Η Φιλοσοφία της Μαγείας

Από τη Θεουργική οπτική, ολόκληρο το Σύμπαν είναι συνείδηση, ζωή και διάνοια, ενσωματωμένη τόσο σε ορατή όσο και σε αόρατη μορφή.


Σε ολόκληρο τον κόσμο, σκιρτά και δονείται μια μόνο Πνευματική Συνείδηση που διαιρείται σε μυριάδες σπινθήρες ή μονάδες οι οποίες διαπερνούν κάθε μορφή και από τις οποίες τίποτα δεν εξαιρείται. Όπως ακριβώς υπάρχουν διάφορες διαβαθμίσεις ορυκτής, ζωικής και φυτικής ζωής, και αναρίθμητοι βαθμοί Νοημοσύνης ανάμεσα στους ανθρώπους, έτσι υπάρχει και ιεραρχική κλίμακα διάνοιας πέρα και πάνω από τον άνθρωπο. 


Αυτό δεν αληθεύει μόνο για το δικό μας Σύμπαν, αλλά και αλλού στο άπειρο διάστημα υπάρχουν άλλες ιεραρχίες υψηλών Πνευματικών όντων και Θείων διανοιών. Από το άγνωστο και ακατανόητο σκότος (το Χάος των Ελλήνων ή το Άιν Σοφ των Καβαλιστών) μέχρι τον κατώτερο κυνόμορφο δαίμονα, και από την μεγαλύτερη Ουράνια ιεραρχία μέχρι τον απλό άνθρωπο η τα ζώα, δεν υπάρχει παρά μόνο μια αδιαίρετη Συνείδηση.


Υπάρχουν ιεραρχίες συνειδητότητας που είναι ουράνιες, και άλλες που είναι γήινες. Μερικές θείες, άλλες δαιμονικές και άλλες που περιλαμβάνουν τους Ύψιστους Θεούς και τα Κρείττονα Γένη του Ιάμβλιχου. Αυτό είναι το κεντρικό σημείο ολόκληρης της Μαγικής Φιλοσοφίας. Είναι ταυτόχρονα ένας Μονοθεϊσμός και ένας Πολυθεϊσμός, σε ένα μόνο φιλοσοφικό σύστημα !


Ολόκληρο το Σύμπαν διαπερνάται από μια Ζωή, και η εκδηλωμένη αυτή Ζωή αντιπροσωπεύεται από πλήθη ισχυρών Θεών, θείων όντων, Κοσμικών πνευμάτων ή διανοιών, ας τα ονομάσει καθένας όπως θέλει. Η ποικιλία της πνευματικής κατάστασης των όντων αυτών είναι τεράστια. Ανάμεσα τους βρίσκονται και οι θείες δυνάμεις της αυγής της Κοσμικής εκδήλωσης από τις οποίες ξεπηδήσαμε. Πνευματικοί σπινθήρες που ρίφθηκαν προς τα κάτω από την θεία ουσία τους.


Έτσι, μπορούμε τώρα να εξηγήσουμε την ιδέα των τεσσάρων Κόσμων, με όρους συνείδησης.


Οι πρώτες εκδηλώσεις είναι Θεοί, ή όντα πολύ υψηλής συνειδητότητας τα οποία εκπορεύονται από το Λόγο ή Δημιουργό η Μεγάλο Άγνωστο (το οποίο δεν είναι ούτε Πνεύμα, ούτε Θέληση, αλλά η πρωταρχική αιτία τους), και αποτελούν το Νου του Λόγου ή τους άμεσους κυβερνήτες του διαμορφωμένου σχεδίου.


Αυτά τα οντά είναι οι λεγόμενοι Θεοί, Ντιάνι Τσόχαν, Ελοχίμ ή Τελετάρχες. Οποιοδήποτε όνομα και αν επιλέξουμε δεν έχει καμιά σημασία, αρκεί να κρατηθεί σταθερή η θεμελιώδης ιδέα. Θεμελιώδες σε αυτό το μοντέλο είναι το ότι υπάρχουν απέραντες ιεραρχίες όντων στο χώρο, σε μια διατεταγμένη και συνεχή κλίμακα καθόδου, από τους ανώτατους Θεούς των ανώτατων Κόσμων, μέχρι τις ελάσσονες ιεραρχίες των αγγελικών όντων των κατώτερων κόσμων.


Συνδεδεμένη με κάθε Κόσμο που έχει εκπορευτεί από το Λόγο, είναι μια ορισμένη ιεραρχία Θεών, η κάθε μια από τις οποίες έχει ένα ιδιαίτερο καθήκον στην εξέλιξη και διακυβέρνηση του Σύμπαντος, καθώς και μια χαρακτηριστική φύση. Οι ύψιστοι Θεοί εξελίσσουν από τον εαυτό τους άλλες θεότητες, λιγότερο υψηλές και θείες από τους ίδιους.


Επειδή όλες οι δημιουργικές διαδικασίες μέσα στον Κόσμο, συμβολίζονται με αριθμούς, και οι θεοί επίσης μπορούν να συμβολιστούν από αριθμούς, και οι ιδέες που σχετίζονται με μια ορισμένη Κοσμική διαδικασία μπορούν να αποδοθούν εξίσου καλά στη φύση ενός δεδομένου Θεού.

"Υπάρχει μια μυστηριώδης σύνδεση ανάμεσα σε Θεούς και αριθμούς"

 

Πυθαγόρας

Η βάση της Μαγικής Φιλοσοφίας βρίσκεται στη ρήση που λέει ότι, "Αυτό που είναι επάνω, είναι ίδιο με αυτό που είναι κάτω".


Όλα τα πράγματα πάνω στη γη, έχουν τα αιώνια πνευματικά πρωτότυπα τους στους ουρανούς. Όλα τα οντά είναι οι αντανακλάσεις των Θεών, αμυδρές και αδύναμες. Όσο περισσότερο απέχει μια εκπόρευση από την πηγή της, τόσο περισσότερο αμυδρή είναι η αντανάκλαση της σε σχέση με εκείνο από το οποίο προήρθε. Οι Θεοί, ή Κρείττονα Γένη, εκφράζουν καθαρότερα και λαμπρότερα την ανέκφραστη Πνευματική φύση του Ενός, ενώ στα γήινα είδωλα τους, τους ελάσσονες θεούς, αυτή η διαυγής λαμπρότητα καλύπτεται όλο και περισσότερο, γίνεται ωχρή, και η έκφραση της παρεμποδίζεται.


Στον άνθρωπο, η σκιά της εικόνας των Θεών, η λαμπρότητα του Βράχμα, στις περισσότερες περιπτώσεις εμφανίζεται εντελώς καταπιεσμένη. Όπως λειτουργεί η θερμότητα σε σχέση με τη φωτιά, η όποια ελαττώνεται όλο και περισσότερο όσο απομακρύνεται από τη φωτιά, έτσι λειτουργεί και ο άνθρωπος σε σχέση με τους Θεούς. Όσο περισσότερο φεύγει μακριά τους, τόσο περισσότερο επιτελεί την αυτοκαταστροφή του. Αυτή η σχέση ανάμεσα στους Θεούς, τους ανθρώπους και τους αριθμούς, δίνει μια εξήγηση για την αποτελεσματικότητα των μαγικών συμβόλων και του ρόλου που αυτά παίζουν. Τα διάφορα σύμβολα και οι σφραγίδες, είναι ενδεικτικά των εσωτερικών πραγματικοτήτων, και το κάθε σύμβολο αναπαριστά κάποιες ιεραρχίες θεών και πνευματικών διανοιών.


Το αντικείμενο της Μαγείας είναι η επιστροφή του ανθρώπου στους Θεούς, η ένωση της ατομικής συνείδησης με την μεγαλύτερη ύπαρξη και την ευρύτερη συνείδηση των Θεών, οι οποίοι είναι οι παντοτινές πηγές φωτός, ζωής και αγάπης. Μόνο έτσι μπορεί να έρθει ελευθερία και φώτιση στο ανθρώπινο ον, καθώς και δύναμη ώστε να βλέπει την ομορφιά και το μεγαλείο της ζωής, όπως είναι πραγματικά. Επιστρέφοντας πνευματικά στις πηγές από τις οποίες προήρθε, ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει στη φώτιση και να σπάσει τα γήινα δεσμά και τις αλυσίδες του.


Η επίλυση των προβλημάτων του ανθρώπου και του κόσμου, έγκειται κατά πρώτο λόγο στην ανακάλυψη από τον άνθρωπο του δικού του Εσωτερικού Θεού, και κατόπιν, στο σχηματισμό μιας άρρηκτης σχέσης με τους Θεούς της παγκόσμιας ζωής. Με αυτή την ευγενέστερη συνείδηση της φώτισης που μεταβιβάζεται από τη θεία ένωση, μπορούν να επιλυθούν οι περιπλοκές του παγκοσμίου χάους. Μόνο έτσι μπορούν να σπάσουν τα σχοινιά που δεσμεύουν τον άνθρωπο με μια δύναμη που ξεπέρνα όλες τις ανθρώπινες αλυσίδες και δεσμά. Δεν μπορούν να καταστραφούν με κανένα άλλο τρόπο, παρά μόνο με τη μαγική γνώση του εσωτερικού εαυτού του και των Θεών.

"Εάν στους θεούς περιέχεται η ουσία και η τελειότητα όλων των αγαθών και η πρώτη δύναμη και αρχή τους, τότε, η αρχή και το τέλος όλων των αγαθών επιδιώκεται σοβαρά μόνο από εμάς (εννοεί τους θεουργούς), και από εκείνους που παρόμοια με εμάς, μένουν αφοσιωμένοι στα ανώτερα όντα και επιδιώκουν την ένωση με αυτά. Εδώ λοιπόν βρίσκεται η ενατένιση της Αλήθειας και της Πνευματικής Γνώσης. Και η γνώση των Θεών συνοδεύεται από τη γνώση του εαυτού μας"

Ιάμβλιχος, "Περί Μυστηρίων"

ΦΡΑΚΤΑΛ: Η Γεωμετρία του Χάους και οι Φιλοσοφικές της προεκτάσεις

Η θεωρία του Χάους ή της χαοτικής δυναμικής αποτελεί πια έναν ιδιαίτερο κλάδο των θετικών επιστημών, όπου όλο και περισσότεροι επιστήμονες από διαφορετικούς κλάδους (Ιατρική, Γεωλογία, Θερμοδυναμική, Κοινωνιολογία, Βιολογία, Αεροδυναμική κλπ.) βρίσκουν λύσεις σε πολλά από τα μέχρι τώρα άλυτα ερωτήματά τους. Και ίσως το πιο σημαντικό να είναι ότι η θεωρία του Χάους θέτει προβληματισμούς Αισθητικού ή Μεταφυσικού Φιλοσοφικού τύπου.

Ενα σημαντικό μέρος του επιστημονικού κόσμου, πηγαίνει τόσο μακρυά υπερασπιζόμενο τη νέα επιστήμη του Χάους, ώστε διαβεβαιώνει ότι η επιστημονική ανάπτυξη του 20ού αιώνα θα περάσει στην ιστορία, στη μνήμη του Ανθρώπου, για τρία πράγματα μόνο:

Τη θεωρία της Σχετικότητας, την Κβαντομηχανική και τη θεωρία του Χάους, που θεωρείται σαν η τρίτη μεγάλη επιστημονική επανάσταση αυτού του αιώνα.

Αυτή η νέα θεωρία μας λέει ότι όλη η ομορφιά της φύσης με την τεράστια πολυμορφία της, δεν υπόκειται σε περίπλοκους νόμους, αλλά προέρχεται από πολύ απλές διαδικασίες, μη γραμμικού όμως τύπου.
Για παράδειγμα, το μόριο του νερού είναι απλούστατο, αν όμως γίνει πάγος και συνδεθεί με άλλα μόρια προξενεί τη γέννηση των περίπλοκων μορφών των κρυστάλλων του χιονιού. Και κανένας κρύσταλλος δεν είναι ακριβώς ίδιος με τον αλλο.

Τώρα ξέρουμε ότι όλα στη φύση συμπεριφέρονται με μη γραμμικό τρόπο, ωστόσο μέχρι πρόσφατα δεν είχαμε μαθηματική μέθοδο για να μελετήσουμε τέτοιες συμπεριφορές. Τα μαθηματικά μας ήταν μη γραμμικά, στατικά.

Η γεωμετρία Φράκταλ υπακούει σε μια μαθηματική Δυναμική, της κίνησης, της αδιάκοπης ροής, όπως την αντιλαμβανόταν ο Ηράκλειτος.

Η επιστημονική συνειδητοποίηση του Χάους ξεκίνησε με τους πειραματισμούς του Edward Lorenz, στη δεκαετία του 60, πάνω στις κλιματολογικές μεταβολές της γης. Ετσι ανακάλυψε το λεγόμενο "φαινόμενο της πεταλούδας", σύμφωνα με το οποίο το απλό πέταγμα μιας πεταλούδας στην Κίνα μπορεί να επηρεάσει το κλίμα των ΗΠΑ, προξενώντας καταιγίδες. Αυτό το παράξενο φαινόμενο μας λέει ότι κάθε δυναμικό σύστημα έχει μεγάλη ευαισθησία και εξάρτηση σε σχέση με τις αρχικές συνθήκες.

Αυτή η ευαισθησία και εξάρτηση είναι υπεύθυνη για την εμφάνιση του χάους οποιαδήποτε στιγμή. Αυτή η ανακάλυψη φέρνει στο νου τους λαϊκούς στίχους που λένε: Για ένα καρφί, χάθηκε το πέταλο Για ένα πέταλο, χάθηκε το άλογο Για ένα άλογο, χάθηκε ο καβαλάρης Για ένα καβαλάρη, χάθηκε η μάχη Για μια μάχη, χάθηκε η αυτοκρατορία.

Η φιλοσοφική διδασκαλία του Κάρμα είναι ένα παράδειγμα που μπορεί να συνδεθεί με αυτό το μοντέλο. Πολύ μικρές λεπτομέρειες στην αλυσίδα αιτίων και αιτιατών, μπορούν να προκαλέσουν εξαιρετικά περίπλοκα αποτελέσματα, φαινομενικά τυχαία, απρόβλεπτα και χαοτικά. Ωστόσο τώρα πια γνωρίζουμε ότι υπάρχει επίσης μια Υπερ-τάξη μέσα στο Χάος, και το φαινομενικό χάος και το τυχαίο στη ζωή και στην ιστορία υπακούουν σε αίτια και νόμους ενός ανώτερου επιπέδου, δυναμικού και μη γραμμικού.

Το Χάος και το Τυχαίο είναι η έκφραση ενός άγνωστου μέχρι τώρα μαθηματικού νόμου, μιας Υπερ-τάξης παγκόσμιου χαρακτήρα, που ισχύει για οποιοδήποτε ον ή σύστημα σε δυναμική συμπεριφορά.
Η Παγκοσμιότητα σημαίνει ότι διαφορετικά συστήματα έχουν την ίδια συμπεριφορά, αλλά και διαφορετικό τρόπο το καθένα, πρόκειται δηλαδή για την Ερμητική αρχή του "Οπως είναι επάνω είναι και κάτω, όπως είναι κάτω είναι και πάνω".

Τα δυναμικά χαοτικά συστήματα δεν ανταποκρίνονταν ωστόσο σε κανένα γνωστό γεωμετρικό μοντέλο, που να είναι σε θέση να τα περιγράψει. Χρειαζόταν μια νέα γεωμετρία που να μπορεί να μας εξηγήσει γιατί η χαοτική συμπεριφορά της φύσης, οι μη σχηματικές και δυναμικές μορφές της, μας φαίνονται ωραίες και αισθητικές. Να μας εξηγήσει την Αισθητική της Φύσης, με τους νόμους και τα αίτιά της, με τα χαοτικά σχήματα των νεφών, των βουνών, των αστραπών, των ποταμών, των δενδρωδών διακλαδώσεων, που δεν φαίνονται να υπακούουν σε καμμιά κατεστημένη τάξη, σε κανένα "λογικό" και μη τυχαίο γεωμετρικό μοντέλο.

Η Γεωμετρία Φράκταλ που αναπτύχθηκε από τον Αμερικανό μαθηματικό Benoit Mandelbrot στα χρόνια του 70, ήρθε να καλύψει αυτό το κενό. Το περιεχόμενο αυτής της νέας γεωμετρίας είναι τα λεγόμενα αντικείμενα Φράκταλ, που κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η Αυτοομοιότητα: δηλαδή ότι το καθένα από τα μέρη του, σε διαφορετικές κλίμακες μεγέθους, είναι όμοιο με το όλο.

Το αντικείμενο επαναλαμβάνεται, "αναπαράγει" τον εαυτό του και τα μέρη του, σε οποιαδήποτε κλίμακα και αν το θεωρήσουμε. Τα αντικείμενα Φράκταλ είναι έτσι ζωντανά όντα με ικανότητα αυτοαναπαραγωγής στο άπειρα μεγάλο και στο άπειρα μικρό. Πρόκειται λοιπόν για την επιστημονική ενσάρκωση στη σημερινή εποχή της Ερμητικής Αρχής της Αναλογίας:
"Οπως είναι επάνω είναι και κάτω, όπως είναι κάτω είναι και πάνω" , που αναφέραμε πιο πριν.

H χρήση αυτής της γεωμετρίας Φράκταλ επιτρέπει την αναπαραγωγή και την κατασκευή μοντέλων για την πλειοψηφία των μορφών, δυναμικών και χαοτικών, των φυσικών συστημάτων: πρόκειται για μια αληθινή γεωμετρία της Φύσης, που είναι σε θέση να συλλαμβάνει και να μορφοποιεί μια νέα Αισθητική -που είναι ωστόσο παλιά όπως και η ίδια η Φύση- την Αισθητική του Χάους.

Tα βουνά δεν είναι κώνοι, τα σύννεφα δεν είναι σφαίρες, οι ακτίνες δεν ταξιδεύουν σε ευθεία γραμμή, οι δυναμικοί ρυθμοί δεν είναι εντελώς κανονικοί. Αυτά τα γεωμετρικά σχήματα, σαν αφαίρεση της φυσικής πραγματικότητας, ανήκουν στο νοητικό κόσμο, τον ιδεατό, τον αρχετυπικό, όμως δεν αντανακλώνται έτσι όπως είναι στη φυσική πραγματικότητα, και δεν επιτρέπουν μια πραγματική κατανόηση και περιγραφή των φυσικών δυναμικών φαινομένων. Εκφράζουν μια ιδεατή ομορφιά, όμως για την κατανόηση της περιπλοκότητας στη φύση, έχουν αποδειχτεί άχρηστα. Και ακριβώς γι'αυτό γίνεται λόγος για χάος στη φύση, ενώ τώρα πια, με τη νέα γεωμετρία Φράκταλ, μπορούμε να μιλήσουμε και για Τάξη μέσα στο Χάος.

Η επιστημονική και ακόμα και η αισθητική επανάσταση (τώρα πια γίνεται μουσική φράκταλ, ζωγραφική φράκταλ, κλπ.,στα πλαίσια μιας μείζονος οικολογικής προσέγγισης της φύσης) της Γεωμετρίας Φράκταλ δεν είναι πραγματικά νέα.

Ηδη στον παραδοσιακό εσωτερισμό, τόσο στον Ερμητισμό, όπως είδαμε, όσο και στην Ανατολική Φιλοσοφία, απαντώνται σαφή προηγούμενα, που θα τα σχολιάσουμε παρακάτω. Στον πάπυρο Rhind των μαθηματικών της Αρχαίας Αιγύπτου της εποχής της Νέας Αυτοκρατορίας παρουσιάζεται ήδη ένα πρόβλημα, το Νο 79, η δομή του οποίου είναι φράκταλ.

Το πρόβλημα λέει ότι ένας Αρχοντας έχει μια έκταση γης με 7 σπίτια, σε κάθε σπίτι υπάρχουν 7 γάτες, κάθε γάτα ελέγχει 7 ποντίκια, κάθε ποντίκι κλέβει 7 στάχυα, κάθε στάχυ έχει 7 σπόρους: πόσα πράγματα έχει στη κυριότητά του ο Αρχοντας; Μια λύση είναι να υπολογίσουμε τις 5 πρώτες δυνάμεις του 7, όμως η πιο εύχρηστη λύση είναι να χρησιμοποιήσουμε τη μέθοδο φράκταλ.

O μεγάλος μαθηματικός Moritz Cantor (1829-1920) κατάλαβε ότι αυτό το πρόβλημα είναι το Αιγυπτιακό προηγούμενο ενός άλλου, σε νέα εκδοχή, που είχε θέσει ο μεγαλύτερος μαθηματικός του Μεσαίωνα, ο Ιταλός Leonardo Fibonacci (1175-1250;), στο έργο του Liber Abaci (1202), ο οποίος επινόησε τη σειρά που έχει το όνομά του.
Το πρόβλημα λέει: "7 γυναίκες πηγαίνουν προς τη Ρώμη. Κάθε γυναίκα έχει 7 μουλάρια. Κάθε μουλάρι μεταφέρει 7 σάκκους. Κάθε σάκκος περιέχει 7 δέματα. Κάθε δέμα περιέχει 7 μαχαίρια και κάθε μαχαίρι έχει 7 θήκες. Πόσες μονάδες βρίσκονται στο δρόμο προς τη Ρώμη";

Ακόμα, στην Ιερή αρχιτεκτονική των Ελληνικών Ναών γνωρίζουμε ότι υπήρχε αυτή η φράκταλ σύλληψη, π.χ. η μονάδα, κύριος του κίονα είναι αυτή που ορίζει όλες τις αναλογίες του συνόλου και επαναλαμβάνεται αδιάκοπα, σε διάφορες κλίμακες, σε κάθε μέρος, από το μικρό ως το μεγάλο και το καθολικό της αρχιτεκτονικής δομής. Επίσης ο Λάϊμπνιτς, επηρεασμένος από τον Τζορντάνο Μπρούνο, ανέπτυξε αυτή τη θεωρία δίνοντάς της μεγαλύτερη απήχηση στο έργο του "Μοναδολογία", πραγματεία της Φύσης και της Μεταφυσικής, που δημοσιεύτηκε το 1714.

Οι νέες επιστημονικές αντιλήψεις πάνω στη γεωμετρία του Χάους προξενούν μια αληθινή επανάσταση σε όλα τα επίπεδα, όχι μόνο της επιστήμης αλλά και της τέχνης και της σκέψης γενικά. Στο χώρο της μουσικής π.χ. η γεωμετρία φράκταλ, με κατάλληλα προγράμματα στον ηλεκτρονικό υπολογιστή μας επιτρέπει να μετασχηματίσουμε σε εικόνες, σχήματα και χρώματα, οποιαδήποτε μουσική που αντιστοιχεί σε μια φράκταλ δομή, όπως είναι για παράδειγμα η μουσική του Μπαχ. Συμβαίνει επίσης και το αντίστροφο, δηλαδή μετασχηματίζονται σε μουσικό ήχο καλλιτεχνικοί πίνακες τύπου φράκταλ, όπως για παράδειγμα η ζωγραφική του Βαν Γκογκ.
Οδεύουμε προς μια νέα Αισθητική αντίληψη όπου Επιστήμη και Τέχνη θα είναι βαθειά εναρμονισμένες σ' ένα αξεδιάλυτο Ολο μαζί με τη Φιλοσοφία.

Πρόκειται λοιπόν για μια επιστροφή στις παλιές αντιλήψεις του παραδοσιακού Ερμητικού Εσωτερισμού, όπως τις συναντάμε στην Αναγέννηση με τον Φιτσίνο, τον Πίκο ντελλα Μιράντολα, τον Κορνήλιο Αγρίππα, τον Ρ. Φλόυντ, τον Τομάσο Καμπανέλλα και τον μεγάλο Τζ. Μπρούνο, ή στην κλασσική εποχή μ' έναν Πυθαγόρα, έναν Πλάτωνα ή έναν Πλωτίνο, όπως και στις αρχαίες εσωτερικές πηγές της Ανατολής.

Ομως είναι ακόμα πιο σημαντικό να αναγνωρίσουμε, πέρα από το φαινομενικό "Χάος", την ύπαρξη μιας καθαρά δομής Φράκταλ στις Διδαχές της Μυστικής Διδασκαλίας, τις οποίες συγκεντρώνει στο έργο της η φιλόσοφος του 19ου αιώνα Ελενα Π. Μπλαβάτσκυ, πίνοντας από τς πανάρχαιες πηγές του πέραν των Ιμαλαϊων Εσωτερισμού.

Στην πραγματικότητα, στο μνημειώδες έργο της "Μυστική Δοξασία", μας μιλάει για ένα Εξελικτικό μοντέλο των όντων, βασισμένο στον αριθμό 7, που συμπεριλαμβάνει το Κοσμολογικό επίπεδο το Ανθρωπογενετικό και το φυσιολογικό.
Ετσι, η Εξέλιξη στο Ηλιακό Σύστημα αναπτύσσεται σε 7 Συστήματα Πλανητικών Αλυσίδων, κάθε Σύστημα αποτελείται από 7 Αλυσίδες, κάθε Πλανητική Αλυσίδα από 7 Μπαλόνια ή κόσμους, σε κάθε κόσμο αναπτύσσονται 7 Ανθρώπινες Φυλές (αναλογικά το ίδιο ισχύει για τα άλλα εξελισσόμενα όντα), κάθε Φυλή περιέχει 7 Υποφυλές, κάθε Υποφυλή έχει 7 Κλάδους πολιτισμού...και στις μικρές κλίμακες, κάθε Ανθρωπος έχει 7 επίπεδα Συνείδησης, κάθε επίπεδο περιέχει 7 Υποεπίπεδα σε αυτοομοιότητα με την Επταπλή Σύνθεση του Ανθρώπου, κάθε Υποεπίπεδο περιέχει υπο-υπο-επίπεδα κ.ο.κ. Επίσης και οι Κύκλοι ή Γύροι Αβατάρα, με 7 Αβατάρα ή Θείους Αγγελιαφόρους μεταξύ των ανθρώπων και με 7 γύρους ο καθένας τους, κ.ο.κ. συμπεριλαμβάνονται σ'αυτό το σχήμα Φράκταλ της Κοσμικής Εξέλιξης της Συνείδησης του Οντος.

Από το άπειρα μεγάλο ως το άπειρα μικρό, το επταπλό μοντέλο επαναλαμβάνεται με θαυμαστή αυτοομοιότητα, όντας όπως επάνω, κάτω και όπως κάτω, επάνω.
Η ίδια η Ε.Π.Μπαβάτσκυ δημοσίευσε ένα σχήμα Φράκταλ, που αναφέρεται στην εξέλιξη των ανθρώπινων Φυλών και Πολιτισμών, πράγμα που την καθιστά αληθινή πρωτοπόρο της Γεωμετρίας Φράκταλ τον προπερασμένο αιώνα.

Αυτή η αποκάλυψη, το ότι το Εξελικτικό Μοντέλο του Αρχαίου Εσωτερισμού αντιστοιχεί σ'ένα αληθινό Σχήμα Φράκταλ, έρχεται για άλλη μια φορά να υποστηρίξει την αυθεντικότητά του και την αντιστοιχία του με την ίδια τη Φύση, δικαιώνοντας έτσι στις αρχές της 3ης χιλιετίας, όχι μόνο τη μνήμη της Μπλαβάτσκυ αλλά και τη σοβαρότητα και τη σημασία των παραδοσιακών Διδασκαλιών της Εσωτερικής Φιλοσοφίας, σαν αληθινού άχρονου προάγγελου των πιο σύγχρονων επιστημονικών αντιλήψεων.

Πηγή :

Ομιλίες και κείμενα του Γ.Α. Πλάνα, Ιδρυτή και Διευθυντή της Νέας Ακρόπολης στην Ελλάδα