Η Ατραπός της Μύησης

"Αν το φως μέσα σου σβήσει, πόσο βαθύ θα είναι αυτό το σκοτάδι!"

 Ο Πρώτος Μυητής είναι ο εντός μας Χριστός. Την είσοδο της Ατραπού πρέπει να την αποζητάμε μέσα μας και όχι έξω από εμάς, γιατί αποτελεί μια κατάσταση εξυψωμένης συνείδησης. Αλλά από τη στιγμή που θα επιτευχτεί αυτή η κατάσταση, η Ατραπός γίνεται υποκειμενική και ταυτόχρονα αντικειμενική. Ορισμένοι εκπαιδευτές υποστηρίζουν ότι η Ατραπός είναι εντελώς υποκειμενική, λέγοντας ότι σκοπός της μύησης είναι η τελειοποίηση του ανθρώπου, άλλοι διδάσκουν ότι η μύηση είναι μία αστρική εμπειρία. Η λαϊκή φαντασία συχνά πιστεύει ότι ο αναζητητής της μύησης θα τη βρει σε κάποια απόμακρη περιοχή, πίσω από ψηλούς τοίχους. Καμία από αυτές τις απόψεις δεν αντιπροσωπεύει ολόκληρη την αλήθεια, ενώ σε όλες περιέχεται κάποιο στοιχείο της.


Για να επιτευχτεί η μύηση είναι απαραίτητη η ανύψωση της συνείδησης σ' ένα ανώτερο βαθμό από εκείνον του μέσου ανθρώπου. Η συνείδηση όχι μόνο πρέπει να υπερβεί τις πέντε βασικές αισθήσεις, αλλά πρέπει να ξεπεράσει και το συνηθισμένο ψυχισμό, αν πρόκειται βέβαια για τη μύηση σύμφωνα με την έννοια που της αποδίδουμε εμείς. Η μύηση είναι πνευματική και όχι αστρική εμπειρία. Ο υποψήφιος μετατοπίζει το κέντρο της συνείδησής του από την προσωπικότητα, τη μονάδα της ενσάρκωσης, στην ατομικότητα, το αθάνατο εγώ, τη μονάδα της εξέλιξης. Η συνείδηση της ατομικότητας, αφηρημένη και άμορφη, είναι ικανή να κατανοήσει τις εμπειρίες του πνεύματος που δεν εκδηλώνονται στους κόσμους της μορφής.


Ο μυημένος μετατοπίζει την εστίαση της συνείδησής του από την προσωπικότητα στην ατομικότητα και κατά συνέπεια αντιλαμβάνεται καταστάσεις που είναι απρόσιτες στον κοινό άνθρωπο. Ζώντας μία εξέλιξη και όχι μία ενσάρκωση, αλλάζουν όλες του οι αξίες. Μπορεί να δει βαθιά μέσα στο βασίλειο των αιτιών, αντιλαμβανόμενος γεγονότα που σχηματίζονται στα εσωτερικά πεδία, πολύ πριν αυτά εκδηλωθούν στον εξωτερικό κόσμο· γι' αυτό θεωρείται πως έχει το χάρισμα της προφητείας. Συχνά βλέποντας τις αιτίες, μπορεί να τις ελέγξει. Γι' αυτό φαίνεται να κατέχει μαγικές δυνάμεις. Eργαζόμενος στα ανώτερα πεδία, τα οποία ενεργούν σαν κέντρα ελέγχου των κατώτερων, μπορεί να εξισορροπήσει τις αντίρροπες δυνάμεις με τον παράγοντα της θέλησής του, με αποτέλεσμα να αλλάζει τη ροή των γεγονότων στον υλικό κόσμο. Αυτές είναι οι βασικές αιτίες που ο μυημένος θεωρείται ότι κατέχει μαγικές δυνάμεις· όμως αυτές οι δυνάμεις δεν έχουν τίποτα μαγικό. Ο μυημένος πετυχαίνει τους σκοπούς του χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις του ανώτερου εαυτού του στα ανώτερα πεδία - είναι σαν τον οδοιπόρο που η προσευχή του βρίσκει ανταπόκριση.


Ο Δρόμος που οδηγεί στη μύηση είναι ο δρόμος της ζωής που καταξιώνει τον άνθρωπο ν' ανυψωθεί πάνω από τις επιθυμίες και τους περιορισμούς της προσωπικότητάς του και να ζήσει στον ανώτερο εαυτό του. Η εμπειρία της μύησης είναι η μετάθεση της συνείδησης από την προσωπικότητα στην ατομικότητα. Ο άνθρωπος από τη στιγμή που θα επιθυμήσει τη μύηση βάζει το πόδι του πάνω στην Ατραπό. Κάνει το πρώτο βήμα και πραγματικά είναι πολύ απλό. Αλλά μόνο η διατήρηση αυτής της επιθυμίας θα αποτελέσει την κινητήρια δύναμη των ποδιών για να βαδίσουν την Ατραπό. Λίγες είναι οι ψυχές εκείνες που η επιθυμία τους αυτή είναι τόσο σταθερή ώστε η πρόοδός τους να γίνει αντιληπτή. Αν όμως επιμείνουν, σύντομα θα διαπιστώσουν πως έχουν πετύχει τον επιθυμητό στόχο. Ο ζηλωτής θα διαπιστώσει πως μέσα από διάφορα κανάλια του έρχεται η απαραίτητη γνώση που θα του προσφέρει τη δυνατότητα να κάνει προμελετημένες προόδους και να κατευθύνει τις προσπάθειές του προς ένα καθορισμένο σκοπό. Αυτή είναι η αιτία που οι Δάσκαλοι ιδρύουν και υποστηρίζουν οργανώσεις όπως η Θεοσοφική Εταιρεία, η Ανθρωποσοφική Εταιρεία, η Ροδοσταυρική Αδελφότητα και πολλές άλλες, λιγότερο γνωστές αλλά όχι λιγότερο χρήσιμες. Όλοι όσοι έχουν δει τον ήλιο ν' ανατέλλει μέσα τους, υποστηρίζουν όλες αυτές τις εταιρείες από ευγνωμοσύνη για το φως που οι ίδιοι δέχτηκαν και ακόμα για να γίνει η Ατραπός ευκολότερη για τους νεώτερους.


Από τα βιβλία και τις διαλέξεις αυτών των οργανώσεων ο υποψήφιος μαθαίνει ότι το όραμά του μπορεί να πραγματοποιηθεί και ακόμα ότι αυτή η εσωτερική του τάση στηρίζεται σε κάποιο αληθινό ένστικτο. Θα του δώσουν ένα χάρτη της Ατραπού, αλλά μόνο ο ίδιος μπορεί να τη βαδίσει. Μέσα από αυτές τις οργανώσεις, επίσης θα μάθει για την καταγωγή του ανθρώπου και τις θείες δυνατότητες, για την εξέλιξή του μέσα από τις επταπλές εμπειρίες της μορφής και για την οριστική αντιμετώπιση της μορφής με την ανάπτυξη της θείας πραγματικότητας. Θα μάθει ακόμη για τα επτά πεδία και για τις δυνατότητές τους, καθώς και για την ύπαρξη των Δασκάλων. Πώς όμως ο υποψήφιος θα κατορθώσει να μετατρέψει όλη τη θεωρία της εσωτερικής επιστήμης σε πράξη; Πώς θα μπορέσει ο ίδιος ν' αποχτήσει εμπειρία αυτών που διαβάζει; Μπορεί ν' αποχτήσει αντίληψη του αστρικού κόσμου χρησιμοποιώντας την αυτοϋπνωση και τα ναρκωτικά. Η μέθοδος είναι απλή, οι συνέπειές της όμως είναι καταστρεπτικές για τον ανώτερο εαυτό. Μπορεί επίσης με τη χρήση της μαγείας να φέρει τον αστρικό κόσμο σε εκδήλωση στο υλικό πεδίο. Η γνώση αυτών των μεθόδων, όμως, διαφυλάσσεται προσεχτικά και δεν είναι εύκολο ούτε να τις αποχτήσει κανείς, ούτε να τις χρησιμοποιήσει με ασφάλεια, εκτός αν είναι Μύστης.


Το δρόμο για την απόχτηση προσωπικής γνώσης των ανώτερων κόσμων μπορούμε εύκολα να τον δείξουμε, αλλά δεν είναι το ίδιο εύκολο να τον ακολουθήσει κανείς. Οι αισθήσεις της ατομικότητας μπορούν να συλλάβουν αυτούς τους κόσμους. Γι' αυτό, αν οι ανώτερες όψεις του ανθρώπου - η πνευματική του φύση και η δύναμη της αφηρημένης σκέψης - καλλιεργηθούν αρκετά και αν η εστίαση της συνείδησης μετατοπιστεί από την προσωπικότητα (τη μονάδα που ενσαρκώνεται) στην ατομικότητα (τη μονάδα που εξελίσσεται) θα είναι δυνατή η παραπέρα ανάπτυξη αυτών των όψεων, μέχρι που να κατανοήσει ολόκληρο το σύμπαν μέσα από την αφηρημένη σκέψη και την πνευματική διαίσθηση. Η μετατόπιση της εστίασης της συνείδησης κατορθώνεται με τη μετατόπιση της εστίασης της επιθυμίας από τα αντικείμενα των αισθήσεων στους σκοπούς του πνεύματος. Δεν αρκεί όμως να κατευθυνθεί η θέληση σε κάποιον πνευματικό στόχο. Πρέπει να πραγματοποιηθεί και κάποιος βαθμός εσωτερικής ανάπτυξης, με αποτέλεσμα ακόμη και οι αυθόρμητες επιθυμίες να κατευθύνονται προς αυτό το στόχο. Πολλοί επίδοξοι μυημένοι νομίζουν ότι η θέληση για μύηση είναι αρκετή, αλλά αυτό είναι λάθος. Η πλειονότητα των επιθυμιών μας - συνειδητές και υποσυνείδητες - πρέπει να απομακρυνθεί από τα αντικείμενα των αισθήσεων και να στραφεί στις πνευματικές επιδιώξεις. Και καθώς ο υποσυνείδητος νους περιέχει πολλές επιθυμίες που αφορούν την παιδική ηλικία της φυλής και τείνουν προς την πιο παχυλή ύλη, είναι απαραίτητο να διευρύνουμε τη συνείδησή μας τόσο, ώστε να περιλάβει και τις περιοχές του υποσυνείδητου, με σκοπό να αφομοιωθούν οι ενστικτώδεις επιθυμίες από τους σκοπούς της πνευματικής μας φύσης.


Για να επιτευχτεί όμως αυτή η αφομοίωση προϋποθέτει τη γνώση των πρωτόγονων όψεων του εαυτού μας και τον εξευγενισμό τους, μέχρι να αφομοιωθούν από την προσωπικότητα. Γιατί πρέπει πρώτα να ολοκληρωθεί η προσωπικότητα από μόνη της, ώστε με τη δική της θέληση να αναζητήσει την εκπλήρωση της ζωής της μέσα από τα ιδανικά της ατομικότητας. Αυτή είναι η αποθέωση της προσωπικότητας. Αυτή είναι η αιτία που διαρκώς ακούγεται η απεγνωσμένη κραυγή της ψυχής. Δεν μπορεί να βρει καμιά ικανοποίηση στα αντικείμενα των αισθήσεων. Η ένωση με τη θεϊκή όψη του εαυτού, το Θεό μέσα μας, πρέπει να προηγείται της επίγνωσης του Θεού της Ολότητας, του οποίου δεν αποτελεί παρά ένα μέρος. Το πνευματικό περιεχόμενο της ανθρώπινης φύσης είναι ένα περιορισμένο τμήμα του Ενός Πνεύματος, του Όλου, της Ασύλληπτης όψης της εκδήλωσης. Γι' αυτό και η ανθρώπινη φύση θεωρείται Ασύλληπτη - ή μια υποκρυπτόμενη πραγματικότητα - και δεν μπορεί να υπάρχει ικανοποίηση στο φαινομενικό, στην εμπειρία του προβαλλόμενου σύμπαντος. Ο σπινθήρας του Θείου Φωτός, που αποτελεί τον πυρήνα του ενσαρκωμένου εγώ, δηλαδή της ατομικότητας, πρέπει να συσχετιστεί με τους όμοιους του, αν πρόκειται να βιώσει τη συντροφικότητα (η πνευματική όψη του ένστικτου της αγέλης μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο μέσω της ένωσης με το Πνεύμα). Στον κόσμο των φαινομένων δεν έχει κάποια μόνιμη κατοικία. Αν η συνείδηση κατορθώσει έστω και για μια φορά να κατανοήσει την πνευματική πραγματικότητα, ποτέ πια δεν πρόκειται να δεχτεί σαν έγκυρο τίποτε που να στερείται πνευματικού πυρήνα. Η εμπειρία αυτής της πραγματικότητας δημιουργεί την πλήρη ικανοποίηση της ίδιας της ζωής, όχι με τη μορφή κορεσμένης όρεξης, και προσδιορίζει επίσης την εγκυρότητα κάθε μελλοντικής ικανοποίησης. Από τη στιγμή που καταγράφεται μία τέτοια εμπειρία μέσα στην ιστορία του ενσαρκωμένου εγώ, δεν ξεχνιέται ποτέ πια. Μεταφέρεται από ζωή σε ζωή και αποτυπώνεται στο υποσυνείδητο της προσωπικότητας, μέχρις ότου έρθει ο κατάλληλος χρόνος και το εξελικτικό στάδιο, όπου η υπερσυνείδητη κατάσταση θα γίνει συνειδητή.


Η πρώτη μύηση είναι η αναλαμπή της κοσμικής συνείδησης, όπου το εγώ βλέπει με τα μάτια του πνεύματος αντί με τα μάτια του φυσικού σώματος. Αυτό επιτυγχάνεται μονάχα με την έξαρση της συνείδησης που πηγάζει από μέσα μας. Αλλά εφόσον δοκιμαστεί αυτή η εμπειρία, για να την επαναλάβει κανείς σε κάποια επόμενη ενσάρκωση χρειάζεται απλά να συνδεθεί η συνείδηση με το υποσυνείδητο, με τη βοήθεια κάποιου συνειρμού, ώστε αυτό που βρίσκεται στο υποσυνείδητο να έρθει στην επίγνωση του συνειδητού. Η τελετουργική μύηση και ο συμβολισμός που χρησιμοποιείται στο τυπικό είναι σχεδιασμένος έτσι ώστε μέσα από τον κατάλληλο συνειρμό να συνδέσει τη συνείδηση με το άλλο άκρο, που είναι η ανάμνηση του Φωτός της Πραγματικότητας.


Η τελετουργική μύηση δε μπορεί να προσφέρει τίποτε περισσότερο, αλλά αυτό είναι αρκετό. Γιατί μέσα στο Μεγάλο Φως περιλαμβάνεται η Αδελφότητα των Δασκάλων. Ο αναπτυγμένος ψυχικός ή ο πλήρως εξασκημένος μάγος μπορούν να γίνουν Μύστες σε όλα τα επίπεδα του κύβου της εκδήλωσης. Ωστόσο πέρα από όλα αυτά τα επίπεδα,  υπάρχει κάτι περισσότερο, που είναι Κοσμικό από τη φύση του και σχετίζεται με αυτό που, ως προς το ηλιακό σύστημα, είναι ανεκδήλωτο. Κανείς δε μπορεί να θεωρηθεί μυημένος αν δεν έχει την εμπειρία της κοσμικής συνείδησης. Αν φτάσει κανείς στους βαθμούς των Ανώτερων Μυστηρίων χωρίς αυτή την εμπειρία, μόνο ψυχική αναστάτωση θα αποκομίσει, έχοντας τυφλωθεί από το υπερβολικό φως, για το οποίο η συνείδηση δε θα κατέχει κανένα σύμβολο προκειμένου να το ερμηνεύσει. Από την άλλη, αν ο νεόφυτος προετοιμαστεί κατάλληλα, μπορεί να δει το Φως πίσω από τα σύμβολα και να δεχτεί τη φώτιση.

Dion Fortune

Ο Νόμος των Επτά Θανάτων (Β' μέρος)

Ο Πέμπτος Θάνατος: Είναι ο θάνατος της Προσωπικότητας. Η Προσωπικότητα όταν μετά τον θάνατο αποσύρεται από το σώμα, συνεχίζει ακόμη να ζει και να λειτουργεί σαν Προσωπικότητα. ΄Ετσι, ο άνθρωπος δεν έχει κατά κανένα τρόπο γίνει σοφότερος και ακόμα "απαντά στο όνομα που έφερε όταν λειτουργούσε μέσα στο σώμα του". Φλέγεται από τις επιθυμίες του στη Κατώτερη Κόλαση μέχρις ότου σβηστούν όλες οι δυνατότητες επιθυμίας. Η επιθυμία τότε παραμένει μόνο σαν αφηρημένη έννοια και είναι μέρος της Ατομικότητας. Ο άνθρωπος τότε πεθαίνει στο επίπεδο των κατώτερων επιθυμιών αλλά συνεχίζει να ζει στο επίπεδο των υψηλότερων.

Στη συνέχεια, μαθαίνει ότι κι αυτές, οι υψηλότερες, είναι πεπερασμένες και θνητές. Ανακαλύπτει ότι και τούτες αποτελούν ένα φράγμα ανάμεσα σε αυτόν και στον Πατέρα του, Του οποίου το πρόσωπο θα μπορούσε να αντικρύσει. ΄Ετσι, επιθυμεί να ξεφύγει από αυτές. Δε θα αγαπάει πια με την προσωπική αγάπη που αγαπά ένα πρόσωπο αλλά με την υψηλότερη εκδήλωση της αγάπης, που η ίδια είναι Αγάπη και δεν αγαπάει πρόσωπο ή πράγμα αλλά είναι μια κατάσταση συνείδησης μέσα στην οποία περιέχονται τα πάντα. Τότε αποζητά την ελευθερία από την κατώτερη αγάπη. Αυτή η επιθυμία για απελευθέρωση από εκείνο που, αν και καλό, είναι πεπερασμένο, προκαλεί τον Πέμπτο Θάνατο, για να γίνει αντιληπτό το καλό που είναι αιώνιο. ΄Ετσι, γεννιέται μέσα του η συνείδηση της Ατομικότητας και ζει στο επίπεδο της, αντιλαμβανόμενος το "πρόσωπο του Πατέρα του, ο Οποίος βρίσκεται στα Ουράνια".

Αλλά με το ξύπνημα της επιθυμίας, ξανάρχονται τα όνειρα και με τα όνειρα έρχεται ξανά το κάλεσμα στην ύλη. Το Πνεύμα κοιτάζει το πρόσωπο του Πατέρα του μέχρις ότου η συνείδηση κουραστεί από τη λαμπρότητα Του, οπότε κλείνει τα μάτια του και κοιμάται. Και καθώς κοιμάται, ονειρεύεται τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες του. ΄Ετσι, γεννιέται ξανά γιατί στο επίπεδο της επιθυμίας έχει τη θέση της και μια κατάσταση συνείδησης. ΄Οπως επιθυμούμε ξαναγεννιόμαστε. ΄Ετσι, κάθε άνθρωπος φτιάχνει το κάρμα του.

Μπορεί κανείς να ρωτήσει, γιατί προκαλεί ο άνθρωπος για τον εαυτό του πόνο και περιορισμούς τους οποίους, φυσικά, δεν επιθυμεί; Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο άνθρωπος δε δρέπει τους καρπούς της φαντασίας του αλλά τους καρπούς της πραγματοποίησης αυτής της επιθυμίας. Του δίνονται τα αποτελέσματα εκείνου που επέτρεψε στον εαυτό του να επιθυμήσει και όχι αυτό καθαυτό που επιθύμησε. Ας δώσουμε ένα παράδειγμα. Ο άνθρωπος που απέκτησε δύναμη, θα αποκομίσει ματαιότητα. Για να αποκτήσει δύναμη, θα έπρεπε να είχε επιθυμήσει τις ιδιότητες που παρέχουν τη δύναμη. Αυτές, ονομαστικά, είναι η ισχύς, η προνοητικότητα και η σοφία. ΄Ετσι, θα έχτιζε για τον εαυτό του τη συνείδηση της δύναμης.

Ο ΄Εκτος Θάνατος: Είναι η έκσταση. Κατά την έκσταση το σώμα κοιμάται αλλά η ψυχή αγρυπνά. Είναι ενεργητική στο δικό της επίπεδο. Μπορεί να λειτουργήσει με το σώμα σαν υπόβαθρο στη σφαίρα των κατώτερων όψεων της, δηλαδή των ενστίκτων. Μπορεί να λειτουργήσει και στη σφαίρα των υψηλότερων όψεων της, με υπόβαθρο τον συγκεκριμένο νου και τα συναισθήματα. Στον φυσιολογικό ψυχισμό, η συνείδηση απεικονίζει τα γεγονότα σε εικόνες στον εσωτερικό κόσμο, σαν σε μαγικό καθρέφτη, όπου οι συνθήκες εστίασης καθορίζονται από τις συγκινησιακὲς καταστάσεις.

΄Οταν ο ψυχισμός εστιάζεται στα ένστικτα και στα πάθη, με υπόβαθρο την ύλη, η συνείδηση μεταφέρεται στο αιθερικό. Αυτό με τη σειρά του αποσύρεται από τον πυκνό φορέα, για να μπορέσει να δράσει σαν φορέας των παράνομων επιθυμιὼν. Τότε, εκδηλώνονται διάφορες μορφές κατώτερης μαγείας, επικίνδυνης και κακής σε όλες τις όψεις της, που υποβιβάζουν την Προσωπικότητα, γιατί ζει τη ζωή της σε σχέση με την ύλη και όχι με το Πνεύμα. Να ζήσεις όλη σου τη ζωή με υπόβαθρό τον Θεό και με μέτρο όλων των πράξεων σου το άνοιγμα του Ουρανού. Να αξιολογείς τις πράξεις σου σε σχέση με τον Κόσμο, ώστε τα αμαρτήματα σου να φαίνονται σοβαρά στα μάτια σου και τα λάθη σου να λιγοστεύουν.

Ο ΄Εβδομος Θάνατος: Είναι η Φώτιση. Στον ΄Εβδομο Θάνατο η συνείδηση αποσύρεται από την Προσωπικότητα και γίνεται ένα με την Ατομικότητα. Τότε ο άνθρωπος αντικρύζει για πάντα το πρόσωπο του Πατέρα του στα Ουράνια, ακόμη και όταν αυτός ο ίδιος παραμένει προσωρινά στη γη. Γι' αυτό τον λόγο, ο φωτισμένος μυημένος διαφέρει από τους άλλους ανθρώπους. Η πλήρης Μύηση είναι ένας ζωντανός θάνατος.

Εκείνοι που επιθυμούν τα πράγματα των αισθήσεων και την περηφάνεια της ζωής, χρησιμοποιούν τις λέξεις "ζωντανός θάνατος" για να δηλώσουν την πιο τρομερή μοίρα που μπορεί να συμβεί στον άνθρωπο. Αλλά εκείνοι που γνωρίζουν, ξέρουν ότι "ζωντανός θάνατος" σημαίνει ελευθερία του πνεύματος, που κατέρχεται έως το επίπεδο της ύλης. Σημαίνει τη συνείδηση της "Μόνιμης Παρουσίας" στο μέσο της συνείδησης των αισθήσεων. Σημαίνει ότι ο άνθρωπος έχει επίγνωση του Ουρανού, έστω και αν κατοικεί στη γη. Επομένως, ο μυημένος βαδίζει προς τον ζωντανό θάνατο, που είναι ελευθερία, ενώ έχει ακόμα υλικό φορέα, γιατί ο θάνατος καταργεί το Νόμο του Περιορισμού, ελευθερώνει τις δυνατότητες του πνεύματος, δίνει όραση στον τυφλό και δύναμη στον ανίκανο. Εκείνο το οποίο οι άνθρωποι λαχταρούσαν μάταια στη ζωή, το συναισθάνονται στο θάνατο, γιατί ο θάνατος είναι η ζωή και η ζωή είναι θάνατος.

Για τη συνείδηση που έχει πλατύνει περισσότερο τους ορίζοντες της, η μήτρα είναι ένας τάφος και ο τάφος μια μήτρα. Η εξελισσόμενη ψυχή, που έρχεται στη ζωή, αποχαιρετά τους φίλους της που τη θρηνούν. Και αφού πάρει θάρρος και αντικρύσει τη μεγάλη δοκιμασία και παραδοθεί στον πόνο, τότε γεννιέται. Η πρώτη πράξη της ψυχής στη ζωή είναι να αναπνεύσει. Η δεύτερη πράξη της, μαζί με την αναπνοή, είναι να βγάλει μια κραυγή αγωνίας, γιατί ανέλαβε το καθήκον της ζωής με θλίψη. Σκοπός της σε αυτή τη ζωή είναι να κάνει την ίδια τη ζωή υποφερτή. Αλλά όταν μετά τον θάνατο μπαίνει στον τάφο, περνά από μία πύλη που οδηγεί σε μια πλατύτερη ζωή της συνείδησης. Και όταν ο μυημένος περνάει στην πλατύτερη ζωή της συνείδησης, διέρχεται αναγκαστικά από την πύλη που συμβολίζει τον θάνατο. Και με τον θάνατο του στα πράγματα της επιθυμίας, αποκτά ελευθερία και βαδίζει ανάμεσα στους ανθρώπους σα νεκρός. Στον "ζωντανό θάνατο" (θάνατος εν ζωή), που είναι η ελευθερία του πνεύματος έστω και μέσα στα δεσμά της σάρκας, η ψυχή υπερβαίνει το Νόμο του Περιορισμού. Ο άνθρωπος όντας νεκρός, είναι ελεύθερος. ΄Οντας νεκρός κινείται με δύναμη ανάμεσα σε εκείνους που είναι θαμμένοι στη σάρκα. Και εκείνοι, βλέποντας το Φως που ακτινοβολεί λαμπρά από μέσα του, γνωρίζουν ότι είναι νεκρός, γιατί το Φως δε μπορεί να λάμψει μέσα από το πέπλο της σάρκας. ΄Οσο η συνείδηση είναι ενσαρκωμένη στο σώμα, το Φως δε μπορεί να λάμψει μέσα από αυτή τη συνείδηση. Αλλά όταν η συνείδηση είναι άσαρκη, το Φως λάμπει μέσα από αυτήν. Αν η άσαρκη συνείδηση εξακολουθεί να χειρίζεται το σώμα της, τότε το Φως αυτό θα λάμπει μέσα στον κόσμο της ύλης και θα φωτίζει τους ανθρώπους. Αλλά να θυμάσαι το εξής και να διαλογίζεσαι πάνω σε αυτό: ο φωτισμένος Μυημένος, είναι ένα νεκρός που χειρίζεται το σώμα του για να μπορεί μέσα από αυτό να υπηρετήσει εκείνους οι οποίοι δε μπορούν διαφορετικά να προσεγγιστούν.

Dion Fortune

Ο Νόμος των Επτά Θανάτων (Α' μέρος)

Ο Πρώτος Θάνατος: ΄Οταν τέμνονται δύο γραμμές κίνησης, δημιουργείται ένας στρόβιλος. Στη συνέχεια, αυτές οι δύο γραμμές κίνησης αλληλοεξουδετερώνονται και, παύοντας να υπάρχουν σαν κίνηση, γίνονται ένα κέντρο σταθερότητας. Αυτός είναι ο Πρώτος Θάνατος.

Ο Δεύτερος Θάνατος: Η δράση και η αντίδραση είναι ίσες και αντίθετες στο επίπεδο όπου πρωτοεκδηλώνονται. Δρουν, αντιδρούν και συνεχίζουν να εκδηλώνονται σε κυκλική μορφή. ΄Οταν, όμως, περνούν από το ένα επίπεδο στο άλλο, παύουν να εκδηλώνονται πάνω στο προηγούμενο επίπεδο και παίρνουν μια υπόσταση διαφορετικής μορφής στο επόμενο επίπεδο. ΄Οταν αυτή η αλλαγή εξετάζεται από το επίπεδο στο οποίο οι δυνάμεις αυτές εκδηλώθηκαν αρχικά, ονομάζεται θάνατος. Αν πάλι εξεταστεί από το επίπεδο που υποδέχεται αυτές τις δυνάμεις, ονομάζεται γέννηση.

Αν δεις μια εξελικτική αλλαγή από την πιο πρωτόγονη όψη της, θα σου φανεί σαν θάνατος. Αν αντίθετα τη δεις από την πιο εξελιγμένη της όψη, θα σου φανεί σαν γέννηση. Αυτή η γέννηση είναι ο Δεύτερος Θάνατος.

Ας τα ξεκαθαρίσουμε αυτά με ένα παράδειγμα. Η ζωή έχοντας εξελιχτεί σε βαθμό που ξεπερνά την εκφραστική ικανότητα των κατώτερων μορφών (αυτές οι ταπεινές μορφές δε μπορούν πια να την εκφράσουν) δομεί για τον εαυτό της υψηλότερες μορφές. Τα απολιθωμένα υπολείμματα των χαμηλότερων μορφών που έχουν εγκαταλειφθεί, βρίσκονται πια ανάμεσα στα συντρίμμια της ζωής. ΄Εχουν πεθάνει και η φυλή τους εκλείπει. Δεν υπάρχουν πια. Η ίδια η ζωή όμως έχει αναγεννηθεί μέσα σε έναν φορέα υψηλότερου τύπου. Μόνο με την εγκατάλειψη της απλούστερης μορφής μπορεί η ζωή να εισέλθει στην πιο σύνθετη. Εν τούτοις, η συνείδηση που βρίσκεται στο επίπεδο της απλούστερης μορφής, βλέπει αυτή τη μεταμόρφωση σαν τραγωδία, γιατί δε μπορεί να συλλάβει την ανώτερη ζωή και βλέπει να προδιαγράφεται ο θάνατός της. Αντίθετα, η συνείδηση που ανήκει στην ανώτερη ζωή, βλέπει σε αυτή τη "μετακόμιση" τη γέννηση μιας νέας εκδήλωσης και αγαλλιάζει, γιατί βλέπει την πληρέστερη έκφραση των δυνατοτήτων της.

Ο Τρίτος Θάνατος: Κάθε ατομικοποιημένη συνείδηση ζει για να πεθάνει και πεθαίνει για να ζήσει. Μόνο μέσω του θανάτου μπορούμε να δρέψουμε τους καρπούς της ζωής. Βόσκουμε στους αγρούς της Γης και ξαπλώνουμε στους αγρούς των Ουρανών για να αναμασήσουμε την τροφή. ΄Εχει λεχτεί ότι "για μιας ώρας μελέτη, κάνε τρεις ώρες διαλογισμό". Στη διάρκεια της ζωής μελετάμε και στη διάρκεια του θανάτου διαλογιζόμαστε.

Αν απλά "ζεις", όλες οι εμπειρίες σου θα περάσουν μέσα από τη συνείδηση και δε θα αφήσουν παρά μόνο ένα μικρό αποτύπωμα, αφού οι πρώτες λιγοστές εικόνες γεμίσουν όλο τον διαθέσιμο χώρο. ΄Ολα θα είναι συγκεκριμένα, άσχετα και ασύνθετα. Με τον διαλογισμό του θανάτου βγαίνει στην επιφάνεια η αφηρημένη ουσία της ζωής και η θέση των αναρίθμητων συγκεκριμένων εικόνων, παίρνει μία και μοναδική αφηρημένη σύλληψη. Μάθε να εμπιστεύεσαι τον θάνατο. Μάθε να υπολογίζεις τον θάνατο στα σχέδια σου για το μέλλον και να εκτελείς τακτικά την άσκηση κατά την οποία οραματίζεσαι τον εαυτό σου νεκρό, φανταζόμενος πώς θα είσαι τότε. ΄Ετσι, θα μάθεις να χτίζεις τη γέφυρα ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, ώστε να περάσεις με άνεση σε αυτόν, όταν έρθει η ώρα. Δες τον εαυτό σου σαν πεθαμένο, να συλλογίζεται το πεπρωμένο του. Δες τον εαυτό σου σαν πεθαμένο και συνέχισε το έργο σου από το επίπεδο του νεκρού. ΄Ετσι, θα κτιστεί η γέφυρα που οδηγεί πέρα από το Πέπλο. Ας γεφυρωθεί με αυτή τη μέθοδο το χάσμα ανάμεσα στη λεγόμενη ζωή και το λεγόμενο θάνατο, ούτως ώστε οι άνθρωποι να πάψουν να τον φοβούνται.

Ο Τέταρτος Θάνατος: Το τέσσερα είναι ο συνδετικός αριθμός। Το τέταρτο σώμα, που είναι η υψηλότερη όψη της Προσωπικότητας, τη συνδέει με την Ατομικότητα. Ο Τέταρτος Θάνατος ονομάζεται συνδετικός θάνατος, διδακτικός θάνατος ή διαφορετικά ύπνος. Ο ύπνος είναι μικροσκοπικός θάνατος, ακριβώς όπως ο θάνατος είναι μεγάλος ύπνος. Κάποια γνώση της φύσης του θανάτου, βοηθάει στην ερμηνεία του. Η φύση του θανάτου δεν κατανοείται αρκετά. Οι εντυπώσεις του ύπνου που λαμβάνονται από τη συνείδηση, όταν αυτή βρίσκεται σε εγρήγορση είναι παραπλανητικές. Στον ύπνο, το φυσικό επίπεδο αποχωρίζεται από τα υπόλοιπα πεδία. Η ψυχή που απελευθερώνεται με αυτόν τον τρόπο, δε δέχεται πια τις εντυπώσεις που έρχονται μέσα από τις πέντε πύλες των αισθήσεων και λέμε ότι αυτός που κοιμάται, είναι παθητικός. Αλλά η Ατομικότητα ξυπνάει και είναι ενεργητική. Αντίθετα, όταν ο άνθρωπος είναι ξύπνιος, η Ατομικότητα κοιμάται. Αυτός είναι ο κανόνας για την πλειονότητα. Φτάνει όμως κάποια στιγμή στην εξέλιξη μερικών ανθρώπων που η Προσωπικότητα μπορεί να χρησιμοποιηθεί από την Ατομικότητα για να αυτοεκφραστεί. Αυτό απαιτεί μια πολύ αναπτυγμένη Προσωπικότητα και μια πολύ εξελιγμένη Ατομικότητα. Η Ατομικότητα αναφέρεται στις ιερές γραφές σαν ο "΄Αγγελος που πάντα βλέπει το πρόσωπο του Θεού".

Κατά τη διάρκεια της αφυπνισμένης ζωής του σώματος, η Ατομικότητα είναι προσηλωμένη στο να μεταφράζει σε δικούς της αφηρημένους όρους τις συγκεκριμένες εντυπώσεις που δέχεται η κατώτερη ψυχή. ΄Οταν στη συνέχεια παύει να είναι στραμμένη προς τα μέσα, γίνεται αντικειμενική πάνω στο δικό της επίπεδο και αντικρύζει το "πρόσωπο του Πατέρα". ΄Υστερα, μετράει τον εαυτό της συγκρίνοντας τον με το Θεϊκό μέτρο καἱ κάνει τις αναπροσαρμογές που της επιτρέπει η δύναμή της. Αλλά οι αναπροσαρμογές του πνεύματος είναι αιώνιες και μετριούνται με το άνοιγμα του Ουρανού.

Οι ελάχιστα εξελιγμένες ψυχές, όμως, μπορεί όταν κοιμούνται να μη βυθίζονται στη λήθη αλλά στραμμένες στις ανικανοποίητες επιθυμίες της σάρκας, να συνεχίσουν να λειτουργούν σε σχέση με τις σκεπτομορφές αυτών των επιθυμιών. Ονειρεύονται τα όνειρα που απορρέουν από τα ανικανοποίητα πάθη τους και την ορμή των ενστίκτων. Η Ατομικότητα δεν ελευθερώνεται και αντί να αντικρύζει το "πρόσωπο του Πατέρα που βρίσκεται στον Ουρανό", βλέπει την ανεστραμμένη εικόνα της ανθρώπινης μορφής και αναπτύσσεται καθ' ομοίωσης της. Η Ατομικότητα, που έτσι δε μπορεί να λειτουργήσει στο δικό της επίπεδο, δεν αναπτύσσεται και παραμένει ανεξέλιχτη. ΄Οσο για την Προσωπικότητα, εκφυλίζεται σε μια καρικατούρα του εαυτού της. Από αυτή την κατάσταση μπορεί να ελευθερωθεί μόνο με τον Τρίτο Θάνατο, ο οποίος βοηθάει την Ατομικότητα να επιβληθεί. Αν πάντως ο Τρίτος Θάνατος είναι ατελής, η κατώτερη ψυχή θα συνεχίσει να ονειρεύεται πάνω στο αστρικό επίπεδο. Αυτό μας οδηγεί στο ζήτημα του Πέμπτου Θάνατου.

Dion Fortune

Οι Κύριοι Της Φλογός

Στη Μυστική Καββάλα γίνονται αναφορές στους Αρχάγγελους των Δέκα Αγίων Σεφιρόθ. Πρόκειται για τις "Διάνοιες" των Σφαιρών και ανήκουν στην πρώτη ομάδα - στους Κυρίους της Φλόγας. Αυτή η Διάνοια λειτουργεί με την αρχετυπική δύναμη της Σφαίρας και κάτω από τον έλεγχο της βρίσκονται οι "΄Αγγελοι της Σφαίρας" που εκτελούν τις επιθυμίες των Αρχαγγέλων.

Η Σφαίρα του Μαλκούτ περιλαμβάνει το γήινο επίπεδο και τις πνευματικές αξίες που βρίσκονται στην παχυλή ύλη - στην πραγματικότητα το Πνεύμα του Ατόμου - και βρίσκεται στη δικαιοδοσία του Κυρίου των Τεσσάρων Στοιχείων, τον οποίο ονομάζουμε Σανταλφόν. Αυτόν τον Αρχάγγελο μπορούν να επικαλούνται όσοι βρίσκουν δυσκολία στον χειρισμό της ύλης του φυσικού πεδίου, γιατί αυτός έχει την εποπτεία της "ψυχής" των φυσικών πραγμάτων. Αν μπορούσες να δεις με τη φυσική σου όραση την ακριβή εσωτερική κατάσταση μιας καρέκλας ή ενός τραπεζιού, θα παρατηρούσες έναν πολύ αργό κραδασμό και μια δυσδιάκριτη κίνηση των άπειρων μικροσκοπικών μορίων που συγκρατούν σε συνοχή την παχυλή ύλη της καρέκλας. Ο Σανταλφόν είναι ηγεμόνας όλων αυτών των δραστηριοτήτων. Εκείνοι που θὲλουν να τον επικαλεστούν, μπορούν να οραματιστούν μια μεγάλη αγγελική μορφή, στα τέσσερα χρώματα του καββαλιστικού Μαλκούτ - απαλό κίτρινο, λαδί, καστανό και μαύρο. Ο δονητικός του ρυθμός είναι αργός και βαρύς γιατί ανήκει στο πεδίο της παχυλής ύλης και στον συνδετικό κρίκο του αιθερικού που βρίσκεται ακριβώς πίσω από αυτό το πεδίο.

Η Σφαίρα του Γεσούντ σχετίζεται με τη βαθύτερη και πιο απόμακρη αιθερική ουσία, την ΄Ακασα. Ο Αρχάγγελος του Γεσούντ είναι ο Γαβριήλ. Κυβερνάει πολλά λεπτά πεδία της φύσης και του ανθρώπου. Είναι ο Κύριος των Ονείρων και ενός σπάνιου είδους λεπτών κραδασμών που σχετίζονται με τις μαντικές ικανότητες του ανθρώπου. Στον Χριστιανισμό σχετίζεται με τον Ευαγγελισμό, γιατί είναι ο Μυστηριακός Αγγελιοφόρος. Μεταφέρει ένα ειδικό είδος μηνύματος που μπορεί να φτάσει στον ανθρώπινο νου από τα μακρινά επίπεδα. Στην πραγματικότητα έχει φέρει το μήνυμα του Ευαγγελισμού και σε πολλούς άλλους εκτός από τη Μαρία. Σχετίζεται επίσης με τον ύπνο, εκείνη την κατάσταση στην οποία το παχυλό σώμα μένει αδρανές και οι λεπτότεροι φορείς μπορούν να αποδράσουν από αυτό και να ταξιδέψουν σε άλλα επίπεδα. ΄Ενα μεγάλο μέρος του έργου του είναι να διεγείρει στον άνθρωπο ένα τμήμα της Σεληνιακής Συνείδησης του. ΄Ελκει μαγνητικά την ψυχή, όπως μια μεγάλη υδάτινη δύναμη έλκει μια πιο μικρή και επομένως η επιρροή του είναι ένα είδος καταπραϋντικού στη φυσική δύναμη, αποσύρει δηλαδή τη συνείδηση από αυτήν. Μπορείς να τον οραματιστείς σαν ένα τεράστιο ωοειδές με αργυρή ουσία. Βλέπεις το διακριτικό λιλά και βιολετί του Γεσούντ στα "φτερά" του και ακούς τον ήχο ορμητικών υδάτων, που δείχνουν τον ειδικό τύπο κραδασμού του.

Στη Σφαίρα του Τίφαρετ προϊσταται και ο Αρχάγγελος Ραφαήλ. Κατέχει τις θεραπευτικές και ενισχυτικές δυνάμεις του ηλιόφωτου και σχετίζεται με τι σύγχρονες μεθόδους θερμότητας, με την ακτινοβολία, τις υπέρυθρες και υπεριώδεις ακτίνες.

Στη Σφαίρα του Κέτερ Αρχάγγελος είναι ο Μέτατρον. Λέγεται ότι αυτός είναι υπεύθυνος για την προσφορά στον άνθρωπο του σχήματος του Δέντρου Της Ζωής. Εργάζεται στον μεγάλο κόσμο των Κοσμικών Αρχέτυπων και η επιρροή του σπανίζει. ΄Ερχεται σαν εκτυφλωτική αστραπή φώτισης των μακρινών πνευματικών αληθειών.

Μέχρι τώρα ασχοληθήκαμε με τα Σεφιρόθ της Μεσαίας Στήλης του σύνθετου σχήματος που αποτελείται από το Δέντρο της Ζωής και τις Στήλες. Ας μελετήσουμε τώρα τα Σεφιρόθ των δύο Πλευρικών Στηλών.

Ο Αρχάγγελος της Σφαίρας του Χόχμα είναι ο Ρατζιήλ. ΄Εφερε τις δημιουργικές δυνάμεις στην πρώιμη εξέλιξη. Είναι δύσκολο να μορφοποιηθούν στον ανθρώπινο νου υπάρξεις όπως ο Μέτατρον ή ο Ρατζιήλ, γιατί είναι πέρα από τη μορφή όπως την ξέρουμε. Επίσης, είναι αδύνατο να αναχτούν σε σωστά σύμβολα, εκτός ίσως από εκείνο των μεγάλων Στηλών της Δόξης, που δεν έχουν σταθερά περιγράμματα.

Ο Αρχάγγελος της Σφαίρας του Μπίνα, ο Τζαφκιήλ, βρίσκεται πίσω από τη γέννηση όλων των μυστηριακών λατρειών, τις οποίες στέλνουν προς τα κάτω από καιρό σε καιρό οι Μυημένοι των Εσωτερικών Πεδίων. Είναι ο Αρχάγγελος του Ναού και μπορείς να τον οραματιστείς σαν μια πελώρια παρουσία που λάμπει με ένα ορισμένο ζωντανό σκοτάδι και με μια υπέροχη ροδόχρωμη λάμψη στο κέντρο.

Ο Αρχάγγελος του Χέσεντ, ο Τζαντκιήλ, έχει μεγάλη επιρροή. Προσφέρει τη διαβεβαίωση της καλοσύνης και την απόλυτη ηρεμία της αιώνιας ασφάλειας και βεβαιότητας. Θα μπορούσε να βοηθήσει σημαντικά όσους είναι επιρρεπείς στον εκνευρισμό ή τους λείπει η ψυχραιμία.

Ο Αρχάγγελος του Γκεβούρα, ο Καμαήλ, είναι ο προστάτης των αδυνάτων και τω αδικημένων. Είναι επίσης ο εκδικητής άγγελος που τιμωρεί τους παραβάτες του Νόμου.

Ο Αρχάγγελος του Νετζὰ, ο Χανιήλ, είναι ο Αρχάγγελος της Σφαίρας της Αρμονίας και της Ομορφιάς και ειδικότερα των διασυνδέσεων μεταξύ των Σφαιρών, των πλανητών, των φυτών, των ζώων και των ανθρώπων: το μεγάλο αρχέτυπο της φιλικής δόνησης. Μπορείς να τον οραματιστείς να λάμπει με μια πράσινη και χρυσή φλόγα και με ένα ροδόχρωμο φως πάνω από το κεφάλι του.

Ο Αρχάγγελος του Χοντ είναι ο Μιχαήλ. Το Χοντ είναι η Σφαίρα της Μαγείας και ο Μιχαήλ ελέγχει τις διάφορες κακές επιρροές που θα μπορούσαν να διαφύγουν και να διεισδύσουν στον κόσμο των ανθρώπων. Γι΄ αυτό είναι ο απαραίτητος προστάτης στα μαγικά τυπικά, ιδιαίτερα σε αυτά που δεν κατέχουν καλά οι άπειροι αποκρυφιστές.

Dion Fortune

 

Τι Εστί Αποκρυφισμός (Δ' Μέρος)

Η ΕΥΠΙΣΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ

Η ΑΠΟΚΡΥΦΗ επιστήμη έχει δύο εχθρούς, τον σκεπτικιστή υλιστή που αρνείται τα πάντα, και τον εύπιστο «αποκρυφίζοντα», που πιστεύει τα πάντα. Οι σοβαροί σπουδαστές πρέπει να βρουν τη Μέση Οδό ανάμεσα σε αυτό τα δυο άκρα: από τη μια, πρέπει να αποφύγουν την ευπι­στία, και από την άλλη, να αναγνωρίσουν ότι η φύση των αποδείξεων σχετικά με τα Εσωτερικά Πεδία διαφέρει από αυτήν της φυσικής επιστήμης.

Ο πνευματιστής, επειδή ξεκινάει από το υλικό πεδίο και στη συνέχεια ανεβαίνει, περνώντας μέσα από τα πυκνότερα στρώματα του Αόρατου Κόσμου, χρησιμοποιεί μια τεχνική που ικανοποιεί ακόμα και τον εργαστηριακό, ορθόδοξο επιστήμονα. Ο αποκρυφιστής όμως, δουλεύοντας εξαρχής σε πιο λεπτά πεδία, δεν μπορεί να επωφεληθεί από τα επιστημονικά όργανα ακρίβειας και για αυτό το λόγο φαίνεται να έχει παραιτηθεί από κάθε προσπά­θεια απόδειξης, θεωρώντας την τελευταία ανέφικτη. Έτσι, αρκείται στις προσωπικές του επιβεβαιώσεις.

Αυτή η κατάσταση δεν είναι καθόλου ικανοποιη­τική και ανοίγει διάπλατα την πόρτα στον τσαρλατανισμό και στην εξαπάτηση. Δεν είναι αναγκαίο κακό να επαναπαυόμαστε με μια τόσο επισφαλή άποψη, γιατί υπάρχουν τρόποι να ελέγχουμε τις ανακαλύψεις της διορατικής έρευνας, τρόποι που μας επιτρέπουν να τις αξιολογήσουμε, χωρίς να καταστρέψουμε το πείραμα.

Υπάρχουν πολλά και διάφορα αποκρυφιστικά πειράματα, αλλά δεν προτίθεμαι να αναφερθώ τώρα σε όλα, γιατί το θέμα αυτό έχει αναλυθεί αρκετά από τους πρωτεργάτες της ψυχικής έρευνας. Δεν χρειάζεται να αναφερθώ ούτε στα φαινόμενα Πολτεργκέιστ. όπου πρέπει να εξετάζεται η μαρτυρία ενός αυτόπτη που δεν είναι ψυχικός. Προτιμώ να εξετάσω την ψυχική έρευνα μέσω της διόρασης, με την οποία μας εξοικείωσαν ο Ρούντολφ Στάινερ και ο Λιντμπήτερ. Είναι απαραίτητο να διαθέτουμε κάποιο κριτήριο προκειμένου να εξετάσουμε αυτό το έργο, γιατί έχουν ξεπεταχτεί ολόκληρες στρατιές ψυχικών, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι διαθέτουν ψυχική όραση και διακηρύσσουν ότι βλέπουν την αύρα των ανθρώπων, ότι διαβάζουν τις προηγούμενες ενσαρ­κώσεις τους, ή ότι μπορούν να διεξάγουν έρευνες στα Ακασικά Αρχεία και στο Αστρικό πεδίο. Αυτές οι δηλώσεις τους όμως δεν συνοδεύονται από καμία απόδειξη.

Υπάρχουν (και αυτό το παραδεχόμαστε) ση­μαντικές μαρτυρίες ότι όλα αυτά μπορούν πράγματι να συμβαίνουν, όμως σπανίζουν οι σημαντικές μαρ­τυρίες που τεκμηριώνουν ότι αυτά ισχύουν για έναν συγκεκριμένο ψυχικό.

Πρέπει, ωστόσο, να θυμόμαστε ότι αποδοκιμά­ζοντας τις έρευνες κάποιου ιδιαίτερου ψυχικού, δεν απορρίπτουμε ταυτόχρονα και τον ψυχισμό αυτό καθαυτό. Για την ακρίβεια ούτε καν υποτιμούμε τον συγκεκριμένο ψυχικό, μια και κανείς δεν ξέρει καλύτερα από εκείνους που κατέχουν το χάρισμα της διόρασης, πόσο ευαίσθητη και ευάλωτη σε εσωτερικά παράσιτα είναι η τελευταία.

Όταν έχουμε να κάνουμε με αποκρυφιστικά πει­ράματα, πρέπει να υιοθετούμε δύο στάσεις και να τις κρατάμε χώρια με διάκριση: την ώρα του πειράμα­τος, πρέπει να έχουμε απόλυτη πίστη, ενώ όταν τελειώνει το πείραμα, πρέπει να είμαστε αμερόλη­πτα κριτικοί προς τα αποτελέσματα του. Η πίστη είναι αναγκαία κατά την εκτέλεση του πειράματος, γιατί η υποψία ή ο σκεπτικισμός υποβάλλεται υπο­συνείδητα στο διάμεσο ή στον πειραματιστή. Και καθώς εκείνοι που είναι απασχολημένοι με την εκδήλωση των υπερφυσικών ικανοτήτων τους βρί­σκονται σε πολύ ευαίσθητη κατάσταση, η σκεπτι­κιστική στάση εκείνων που συμμετέχουν στο πείρα­μα μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά, με αρνητικό τρόπο, την κατάληξη του πειράματος.

Αυτό συμβαί­νει γιατί, όταν αναστατώνεται ο ψυχικός, οι ικανό­τητες του «κλείνουν» αυτόματα και η αναζήτηση του περιορίζεται στην οριακή γραμμή του δικού του υποσυνείδητου, αποτυχαίνοντας έτσι να περάσει στην ανώτερη συνείδηση. Όσοι παίρνουν μέρος σε αποκρυφιστικά πειράματα θα πρέπει να αποδέχονται νοητικά τις θεωρίες στις οποίες βασίζεται το πείρα­μα και, για όσο διάστημα αυτό διαρκεί, να του δίνονται ανεπιφύλακτα. Έτσι, ο ομαδικός νους του κύκλου υποβάλλει υποσυνείδητα τον ψυχικό και τον βοηθάει να ανυψωθεί σε ένα ανώτερο πεδίο. Όταν φτάσει στο ανώτερο αυτό πεδίο, η σιγουριά και η αφυπνισμένη του συνείδηση τείνουν να ελκύσουν και τους άλλους προς τα πάνω. Έτσι, όλοι, μέχρι ένα βαθμό, έχουν την αίσθηση της παρουσίας του Αόρατου, και το συναίσθημα που δοκιμάζουν ανυ­ψώνει ακόμα πιο ψηλά τον ψυχικό, ο οποίος τότε γίνεται ικανός να προσφέρει κάτι που πραγματικά αξίζει τον κόπο. Κανένα είδος ψυχικής ικανότητας δεν μπορεί να λειτουργήσει θετικά, αν δεν ανυψωθεί προηγούμενα κατά ένα επίπεδο και η συνείδηση όσων συμμετέχουν στον κύκλο.

Αυτή τη στάση όμως, θα πρέπει να την κρατάμε μόνο κατά τη διάρκεια του πειράματος. Μόλις αυτό περατωθεί, πρέπει να υιοθετούμε τη στάση του επιστήμονα και να εξετάζουμε τα αποτελέσματα του κάτω από ένα ψυχρό νοητικό φως. Η κριτική στάση μας πάντως, δεν πρέπει να περιορίζεται στην ετυμη­γορία «Αθώος» ή «Ένοχος», αλλά να περιλαμβάνει και μια τρίτη εκδοχή, το «Αναπόδεικτο». Πάρα πολλές ψυχικές έρευνες ταξινομούνται σε αυτή την τρίτη κατηγορία, γιατί χρειάζονται πρόσθετες μαρ­τυρίες. Ταυτόχρονα, κανένας πειραματιστής δεν πρέπει να αποθαρρύνεται από τις δυσκολίες που προκύπτουν στη διαδικασία της απόδειξης. Αντίθε­τα, πρέπει να επιστρατεύει όλη τη δύναμη και την εξυπνάδα του για να επινοεί νέες μεθόδους και πει­ράματα, με τα οποία το φευγαλέο αντικείμενο της ερευνάς του θα μπορεί να αποδειχτεί χειροπιαστά.

Πρέπει να θυμάται ωστόσο, ότι στον αποκρυφι­σμό υπάρχουν δύο ειδών αποδείξεις, τις οποίες θα ορίσω σαν υποκειμενικές και αντικειμενικές, αντίστοιχα. Τους νόμους της αντικειμενικής απόδειξης τους γνωρίζουμε αρκετά καλά: αφορούν διαπιστώ­σεις των φυσικών αισθήσεων, που ελέγχονται από το πείραμα και τη λογική. Όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχει επίσης «η μαρτυρία των πραγμάτων που δε φαίνονται», δηλαδή οι υποκειμε­νικές αποδείξεις, που εξαρτώνται από τη διαίσθη­ση.

Η διαίσθηση, όπως και το ένστικτο, είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται αυθαίρετα και έχει πολλά νοήματα. Αυτό όμως που αντιπροσωπεύει, είναι κάτι πολύ πραγματικό και μέχρι κάποιο βαθμό, μέρος της εμπειρίας των περισσότερων ανθρώπων. Το Λεξικό της Οξφόρδης την ορίζει σαν «άμεση αντίληψη του νου χωρίς λογική διαδικασία, άμεση γνώση». Από όσα ξέρω, η ορθόδοξη ψυχολογία δεν έχει ασχοληθεί μέχρι τώρα μαζί της, παρά μόνο για να απορρίψει την ύπαρξη της. Αλλά σε αυτό, όπως και σε πολλά άλλα θέματα στα οποία η ψυχολογία έχει προσπαθήσει να διαφωνήσει με τις λαϊκές δοξασίες, οι τελευταίες δικαιώθηκαν. Και σύμφωνα με τις πιο σύγχρονες γνώσεις μας, στη φύση του υποσυνείδητου βρίσκεται κρυμμένο το κλειδί για τη διαίσθηση.

Προτείνω να ορίσουμε τη διαίσθηση σαν Υποσυ­νείδητη Νόηση, όπου οι λογικές διεργασίες εκτε­λούνται πέρα οπό το κατώφλι της συνείδησης και ο άνθρωπος λαμβάνει γνώση ορισμένων στοιχείων τα οποία μπορεί να μην έχουν εμφανιστεί ποτέ στο συνειδητό. Με αυτή τη μορφή νόησης αντιλαμβανόμαστε μόνο το τελικό αποτέλεσμα, ενώ τα προηγούμενα στάδια της διεργασίας παραμένουν κρυμμέ­να. Για αυτό το λόγο, η διαίσθηση χαρακτηρίζεται «άμεση και χωρίς λογική».

Όταν επιπρόσθετα των γνώσεων μας για τη φύση του υποσυνείδητου, αντιληφθούμε καλά και την ύπαρξη των πιο λεπτών αισθήσεων (εκτός από τις 5 που γνωρίζουμε), τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι το υποσυνείδητο μπορεί να εμπεριέχει στοιχεία προς επεξεργασία, για τα οποία ο συνειδητός νους δε γνωρίζει τίποτα, και αυτά τα ευρήματα δε θα πρέπει να αγνοηθούν. Από την άλλη όμως, έχοντας υπόψη μας ότι το υποσυνείδητο έχει και αυτό απωθημένα συμπλέγματα, καταλαβαίνουμε ότι τα ευρήματα δε θα πρέπει να γίνονται αποδεκτά με κλειστά τα μάτια.

Για αυτό το λόγο θα πρέπει στην αποκρυφιστική έρευνα να αποδεχόμαστε δύο ειδών στοιχεία: αυτά που προκύπτουν από την παρατήρηση, και αυτά που προέρχονται από την διαίσθηση. Τα δεύτερα, όταν ελεγχτούν κατάλληλα, μπορούν να είναι το ίδιο αξιόπιστα με τα πρώτα, που κι αυτά φυσικά απαιτούν έλεγχο, όπως παραδέχονται όλοι εκτός από τους πολύ αφελείς. Ωστόσο, ας μην κάνουμε το λάθος να συγχέουμε το ένα είδος με το άλλο.

Στους αποκρυφιστικούς κύκλους ακούμε συχνά ορισμένους να αναφέρονται στην υποκειμενική απόδειξη σαν να είναι ταυτόσημη με την αντικειμενική. Κάνουν ανα­φορές στην Ατλαντίδα, σε προηγούμενες ενσαρκώσεις και σε Δάσκαλους, λες και κατέχουν οριστικές, αντικειμενικές αποδείξεις. Όταν όμως, τους ζητη­θούν αυτές οι αποδείξεις, ακόμα και ο «πιστός» θυμώνει με την ανεπάρκεια τους ή και την καθολική απουσία τους.

Θυμάμαι ότι η είσοδος μου στον αποκρυφισμό καθυστέρησε πολλά χρόνια εξαιτίας της κριτικής μεθόδου που ακολουθούσα. Μου πα­ρουσιάζονταν φαινόμενα που δεν ευσταθούσαν ούτε στην πιο επιπόλαιη εξέταση. Κι εγώ, κρίνοντας το σύνολο από το δείγμα, αναθεμάτιζα όλο το σύστημα. Τώρα γνωρίζω ότι είχα να κάνω με υποκειμενικά στοιχεία που ήταν βάσιμα στις δικές τους σφαίρες και που μπορούσαν να αποδειχτούν με τις κατάλληλες μεθόδους. Όταν, όμως, τα υποκειμενικά στοιχεία υποβάλλονται σε δοκιμασίες που είναι κατάλληλες μόνο για τα αντικειμενικά στοιχεία, αμέσως καταρρίπτονται, και όλο το σύστημα, καθώς και το άτομο που το υπερασπίζει, αμφισβητούνται.

Ας μελετήσουμε ακόμα περισσότερο τη φύση των υποκειμενικών στοιχείων. Αυτά εξαρτώνται από τρεις τύπους αντίληψης. Ο πρώτος είναι η Διαίσθη­ση, όπως ορίστηκε πιο πάνω, και της οποίας μόνο τα αποτελέσματα, και όχι η διεργασία, γίνονται αντι­ληπτά από τη συνείδηση. Ο δεύτερος τύπος αντίληψης είναι ο Συνειδητός Ψυχισμός, που προτείνω να οριστεί σαν «αντίληψη που προέρχεται από τις λεπτότερες αισθήσεις με πλήρη τη συνείδηση», χωρίς να προχωρήσω προς το παρόν, στον ορισμό των υποκατηγοριών στις οποίες μπορεί να διαιρεθεί. Και ο τρίτος τύπος αντίληψης είναι ο Υποσυνεί­δητος Ψυχισμός, όπου η σύλληψη των μερικά αναπτυγμένων ανώτερων αισθητήριων οργάνων είναι πολύ αμυδρή για να αγγίξει τη συνείδηση, κι έτσι γίνεται μέρος των στοιχείων της διαίσθησης.

Τα καθαρά υποκειμενικά στοιχεία της διαίσθησης μπορούν να ανιχνευτούν με την ψυχανάλυση. Και το όραμα ενός οραματιστή μπορεί να υποστεί την ίδια ανάλυση, όπως τα όνειρα στα χέρια ενός Φροϋδικού, ανάλυση μέσω του ελεύθερου συνειρ­μού, μια τεχνική με την οποία ασχολείται η βιβλιο­γραφία της ψυχοθεραπευτικής και η οποία είναι πολύ εκτεταμένη για να την αναλύσουμε εδώ. Αρκεί να πούμε ότι ο ασθενής καθοδηγείται να παίρνει με τη σειρά κάθε ιδιαίτερο στοιχείο του ονείρου ή του οράματος, να σκέφτεται επίμονα πάνω σε αυτό και να αφήνει το νου του να περιπλανιέται ελεύθερα από αυτό το σημείο εκκίνησης, ενώ ο ψυχαναλυτής σημειώνει το πού περιπλανιέται. Όταν το άτομο είναι ειλικρινές στην προσπάθεια του, οι συνειρμοί τείνουν προς το ίδιο πάντα σημείο, το οποίο έχει κάποια ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για το άτομο, διαφορετικά, σταματούν απότομα στο ίδιο σημείο, πράγμα που δείχνει ότι το αντικείμενο του συναισθήματος έχει απωθηθεί. Αυτή η μέθοδος επιτρέπει στα ονειρικά σύμβολα να γίνουν χρήσιμο υλικό και ρίχνει άπλετο φως στις διεργασίες των κρυμμένων λειτουργιών του νου.

Στα συνηθισμένα υποκειμενικά όνειρα, το ονειρι­κό υλικό απαρτίζουν διάφορες καταπιεσμένες επιθυ­μίες, αναμνήσεις συμβάντων της ημέρας (στα οποία εξακολουθεί να ανταποκρίνεται το συναίσθημα) και ερεθίσματα που κεντρίζουν τις πέντε φυσικές αισθήσεις κατά τη διάρκεια του ύπνου. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλα είδη ονείρων, που θα τα ονομάσω «διαυγή όνειρα».

Αυτά διεγείρονται από εντυπώσεις που κεντρίζουν τις λεπτότερες αισθήσεις κατά τη διάρκεια του ύπνου. (Τα οράματα του ψυχικού οφεί­λονται και αυτά στον ίδιο μηχανισμό, ο οποίος λειτουργεί με τόση δύναμη, ώστε μπορεί να διεισ­δύσει ακόμα και στη συνείδηση που βρίσκεται σε εγρήγορση).

Αν τα όνειρα αυτά υποβληθούν σε ψυχανάλυση, θα φανεί ότι αντλούν το περιεχόμενο τους από το υποσυνείδητο και από το υπερσυνείδητο και δουλειά του ψυχαναλυτή είναι να κάνει διάκριση ανάμεσα σε αυτά τα δύο.

Αν τα στοιχεία που προέρχονται από την υποκει­μενική περιοχή του υποσυνείδητου χρησιμεύσουν σαν σημείο εκκίνησης για μια σειρά ελεύθερων συνειρμών, θα οδηγήσουν τη σκέψη κατευθείαν πίσω, στο σημείο από όπου προήλθαν, στο υποσυνείδητο, το οικείο στον Φροϋδικό αναλυτή.

Τα στοιχεία που αντλήθηκαν από το υπερσυνείδητο θα οδηγήσουν κι αυτά τη σκέψη εκεί από όπου πήγασαν, σε αυτή την περίπτωση, η προέλευση τους είναι το υπερσυνείδητο, και έτσι θα διασαφη­νίσουν πολύ αποτελεσματικά το νόημα του οράμα­τος. Θα παρασύρουν επίσης, μέσα στη συνείδηση ένα τεράστιο όγκο υλικού το οποίο έχει γίνει αντιληπτό από το υπερσυνείδητο, αλλά δεν είχε κατορθώσει να ξεπεράσει την άβυσσο που χώριζε τον ανώτερο εαυτό από την εγκεφαλική συνείδηση.

Όπως ακριβώς ο ονειρικός συμβολισμός θα μπορούσε να αναλυθεί στα ονειρικά συστατικά και υλικά του, έτσι και ο συμβολισμός των οραμάτων θα μπορούσε να μετατραπεί στο αντίστοιχο υλικό τους. Στη μία περίπτωση όμως, το μονοπάτι των ελεύ­θερων συνειρμών οδηγεί στο υποσυνείδητο, ενώ στην άλλη οδηγεί στο υπερσυνείδητο. Ένα επι­πλέον τεστ θα μπορούσε να εφαρμοστεί κατάλληλα στο υπερσυνείδητο υλικό που έχει γίνει προσιτό με αυτό τον τρόπο. Αν χρησιμοποιηθούν λέξεις ενδεικτικές των κύριων συμβόλων και ιδεών που υπάρ­χουν στο όραμα, σε ένα τεστ «λέξης - αντίδρασης» με χρονόμετρο, σύμφωνα με τη μέθοδο του Γιουνγκ, και στη συνέχεια οι λέξεις αντίδρασης υποβληθούν σε μια πρόσθετη ανάλυση με ελεύθερους συνειρ­μούς, η προκύπτουσα απόδειξη όχι μόνο θα είναι πέρα από κάθε επίκριση, αλλά θα μας αποκαλύψει ευρύτερα τα πλούτη του ανώτερου νου.

Η χρησιμοποίηση της παραπάνω μεθόδου θα αποφέρει πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Θα αποδείξει ξεκάθαρα το υποσυνείδητο στοιχείο που είναι παρόν σε κάθε είδους ψυχισμό και θα ανοίξει επίσης, αγωγούς επικοινωνίας με τα στοιχεία του υπερσυνείδητου, φέρνοντας τα στην εγκεφαλική συνείδηση. Η χρήση του ελεύθερου συνειρμού για αυτό το σκοπό, αποτελεί μια πολύ σημαντική όψη του εσωτερικού έργου, αλλά οι τεχνικές του είναι υπερβολικά περίπλοκες για να αναλυθούν σε αυτό το βιβλίο.

Όλοι όσοι αναλαμβάνουν να δημοσιεύσουν τα αποτελέσματα αποκρυφιστικών πειραμάτων επωμί­ζονται σοβαρή ευθύνη. Θα πρέπει να είναι σίγουροι πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι έχουν καταγράψει και έχουν ερμηνεύσει τα οράματα τους σωστά, τόσο σε γενικές γραμμές σαν ιδέες, όσο και στις λεπτο­μέρειες. Θα πρέπει να αποφεύγουν με κάθε τρόπο να απαιτούν από τους αναγνώστες τους μία πίστη που γελοιοποιεί και εκείνους που τη ζητούν, αλλά και εκείνους που την δίνουν. Η Ιερή Επιστήμη δεν πρέπει να δυσφημείται, γιατί προορίζεται για τη θεραπεία των εθνών.

Τι Εστί Αποκρυφισμός (Γ' Μέρος)

Τι είναι αποκρυφισμός; Να ένα ερώτημα που μπορεί να θέσουμε όταν αποφασί­ζουμε να αφιερώσουμε σε αυτόν χρόνο για σκέψη, εγκαταλείποντας την αδιάφορη ηρεμία μας. Μήπως πρέπει να αρκεστούμε στις διαδόσεις για στοιχειωμένα σπίτια, στις διάφορες μαρτυ­ρίες για τηλεπάθεια και στις έρευνες της εσωτερικής φιλολογίας του παρελ­θόντος; Όλα αυτά έχουν φυσικά την αξία τους. Όλα τα διαθέσιμα απόκρυφα φαινόμενα, θα πρέπει να ερευνώνται προσεκτικά, όχι μόνο για να αποκτήσουμε γνώσεις, αλλά και για να ξεσκε­πάσουμε τους τσαρλατάνους. Όσο για τα αποτελέσματα που είχαν οι έρευνες κατά το παρελθόν, έχουν κι αυτά αξία, γιατί μπορούμε να τα αντιπαραβάλ­λουμε με τα αποτελέσματα των σημερινών ερευνών.

Αρκεί αυτό όμως; Μήπως έτσι η στάση μας προς την απόκρυφη επιστήμη είναι παρόμοια με αυτήν προς τις αρχαίες γλώσσες, που τις θαυμάζουμε για τα αριστουργήματα τους, ενώ εμείς οι ίδιοι δεν δημιουργούμε ζωντανή λογοτεχνία σήμερα; Γνωρί­ζουμε ότι τα Μυστήρια άσκησαν βαθιά επίδραση στους αρχαίους πολιτισμούς και ότι ορισμένοι από τους πιο εξελιγμένους ηγέτες των διαφόρων φυλών, εμπνέονταν από αυτά και τα αντιμετώπιζαν με σεβασμό και δέος.

Μήπως τάχα, τα φαινόμενα που αποκαλούμε απόκρυφα, είναι απλά και μόνο αποτε­λέσματα κάποιων πνευματιστικών συγκεντρώσεων που γίνονταν σε πλατιά κλίμακα; Η μήπως εκτός από τους σχεδόν άγνωστους νόμους της Φύσης, στη λειτουργία των οποίων προσπαθούμε να διεισδύσουμε, υπάρχει και μία ενεργοποιός πνευματική επίδραση, όπως αυτή που ανύψωνε τη συνείδηση των μυημένων στην αρχαιότητα και τους έδινε μια βαθύτερη κατανόηση των θεών τους;

Ας μελετήσουμε τη φύση των φαινομένων που μπορούν να ονομαστούν απόκρυφα, όπως το εκτό­πλασμα, η διόραση σε όλες τις μορφές της, η τηλεπάθεια, οι διάφορες μορφές μαντείας, οι οποίες κάθε άλλο παρά απατηλές είναι, οι μυστικιστικές εμπειρίες, η έκσταση, ο υπνωτισμός, η υποβολή και η αυθυποβολή, η μεταθανάτια ζωή και τελικά, αλλά όχι λιγότερο σημαντικά, ορισμένα είδη νοητικών ασθενειών. Όλα αυτά τα πράγματα παραμένουν κρυφά στη φύση τους, δεν μπορούν να ερευνηθούν με τις κοινές επιστημονικές μεθόδους και εύλογα, αποτελούν το πεδίο έρευνας της απόκρυφης επιστή­μης.

Υπάρχει όμως και μια άλλη όψη της απόκρυφης Επιστήμης εκτός της καθαρά επιστημονικής, και αυτή είναι το βασίλειο της εσωτερικής εμπειρίας και της πρακτικής της εφαρμογής, που ξανοίγεται μπροστά μας σαν μία τέχνη για να τη μάθουμε. Η πύλη προς το Αόρατο μπορεί να βρεθεί με την πρακτική εφαρμογή των αρχών του αποκρυφισμού και όσοι ενδιαφέρονται να εκπληρώσουν τις προϋποθέσεις για να το ριψοκινδυνεύσουν, θα ζήσουν σε αυτό το μονοπάτι τις περιπέτειες τους. Οι δυνάμεις που επικαλούνταν οι αρχαίοι στις τελετουργίες τους, εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα και η αναζήτηση τους δεν είναι δύσκολη για όσους συνδυάζουν τη γνώση, την πίστη και το θάρρος.

Αν όμως επιθυμούμε να επιχειρήσουμε αυτή την περιπέτεια, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι οι αρχαίες τελετουργίες ήταν αναπόσπαστο μέρος ενός θρη­σκευτικού συστήματος και ότι κανένας μυημένος των αρχαίων Μυστηριακών Σχολών δεν διανοήθηκε ποτέ να πειραματιστεί με αυτές για να ικανοποιήσει απλά την περιέργεια του ή το θαυμασμό του για τα ανεξήγητα φαινόμενα. Τις προσέγγιζε με σεβασμό, έπειτα από αυστηρή πειθαρχία του χαρακτήρα του και σκληρή δοκιμασία της καταλληλότητας του. Η λατρεία του φαλλού και η μαύρη μαγεία άνθισαν μόνο όταν έπεσαν τα υψηλά ιδανικά.

Αν θέλουμε να εισδύσουμε στα βαθύτερα ζητήμα­τα του αποκρυφισμού, δεν αρκεί σαν κίνητρο η νοητική περιέργεια. Αυτή θα μας αποκαλύψει μόνο την εξωτερική μορφή. Η Ατραπός του Αποκρυφι­σμού δεν είναι τόσο θέμα μελέτης, όσο τρόπος ζωής. Αν δεν υπάρχει το στοιχείο της αφοσίωσης και της Ουσίας, το κλειδί που ανοίγει την πόρτα των Μυστηρίων δεν θα γυρίσει ποτέ μέσα στην κλειδαριά. Αν δεν προσεγγίσουμε την Ιερή Επιστήμη όπως οι μυημένοι παλιά, δεν θα βρούμε σε αυτήν ότι βρήκαν εκείνοι. Δεν αρκεί να εργαζόμαστε για να μάθουμε τα μυστικά της, όπως δουλεύουν οι άνθρωποι για να πάρουν την αμοιβή του μεροκάματου τους. Πρέπει να ζούμε για αυτήν, όπως οι άνθρωποι θα ζούσαν για ένα πνευματικό ιδανικό. Μονάχα ένα κίνητρο μπορεί να μας βγάλει με ασφάλεια από το λαβύρινθο της αστρικής εμπειρίας: η επιθυμία για το φως πάνω στην ατραπό της πνευματικής ανάπτυξης, η οποία ολοκληρώνεται στο τέλος με τη Θεία Ένωση. Αυτός ήταν ο σκοπός των Μυστηρίων, στην πιο ευγενική τους μορφή, και μονάχα αν αναζητήσουμε το ίδιο ιδανικό θα μπορέσουμε να γνωρίσουμε την ύψιστη μορφή τους.

Η απόκρυφη επιστήμη είναι πανίσχυρη. Αρκετοί περίεργοι που πειραματίζονται με αυτήν, προστα­τεύονται από την ίδια τους την ανοησία. Αν πετύ­χαιναν σε ορισμένες από τις εργασίες τους, θα διαλύονταν εσωτερικά εξαιτίας της απειθάρχητης και μη εξαγνισμένης φύσης τους. Δεν επέρχεται όμως καμία καταστροφή, επειδή ακριβώς δεν είναι ικανοί να εφελκύσουν καμία δύναμη. Αν θέλουμε να εξερευνήσουμε τα Μυστήρια με ασφάλεια, πρέπει αρχικά να προσεγγίσουμε την πιο ευγενική μορφή τους, σαν μέρος ενός συστήματος πνευματικής αναγέννησης, και μόνο όταν έχουμε δεχτεί την πειθαρχία τους, έχουμε αφομοιώσει τον κατώτερο εαυτό στον ανώτερο, και η αφιέρωση αυτή έχει γίνει δεκτή, τότε, και μόνο τότε μπορούμε να μελετήσουμε με ασφάλεια εκείνες τις μαγικές όψεις του αποκρυ­φισμού, που συνήθως ελκύουν τους μη φωτισμένους.

Οι διανοητικές μας αναζητήσεις μπορούν να βρουν ανταπόκριση μόνο με την πνευματική φώτι­ση. Η απόκρυφη επιστήμη, με τη σωστή της έννοια, είναι ο δεσμός μεταξύ θρησκείας και ψυχολογίας. Δίνει τα μέσο για μια πνευματική προσέγγιση της επιστήμης και μια επιστημονική προσέγγιση της πνευματικής ζωής. Οι εμπειρίες στις οποίες μας οδηγεί, αν τις κατανοήσουμε σωστά, σχηματίζουν μια γέφυρα που συνδέει τη λογική (την εγκεφαλική συνείδηση που εξαρτάται από τις 5 φυσικές αισθή­σεις) με τις άμεσες συλλήψεις της πνευματικής διαί­σθησης. Ο αποκρυφισμός ποτέ δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Ανοίγει έναν πλατύτερο ορίζοντα, που όσο τον πλησιάζουμε, πλαταίνει περισσότερο. Βρι­σκόμαστε ακόμα στο βασίλειο των φαινομένων και των φαντασμάτων. Ωστόσο, ο αποκρυφισμός μπορεί να αποτελέσει ένα ανεκτίμητο μέσο για την κατάκτηση πολλών σκοπών. Η γνώση της φιλοσοφίας του μπορεί να αποτελέσει το μίτο της Αριάδνης για τις φυλακισμένες στη λογική έρευνες του επιστήμο­να και αντίστοιχα, να ισορροπήσει την ανεξέλεγ­κτη έκσταση του μυστικιστή. Επίσης, είναι πολύ πιθανό, με τις δυνατότητες της τελετουργικής μαγείας, να ανακαλύψουμε έναν ανεκτίμητο θεραπευτικό παράγοντα για ορισμένες μορφές νοητικών παθήσεων. Η ψυχανάλυση, αν και έχει προσφέρει πολλά αποδεικνύοντας ότι οι αρρώστιες αυτές δεν οφείλονται σε οργανικά αίτια, σπάνια μπορεί να τις θεραπεύσει. Εδώ είναι που ο αποκρυφιστής, με τη γνώση που κατέχει για την εσωτερική όψη των πραγμάτων, μπορεί να διδάξει πολλά στον ψυχολό­γο.

Ο αποκρυφισμός είναι μία Ιερή Επιστήμη και θα πρέπει να προσεγγίζεται με σεβασμό. Μπροστά μας ορθώνεται η πύλη και το στενό μονοπάτι που οδηγεί στους ιερούς της τόπους, αλλά λίγοι είναι αυτοί που θα τους βρουν. Ο Άγγελος με το Φλεγόμενο Ξίφος φυλάει ακόμα την πύλη των Μυστηρίων και δεν είναι σοφό να εκθέσουμε τις ψυχές μας στη δύναμη Του, μέχρι να εξαγνιστούμε αρκετά και να βεβαιω­θούμε ότι θα μπορέσουμε να δώσουμε το σωστό «παρασύνθημα» όταν μας ζητηθεί.

Έρχεται καιρός που κάθε μαθητής αρχίζει να νιώθει την επίδραση των ιδεών που τον απασχολούν. Τότε, ο Αόρατος Κόσμος για τον οποίο έχει διαβάσει τόσα πολλά, αρχίζει να ανατέλλει στον ορίζοντα της συνείδησης του και το λεπτεπίλεπτο «άυλο» γίνεται απτό. Θα βρεθεί στην πολύ πραγμα­τική νοητική «Χώρα του Κανένα», και θα πρέπει τότε να κάνει ένα από τα δύο (και μάλιστα γρήγορα):
Είτε να οπισθοχωρήσει και να κλειστεί στο καβούκι του, όπως το κουνέλι στη φωλιά του, είτε να συνε­χίσει και να αναδυθεί στην ανώτερη συνείδηση.

Όμως, ένα πράγμα δεν πρέπει να κάνει, και αυτό είναι ότι δεν πρέπει να χρονοτριβήσει στη χώρα των φαντασμάτων που είναι στα σύνορα του υποσυνείδητου και του υπερσυνείδητου, γιατί εκεί καραδοκεί η τρέλα. Σαν φτάσει όμως στην πύλη της ανώτερης συνεί­δησης, θα συναντήσει τον Άγγελο στο Κατώφλι. Αυτός θα του θέσει το πανάρχαιο ερώτημα στο οποίο θα πρέπει να απαντήσει για να περάσει. Και η ερώτηση του δεν θα ζητάει κανένα περίπλοκο πα­ρασύνθημα που να επιτρέπει την είσοδο σε μυστη­ριώδεις τάχα συνελεύσεις. Το ερώτημα που του απευθύνει είναι το ίδιο με αυτό που θέτει κανείς σε κάθε ξένο όταν χτυπά την πόρτα του: «Τι θέλεις;».
Η απάντηση δεν εξαρτάται από τη γνώση, αλλά από το χαρακτήρα του αναζητητή. Αν απαντήσει σωστά, ο δρόμος της προόδου του θα γίνει ολοφά­νερος. Αν απαντήσει λαθεμένα, θα αφεθεί να βρει το δρόμο της επιστροφής πίσω στο γήινο κόσμο μόνος του, όπως μπορεί καλύτερα. Και αυτή η εμπειρία, της ατελέσφορης επιστροφής, δεν είναι ούτε πολύ ευχά­ριστη, ούτε πολύ ασφαλής.

Μελετώντας κανείς τον αποκρυφισμό, είναι σαν να συνδέεται με ένα μεγάλο ηλεκτροπαραγωγικό εργο­στάσιο που βρίσκεται στον Αόρατο Κόσμο. Μπορεί να μην υπάρξουν ποτέ απτά αποτελέσματα, είτε επειδή η φύση του μελετητή είναι ίσως φτιαγμένη από μη αγώγιμα υλικά, είτε επειδή η αμφιβολία του σχετικά με την πραγματικότητα των φαινομένων που ερευνά, εμποδίζει τους ακροδέκτες της ψυχικής επαφής να τοποθετηθούν κανονικά στις πρίζες. Η Γνώση και η Δύναμη συνθέτουν τα δύο άκρα του κυκλώματος. Όταν ενώνονται, το ρεύμα κυκλοφο­ρεί ελεύθερα. Η φύση που δεν περιέχει δύναμη μπορεί να μελετάει την Ιερή Επιστήμη χωρίς να επέρχονται αποτελέσματα, όπως και η φύση που δεν κατέχει γνώση, θα αδυνατεί να χρησιμοποιήσει τη δύναμη της. Όταν όμως υπάρχουν και τα δύο, ο ερχομός κάποιας διαφωτιστικής ιδέας που θα απο­καλύψει ξαφνικά τη σπουδαιότητα της εσωτερικής ζωής είναι ζήτημα χρόνου. Αυτή η φώτιση ολοκλη­ρώνει το κύκλωμα. Και αυτό το πρόσωπο που συμμε­τέχει στο κύκλωμα, καλό ή κακό, βρίσκεται πια σε επαφή με την αόρατη γεννήτρια. Γιατί η απόκρυφη επιστήμη αυτή καθαυτή, δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή. Όλα εξαρτώνται από το πώς χρησιμοποιεί­ται. Να γιατί είναι τόσο αναγκαίο να την προσεγγί­ζει κανείς με καθαρά χέρια, αγνή καρδιά και πειθαρ­χημένη, αφοσιωμένη Θέληση.

Ο αποκρυφισμός δεν είναι παιχνίδι για παιδιά και δεν αποτελεί κρησφύγετο από την καθημερινότητα. Η ερευνά του προϋποθέτει δύναμη και αγνότητα. Όλοι όσοι έχουν αγγίξει το βαθύτερο του όραμα, ισχυρίζονται ότι δεν πρόκειται για χίμαιρα, αλλά για ένα πολύ αληθινό μονοπάτι προς το Φως. Ένα μονοπάτι στενό σαν την κόψη του ξυραφιού!

Dion Fortune - "Υγιής Αποκρυφισμός"

Οι Δύο Ατραποί (Γ' Μέρος)

Δε μπορεί κανείς να διαχωρίσει τη Λευκή από τη Μαύρη Μαγεία με μία μόνο γραμμή. Υπάρχει και εκείνο που περιγράφεται σαν γκρι μαγεία, με την οποία ασχολούνται οι άνθρωποι από άγνοια ή αγάπη του αισθησιασμού. Στη Λευκή Μαγεία καθετί σχεδιάζεται πάντα και εκτελείται με σεβασμό προς τον Κοσμικό Νόμο. Οποιαδήποτε εσωτερική διαδικασία δε λαμβάνει υπόψιν της τον Κοσμικό Νόμο αλλά βαδίζει σύμφωνα με τα δικά της σχέδια, μπορεί να ταξινομηθεί στη γκρι απόχρωση. Οποιαδήποτε εργασία αψηφά εσκεμμένα τον Κοσμικό Νόμο, μπορεί να ταξινομηθεί στη μαύρη.

Ας το ξεκαθαρίσουμε όμως αυτό δίνοντας κάποια παραδείγματα. Μερικοί άνθρωποι που βρίσκουν ότι η νοητική τροφή της σύγχρονης ζωής είναι ελλειμματική σε πνευματικές βιταμίνες, στρέφονται για έμπνευση στους αρχαίους θεούς του παγανισμού. Αυτό δεν είναι μαύρη μαγεία, αν βέβαια εξασφαλιστεί ότι το άτομο αναγνωρίζει τη διαφορά μεταξύ  Λευκής και Μαύρης Ίσιδας. Στην πραγματικότητα, αποτελεί μια πολύ χρήσιμη θεραπευτική μέθοδο για τον σύγχρονο νου. Από την άλλη μεριά, η χωρίς διάκριση ενασχόληση με συγκεντρώσεις διάμεσων, διάφορες μαντείες, ψυχισμό και τα σχετικά, σύμφωνα με τον ορισμό μας ταξινομούνται σαν γκρι. Σε αυτές τις περιπτώσεις δε λαμβάνεται υπόψιν τίποτε άλλο πέραν των προσωπικών επιθυμιών και δεν υπάρχει κανένας προβληματισμός περί της πνευματικής ποιότητος αυτού που κάνουν. Φυσικά, επειδή δεν εκδηλώνεται κανένα εμφανές κακό, ενώ αντιθέτως υπάρχει έντονη και αυξημένη μία αληθοφανής ευλάβεια κατά την οποία καλείται ο Θεός να ευλογήσει όσα γίνονται, θεωρείται σαν δεδομένο πως όλα αυτά αποτελούν μια ακίνδυνη διασκέδαση ή ότι ανυψώνουν το νου πάνω από τον υλισμό και έτσι ενισχύουν την πίστη. Τα αποτελέσματα τέτοιων πρακτικών δε λαμβάνονται υπόψιν και η εμπειρία δείχνει ότι αυτά δεν έρχονται αμέσως. Και ίσως δε συνεπάγονται απαραίτητα την ηθική κατάπτωση των ατόμων, που έχουν συγκροτημένο χαρακτήρα αλλά προκαλούν μια αξιοσημείωτη χειροτέρευση στην ποιότητα του νου και ειδικά στην ικανότητα για λογική και κρίση.

Η δράση του μυημένου δεν καθορίζεται από κάποιον ηθικό κανόνα αλλά εξαρτάται από την εξελικτική πορεία των γεγονότων και των καταστάσεων. Μετράει όλα τα πράγματα σύμφωνα με το ρεύμα της εξέλιξης. Για κάθε εκδηλωμένη πράξη ή αλληλουχία γεγονότων αναρωτιέται: κινούνται στην ίδια κατεύθυνση με αυτήν της εξέλιξης; Είναι ο ρυθμός τους πιο γρήγορος ή πιο αργός από εκείνον της εξέλιξης; Αν επιθυμεί να αξιολογεί δίκαια καταστάσεις και ανθρώπους θα πρέπει να λαμβάνει υπόψιν του τη βαθμίδα της εξελικτικής κλίμακας στην οποία βρίσκεται το καθετί, γιατί οι αρχές αν και παραμένουν αναλλοίωτες, εφαρμόζονται ανάλογα με το στάδιο της εξέλιξης. Για παράδειγμα, ο πρωτόγονος για να εκτελέσει το καθήκον του απέναντι στην κοινωνία του πρέπει να είναι και πολεμιστής και κυνηγός. Αν όμως αυτές οι πρωτόγονες τάσεις εμφανιστούν σε μια πολιτισμένη κοινωνία, οδηγούν στο έγκλημα. Έχει παρατηρηθεί ότι πολλοί καθ' έξιν εγκληματίες διακρίνονται στους πολέμους, ενώ αντίστοιχα υπάρχει μια σημαντική μείωση της εγκληματικότητας όταν αυτά τα ένστικτα βρουν διέξοδο στις μεγαλειώδεις περιπέτειες της φυλής. Ο επαγγελματίας εγκληματίας δεν είναι πάντα άτομο αχρείας ιδιοσυγκρασίας. Συχνά έχει τις αρετές ενός ήρωα. Συνήθως, είναι ένα άτομο που δεν του ταιριάζει ο πολιτισμός και που επαναστατεί με τις επικρατούσες συνθήκες της σύγχρονης ζωής. Είναι "κακός" γιατί βρίσκεται εκτός εποχής. Οι ενέργειες που τον δραστηριοποιούν δεν εξυπηρετούν πλέον κάποιον κοινωνικό σκοπό. Είναι ένα αταβιστικό προϊόν, ένα πισωγύρισμα σε πρωτόγονες συνθήκες.

Οι αρχές αυτές μας βοηθούν να αξιολογήσουμε τη Δεξιά και την Αριστερή Ατραπό, τον Λευκό και τον Μαύρο Αποκρυφισμό. Δεξιά Ατραπός θεωρείται εκείνη που προεκτείνει τη γραμμή της εξέλιξης και οδηγεί άμεσα στον σκοπό της. Ανάλογα με το επίπεδο που έχει φτάσει κάποιος είναι ο πιο σύντομος δρόμος ανάμεσα στο Κάλεσμα και στη Θεία Ένωση. Είναι , λοιπόν, γεγονός ότι κανένας ιδιαίτερος δρόμος δε μπορεί να καθοριστεί σαν αληθινή Ατραπός ή σαν το σύστημα που πρέπει όλοι να ακολουθήσουν. 

«Οι δρόμοι του Θεού είναι τόσοι πολλοί, όσες και οι ανάσες των Υιών των ανθρώπων». 

Η αμεσότητα ή μη του δρόμου είναι εκείνη που έχει σημασία.

Η ακαθαρσία έχει οριστεί σαν τη λαθεμένη τοποθέτηση της ύλης. Παρόμοια, το κακό μπορεί να οριστεί σαν τη λαθεμένη τοποθέτηση της δύναμης. Η δύναμη ενδέχεται να χρησιμοποιηθεί άστοχα μέσα στον χρόνο ή στον χώρο. Εκείνο που τη μια φορά μπορεί να είναι σωστό, ενδέχεται την επόμενη να είναι λάθος. Ο Μαύρος Αποκρυφισμός, λοιπόν, μπορεί να οριστεί σαν την κακή εφαρμογή της δύναμης ή σαν τη χρήση ξεπερασμένων μεθόδων. Η κατεξοχήν Ακτίνα του αριστερού μονοπατιού είναι αυτή που αντιστοιχεί στο κατώτερο αστρικό πεδίο, η οποία είναι γνωστή ως Νορβηγική Ακτίνα. Το όνομά της το οφείλει στο γεγονός ότι οι αγνότερες επαφές αυτής της πολυδιεφθαρμένης παράδοσης ,που έχουμε διαθέσιμες στη Δύση, ανήκουν στην αρχαία σκανδιναβική μυθολογία. Το κατώτερο αστρικό πεδίο είναι το πεδίο των πρωτόγονων ενστίκτων και των άγριων παθών που απορρέουν από αυτά. Ο εξευγενισμός αυτών των παθών δίνει την έκσταση της μύησης αυτής της επαφής. Στη νορβηγική παράδοση αυτή η έκσταση πηγάζει από μια μετουσίωση της έννοιας του θάρρους. Σε άλλες παραδόσεις, η Ακτίνα αυτή προσλαμβάνει διαφορετικές μορφές. Στο ινδουϊστικό σύστημα αντιπροσωπεύει την τρομερή λατρεία της Κάλι. Σε αυτήν την ακτίνα περιλαμβάνεται και η Πριαπική όψη της φαλλικής λατρείας, η οποία βεβαίως δεν έχει καμία σχέση με τη Διονυσιακή.

Δεν πρέπει ωστόσο να θεωρείται ότι η ακτίνα αυτή είναι «κακή». Τίποτα από όσα έχει δημιουργήσει η Θεότητα δεν είναι κακό από μόνο του. Η διαστρέβλωση και η διαστροφή προκαλούν το κακό. Η νορβηγική ακτίνα είναι αυτή των ηρωικών αρετών του θάρρους, της αντοχής και της σταθερότητας. Όταν δεν υπάρχει αυτό το κυρίαρχο πρωτόγονο στοιχείο, οι άνθρωποι παρακμάζουν, γίνονται νευρωτικοί, εκκεντρικοί και μανιακοί, αναγκάζοντας τα φυσικά ένστικτα να λειτουργήσουν παρά φύσει. Η εποχή που εκδηλώθηκε αυτή η Ακτίνα στη γη είναι τόσο μακρινή, ώστε οι λειτουργίες της αναφέρονται στην παρεγκεφαλίδα, η οποία λειτουργούσε πριν την ανάπτυξη του μετωπιαίου λοβού, του τμήματος εκείνου του εγκεφάλου που αντιστοιχεί με το ανθρώπινο μέτωπο. Φυσιολογικά, οι νοητικές διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα στην παρεγκεφαλίδα, δε γίνονται αντιληπτές από την καθημερινή συνείδηση. Είναι υποσυνείδητες και ανέρχονται στην επιφάνεια μόνο σε περιόδους έντονων συγκινήσεων ή όταν τα πιο πρόσφατα αναπτυγμένα τμήματα του εγκεφάλου αδρανοποιούνται κάτω από την επίδραση χημικών ουσιών ή κάποιας ασθένειας. Φυσικά είναι η κατεξοχήν ακτίνα της Μαύρης Μαγείας και κατά συνέπεια έχει βεβηλωθεί σε μεγάλο βαθμό. Οι επαφές της χρησιμοποιούνται μόνο στις πρωτόγονες λατρείες και μάλιστα από πολύ υψηλά εκπαιδευμένους αποκρυφιστές. Λέγεται ότι ένα από τα ιδιαίτερα καθήκοντα του Αρχάγγελου Μιχαήλ είναι να φρουρεί τις Πύλες του Κάτω Κόσμου, εμποδίζοντας να ξεχυθεί στο γήινο πεδίο η δίνη του Χάους και της Αρχαίας Νύχτας...

Dion Fortune 

...Κοίταξε Πάνω από σενα ή κοίταξε Κάτω από σενα

θα βρεις το ίδιο πράγμα

γιατί όλα δεν είναι παρά μέρος της Ενότητας

που είναι στην Πηγή του Νόμου...

Εύχομαι ΦΩΣ για σενα, ΖΩΗ σε σενα. 

Είθε να είσαι ΗΛΙΟΣ στον ανώτερο κύκλο. 

Οι Δύο Ατραποί (Β' Μέρος)

Σκοπός της μελέτης του Αποκρυφισμού είναι ο Δρόμος της Θείας Ένωσης. Σταδιακά, μέσα από τους κόσμους της Μορφής, ο ζηλωτής εκπαιδεύεται έτσι ώστε ο νους του να λειτουργεί κάτω από νέες μορφές, που προσεγγίζουν περισσότερο την πνευματική πραγματικότητα. Ας μην ξεχνάμε όμως ποτέ ότι όλες οι μορφές αποκρύπτουν το Φως και ότι τις γνωρίζουμε μονάχα από τις σκιές που ρίχνουν σε ένα κατώτερο επίπεδο. Ο εκπαιδευόμενος οφείλει να χρησιμοποιεί τα σύμβολα του αποκρυφισμού για να εκπαιδεύει και όχι για να εφοδιάζει με αυτά τη συνείδηση του. Στόχος του είναι να απορρίψει όσο το δυνατόν συντομότερα αυτά τα σύμβολα, όταν μέσα του αρχίσει να ανατέλλει η καθαρή συνείδηση. Όσο ανυψωνόμαστε, τόσο εξαφανίζονται τα σύμβολα.

Το Ένα είναι σύμβολο της Πρώτης Εκδήλωσης ή του Απόλυτου. Οτιδήποτε ενοποιεί σε σύνολο κάτι πολλαπλό, πλησιάζει το Κέντρο – αυτό ισχύει και για τη μεταμόρφωση ενός σύνθετου και συγκεκριμένου, σε κάτι απλό και αφηρημένο. Η προσέγγιση του Κέντρου δεν είναι μια κίνηση στο διάστημα αλλά μια Ενοποίηση. Παρατήρησε τώρα τη διαφορά ανάμεσα στην ενοποίηση και στην απλοποίηση, γιατί αποτελεί Κλειδί για την κατανόηση πολλών διεργασιών. Η ενοποίηση επιτυγχάνεται με την εξέλιξη και η απλοποίηση με τον εκφυλισμό. Η ενοποίηση αποτελεί την τελική δυνατή σύνθεση, ενώ η απλοποίηση την τελική δυνατή ανάλυση. Η πρώτη σημειώνει μια πρόοδο στην ολοκλήρωση ενώ η δεύτερη σημειώνει οπισθοδρόμηση και επιστροφή στο σημείο εκκίνησης.

Η σύλληψη της επιστροφής στο Κέντρο θα πρέπει να θεωρείται σαν επέκταση του Κέντρου γιατί όταν κάτι επιστρέφει στο Κέντρο, αυτό επεκτείνεται. Διδάχτηκες ότι η Επιστροφή στο Κέντρο είναι ο σκοπός της Εξέλιξης. Αν διαλογιστείς πάνω σε αυτήν την ιδέα, θα διαπιστώσεις ότι αυτή η επιστροφή στο Κέντρο, συνεπάγεται πάντα την επέκτασή του, γιατί προκειμένου να γίνουν εσωτερικά όσα είναι εξωτερικά, τα όρια του Κέντρου θα πρέπει να επεκταθούν, να διευρυνθούν. Η Επιστροφή στο Κέντρο, λοιπόν, σημαίνει ότι το Κέντρο επεκτείνεται προς την περιφέρεια και όλα τα πράγματα γίνονται σαν το Κέντρο. Αυτό υποδηλώνει την πνευματικοποίηση όλων των επιπέδων. Αυτή η σύλληψη έχει δύο όψεις – την όψη της μορφής και την όψη της δύναμης. Η δύναμη καθώς αποσύρεται από την περιφέρεια, ρέει προς το Κέντρο. Αυτό συνεπάγεται ότι το Κέντρο για να μπορέσει να τη χωρέσει, θα πρέπει να κυλήσει και αυτό προς τα έξω. Έτσι, επειδή η έμφυτη δύναμη της ουσίας κάθε επιπέδου αποσύρεται, ξαναφορμάρεται από τις επιρροές του επεκτεινόμενου Κέντρου, σε μορφές που προσεγγίζουν εκείνες που είχαν επικρατήσει παλιότερα στο Έβδομο Επίπεδο.

Όταν μία δύναμη αποσύρεται, σημειώνεται το τέλος μιας Κοσμικής Ημέρας και η απαρχή μιας Κοσμικής Νύχτας. Η εκροή του Κέντρου είναι έργο της Κοσμικής Νύχτας – και τα μυστικά της Κοσμικής Νύχτας δεν έχουν ποτέ μέχρι τώρα αποκαλυφθεί. Η εκροή του Αγνού Πνεύματος πάνω σε όλα τα επίπεδα της ύλης συμβαίνει κατά τη διάρκεια της Κοσμικής Νύχτας, και έτσι, γαλβανίζονται όλες οι αρχετυπικές μορφές που παραμένουν στην περιοχή των μαγνητικών τάσεων – μόνο που αυτές δεν έχουν μέσα τους αληθινή ζωή, γιατί δε διαθέτουν ακόμη τη δυνατότητα της μετεμψύχωσης και επομένως δεν έχουν μνήμη. Κατά συνέπεια, όταν τελειώσει η Κοσμική Νύχτα, οι Πνευματικές Παλίρροιες αποσύρονται, αφήνοντας το πεδίο στην Κενότητα της Κοσμικής Αυγής. Αλλά οι μορφές πάνω στις οποίες έχει κυλήσει η Κοσμική Παλίρροια, έχουν διευθετηθεί σε Κοσμικές τάσεις και επομένως όλες οι μορφές «κακού» έχουν διορθωθεί.

Αυτός είναι ο εξαγνισμός της ύλης, ο οποίος γίνεται στο μεσοδιάστημα ανάμεσα σε κάθε Κοσμική Ημέρα και εξουδετερώνει τις δυνάμεις της αδράνειας. Καθώς οι δυνάμεις της αδράνειας έχουν τις ρίζες τους στο Νόμο του Περιορισμού και ο Νόμος του Περιορισμού έχει τις ρίζες του στο Κοσμικό Κακό, βλέπεις πόσο σημαντικό είναι το έργο της Κοσμικής Νύχτας. Βλέπεις επίσης τη βαθύτερη έννοια των λέξεων «Οι Δυνάμεις του Σκότους». Αν επιθυμείς να κατανοήσεις τη βαθύτερη σημασία του αποκρυφισμού, πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι το σκοτάδι οδηγεί μέσα από το λυκόφως στην αυγή και ότι η ημέρα οδηγεί και πάλι μέσα από το λυκόφως στο σκοτάδι. Το «Καλό» και το «Κακό» μπορούν να θεωρηθούν και σαν περιοχές Φωτός και Σκιάς, μέσα από τις οποίες περιστρέφεται ένας περιδινιζόμενος Δακτύλιος. Το «Κακό» πρέπει να κάνει το έργο του, όπως ακριβώς και το «Καλό». Ο Θεός του Φωτός και ο Θεός του Σκότους δεν είναι παρά οι πράξεις του δεξιού και αριστερού χεριού του Πατέρα. Το δεξί χέρι δίνει και το αριστερό παίρνει. Το δεξί δίνει εκείνο που πρόκειται να συμβεί και το αριστερό παίρνει εκείνο το οποίο έχει ήδη συμβεί. Το δεξί στέλνει στην εκδήλωση και το αριστερό γνέφει ξανά, καλώντας το εκδηλωμένο προς τα πίσω. Αλλά εσείς, σαν να κοιτάτε σε καθρέφτη, ονομάζετε το δεξί αριστερό και το αριστερό δεξί.

Η Έλξη προς το Κέντρο διεξάγεται πάνω στην Ατραπό της Επιστροφής. Αν αυτή η Έλξη αρχίσει πρόωρα, αναγκάζει τη ζωή να κυλήσει προς τα πίσω, σε μια προγενέστερη όψη. Αυτό έχει σαν συνέπεια τον εκφυλισμό της μορφής. Η επιστροφή στο Κέντρο σημαίνει τη δύση μιας Ημέρας της Εκδήλωσης. Και καθώς το φως της ημέρας σβήνει, αρχίζει να εξαπλώνεται στα πεδία της ύλης το σκοτάδι του Ανεκδήλωτου, το οποίο πνευματοποιεί. Αυτό πρέπει να το θυμάσαι πάντα, όταν μελετάς το συγκεκριμένο πρόβλημα, γιατί καθώς το φως αποσύρεται από την εξωτερική περιφέρεια της ύλης, οι επιρροές που πνευματοποιούν αρχίζουν να κυλάνε έξω από την εσώτερη περιφέρεια του Πνεύματος. Αυτή η διαδικασία συνεχίζεται μέχρις ότου αποσυρθεί όλο το φως και οι ομόκεντροι κύκλοι της Εκδήλωσης πλημμυρίσουν από τα καθαρτήρια Ύδατα του Σκοταδιού. Στο μεταξύ, όμως, υπάρχει ένα μεταβατικό στάδιο, κατά τη διάρκεια του οποίου τα Ύδατα του Σκοταδιού (των οποίων το όνομα είναι σύμβολο πνευματικής ειρήνης, καθαρμού και αναγέννησης), προετοιμάζουν το έδαφος για μια νέα ζωή. Αυτά τα ύδατα λοιπόν διεισδύουν στα επίπεδα της εκδήλωσης και έτσι το ορατό διαπερνάται από το αόρατο.

Μία από τις όψεις της Έλξης του Κέντρου είναι και ο εκφυλισμός ή δρόμος της Αριστερής Ατραπού, αναφορικά με τη συνείδηση. Σε σχέση με την εξέλιξη, ο εκφυλισμός σημαίνει την απόσυρση της ζωής από κάθε δοσμένο τύπο μορφής και την αποσύνθεση της μορφής. Τα συστήματα των μαγνητικών τάσεων που δημιούργησε η ζωή, εγκαταλείπονται σαν άδεια κελύφη στα αιθερικά υποπεδία. Αυτά τα κελύφη πρέπει να περιμένουν τον καθαρμό των Υδάτων της Αναγέννησης, που κυλάνε προς τα έξω στη διάρκεια της παλίρροιας της Κοσμικής Νύχτας. Μερικές φορές, όμως, οι ψυχές αναπτύσσονται αρκετά και φτάνουν στο σημείο να αισθάνονται την Έλξη του Κέντρου πάνω στην Ατραπό της Επιστροφής. Εντούτοις, επειδή δεν έχουν αναπτύξει ακόμη σε ικανοποιητικό βαθμό ορισμένες όψεις τους και δεν έχουν ολοκληρώσει την ανέλιξη τους, δε μπορούν να εξελιχθούν και να πάρουν τον δρόμο της επιστροφής προς το Κέντρο, προτού περάσουν από το Ναδίρ. Οι ψυχές αυτές θα κινηθούν κατά συνέπεια περνώντας από τα επίπεδα από τα οποία η ζωή έχει αποσυρθεί και όπου βρίσκονται τα άδεια κελύφη, που περιμένουν τον ερχομό των παλιρροιών της Κοσμικής Νύχτας. Οι ψυχές τούτες θα εκμεταλλευτούν τα συστήματα των μαγνητικών τάσεων που βρίσκονται εκεί, έστω και αν ανήκουν σ’ έναν πρωτόγονο τύπο, για να εκφραστούν οι ίδιες. Αν διαλογιστείς πάνω σε αυτό, θα ερμηνεύσεις πολλά.

Σε κάποια στιγμή πάντως οι ψυχές αυτές μεγαλώνουν πολύ και καταστρέφουν τα κελύφη τους – γι’ αυτό παρεμποδίζεται και η μεταγενέστερη εξέλιξή τους. Συνεχίζουν τότε την εκφυλιστική τους πορεία και φτάνουν σ’ ένα σημείο, όπου δεν υπάρχουν πια άλλα κελύφη για να τα εμψυχώσουν. Τότε πια είναι ανίκανες να διατηρήσουν κάποια μορφή και διαλύονται στα στοιχεία που τις συνέθεσαν. Παύουν τότε να παίζουν οποιοδήποτε ρόλο, Κακό ή Καλό. Αυτό είναι το μητρώο της Αριστερής Ατραπού.

Η εξέλιξη στη Δεξιά Ατραπό πραγματοποιείται με την απόσυρση της τελειοποιημένης Ζωής από τις μορφές που παίζουν χωριστικό ρόλο, με τη σύνθεση των αρχών που εκφράζανε οι μορφές αυτές, με τον εξευγενισμό των αρχών σε ιδεώδη και με την αντίληψη των ιδανικών αυτών από τη Λογοϊκή Συνείδηση. Αυτό είναι το μητρώο της εξέλιξης πάνω στη Δεξιά Ατραπό. Φαίνεται, λοιπόν, ότι η ουσία της εξέλιξης είναι η Ενοποίηση. Η έκφραση της ενοποιητικής αυτής αρχής στα επίπεδα της εκδήλωσης είναι η Αγάπη. Η Αγάπη αυτή είτε πρόκειται για τη διανοητική συμπάθεια (στο επίπεδο του συγκεκριμένου νου) είτε για τη φυσική ένωση (στο επίπεδο της ύλης) είναι σε όλες της τις όψεις σύμβολο του Λόγου ως Μονάδα. Σκοπός της Εξέλιξης είναι να ενοποιήσει όλα τα πράγματα. Στα επίπεδα της εκδήλωσης δεν υπάρχουν παρά μόνο δύο παράγοντες που κάνουν όλα τα πράγματα Ένα – ο Θάνατος και η Αγάπη. Ο Θάνατος είναι η εκδήλωση της Αριστερής Ατραπού ενώ η Αγάπη αποτελεί την εκδήλωση της Δεξιάς. Εκείνος που αγαπάει, όσο αμυδρή και αν είναι η σύλληψη του για την Αγάπη, εκδηλώνει μια μορφή ενοποίησης και αυτή η ενοποίηση είναι ο σκοπός της Εξέλιξης. Ο Θεός είναι το Ένα – και επομένως σωστά λέγεται ότι ο Θεός είναι Αγάπη.

Όποιος εκφράζει την Αγάπη, εκδηλώνει το Πνεύμα, 

που είναι Το Ένα. Η χωριστικότητα είναι θάνατος.

Διάλεξε λοιπόν την Αγάπη και Ζήσε.

 Dion Fortune