Μύηση V (Β' Μέρος)

Καθώς αναλαμβάνουμε τη μελέτη της πέμπτης μύησης, θα διαπιστώσεις ότι τρεις παράγοντες θα προβάλουν σε ένα νέο φως στη συνείδηση σου:

- Ο παράγων της Τυφλότητος, που οδηγεί σε αποκάλυψη.
- Ο παράγων της Θελήσεως, που προκαλεί σύνθεση.
- Ο παράγων του Σκοπού, που εξωτερικεύεται διαμέσου του Σχεδίου.

Αυτοί οι παράγοντες ενυπάρχουν στη νέα μυητική εμπειρία, πρέπει όμως να προσεγγιστούν από εσένα με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη χρήση της ενοράσεως από όση μπορείς να χρησιμοποιήσεις. Προσπάθεια σου πρέπει να είναι ότι αγωνίζεσαι να σκέπτεσαι ως εάν να είχες λάβει τις ανωτέρω μυήσεις.

'Οπως γνωρίζεις, η μύηση αυτή ονομάστηκε από τον Χριστιανικό κόσμο "Ανάσταση", λέξη που υπογραμμίζει αυτή την όψη της εμπειρίας του μυημένου, η οποία οδηγεί σε αποκάλυψη Δηλαδή της "ανυψώσεως (αναστάσεως) του έξω από τον ωκεανό της ύλης στο διαυγές φως της ημέρας". Η ιδέα της αποκάλυψης μπορεί επίσης να παρατηρηθεί στη Χριστιανική διδασκαλία περί της "Αναλήψεως" - μιας μύησης η οποία δεν έχει ουσιαστική ύπαρξη και δεν πρέπει να ονομάζεται μύηση. Έχουμε συνεπώς την εξής σειρά:

1. Απάρνηση, που προκαλεί σταύρωση και οδηγεί στην

2. Ανάληψη ή μια πλήρη "ανύψωση έξω από" ή "ανάβαση υψηλότερα" που οδηγεί στην

3. Αποκάλυψη, που παρέχει οραματισμό, την ανταμοιβή των δύο παραπάνω σταδίων.

Έχοντας απαρνηθεί τους τρεις κόσμους και έχοντας επιστρέψει σ' αυτούς τους τρεις κόσμους και σε παν ό,τι είναι γνωστό σ' αυτούς, ο μυημένος συνειδητοποιεί ξαφνικά ότι έχει απελευθερωθεί πραγματικά, ότι είναι αληθινά ελεύθερος, ότι έχει υψωθεί έξω από το σκότος και είναι τώρα ανεξάρτητος σε ένα νέο κόσμο εμπειριών. Γνωρίζει ότι έχει αναρριχηθεί στη βουνοκορφή ή ότι έχει ανυψωθεί στο βουδικό πεδίο και ότι από το πεδίο αυτό πρέπει να εργαστεί τώρα μόνιμα και όχι περιοδικά, όπως συνέβαινε πριν. Μπορεί να εργαστεί διαμέσου ενός φυσικού σώματος (με τα πιο λεπτεπίλεπτα του περικαλύμματα) ή όχι, όπως το κρίνει ορθό. Συνειδητοποιεί ότι αυτός, σαν άτομο δεν έχει πια ανάγκη ενός φυσικού σώματος ή μιας αστρικής συνείδησης και ότι ο νους μόνο τώρα αποτελεί το όργανο υπηρεσίας. Το σώμα μέσα στο οποίο δρα τώρα, είναι ένα σώμα φωτός που έχει τον δικό του τύπο ουσίας. Ο Διδάσκαλος, ωστόσο, μπορεί να δομήσει ένα σώμα διαμέσου του οποίου μπορεί να πλησιάζει τους εισερχόμενους μαθητές του και εκείνους που δεν έχουν λάβει τις ανώτερες μυήσεις. Δομεί φυσιολογικά αυτό το σώμα σε ομοιότητα με την ανθρώπινη μορφή και το κάνει στιγμιαία με την ενάσκηση της θελήσεως. Η πλειονότητα των Διδασκάλων που εργάζονται με την ανθρωπότητα είτε διατηρούν το παλαιό σώμα με το οποίο έλαβαν την πέμπτη μύηση ή αλλιώς δομούν το μαγιαβιρούπα ή σώμα της Μάγια, από φυσική ουσία. Το σώμα αυτό θα εμφανίζεται στην αρχική μορφή με την οποία έλαβαν μύηση.

Πρέπει να θυμάσαι ότι σήμερα ο κόσμος των ανθρώπων είναι γεμάτος από εκείνους που έχουν λάβει τη μία ή άλλη μύηση και ότι υπάρχουν μεγάλοι μαθητές, από όλες τις ακτίνες, που εργάζονται στο φυσικό πεδίο. Θα υπάρξουν πολλοί περισσότεροι κατά τη διάρκεια των επόμενων εκατό ετών (εγράφη το 1949). Μερικοί απ' αυτούς δε γνωρίζουν στους φυσικούς τους εγκεφάλους την ιδιαίτερη ιεραρχική τους θέση, έχοντας εγκαταλείψει σκοπίμως τη γνώση αυτή για να εκτελέσουν ορισμένο έργο. Αυτά τα οποία γράφω εδώ προορίζονται να έλθουν στα χέρια τους με σαφή πρόθεση να φέρουν στην επιφάνεια της εγκεφαλικής τους συνείδησης ποιοι και τι είναι στην πραγματικότητα. Η σοφία τους θα αναγνωρισθεί καθώς επίσης και η συμπόνοια τους αλλά αυτοί οι ίδιοι θα αποτραβηχτούν στο βάθος. Μπορεί ακόμη να εμφανίζονται σαν λιγότερο δραστήριοι εξωτερικά, η πνευματική τους επίδραση όμως θα αυξάνεται. Αναγνωρίζουν επίσης τις λανθασμένες απόψεις όλων των σημερινών θρησκειών περί Χριστού. Μερικοί ακόμη μπορεί και να διωχθούν από τις χώρες τους. Τίποτα από αυτά όμως δε θα τους ενδιαφέρει.

Κατά την τέταρτη μύηση το σώμα της ψυχής, το αιτιατό σώμα εξαφανίζεται. Και το νήμα της συνείδησης θραύεται αποκρυφιστικά. Ούτε το σώμα της ψυχής ούτε το νήμα χρειάζονται πια. Γίνονται μόνο τα σύμβολα μιας ανύπαρκτης δυαδικότητας. Η ψυχή δεν είναι πια η δεξαμενή της όψης συνείδησης όπως μέχρι τώρα. Παν ό,τι η ψυχή έχει αποθηκεύσει ως γνώση, επιστήμη, σοφία και πείρα (που έχουν αποταμιευθεί κατά τους κύκλους ζωής πολλών αιώνων ενσαρκώσεως) είναι τώρα αποκλειστικό κτήμα του πνευματικού ανθρώπου ατομικά. Διατηρεί ακόμη επίγνωση όλων των περασμένων γεγονότων και τώρα γνωρίζει γιατί είναι αυτό που είναι. Παραμερίζει πολλές από τις γνώσεις του παρελθόντος. Έχουν εκπληρώσει τον σκοπό τους και του αφήνουν το καταστάλαγμα της εμπείρου σοφίας. Η ζωή του μυημένου προσλαμβάνει μία νέα χροιά, τελείως άσχετη με τους τρεις κόσμους της περασμένης εμπειρίας του. Αυτός, η συγκεφαλαίωση αυτού του παρελθόντος, αντιμετωπίζει νέες πνευματικές περιπέτειες και οφείλει τώρα να διανύσει την ατραπό που τον οδηγεί μακράν από την κανονική ανθρώπινη εξέλιξη προς την Οδό της Ανωτέρας Εξελίξεως. Τρεις μείζονες ενέργειες αρχίζουν να ασκούν μια επίδραση πάνω στον κατώτερο νου του:

1. Η παρορμητική ενέργεια των ιδεών, που φτάνουν σε αυτόν από τον αφηρημένο νου οδεύοντας κατά μήκος της ανταχκαράνα. Οι ενέργειες αυτές έρχονται σε επαφή με τον τώρα φωτισμένο κατώτερο νου του, ο οποίος στο σημείο αυτό τους μετατρέπει σε ιδεώδη. Όσο καλύτερα εκγυμνασμένος και περισσότερο ελεγχόμενος είναι ο νους, τόσο ευκολότερος θα είναι αυτός ο τύπος ενέργειας.

2. Η ενέργεια της ενοράσεως, που είναι η λέξη για να περιγράψουμε μια άμεση επαφή με τη Διάνοια του Θεού σε κάποιο σχετικά υψηλό επίπεδο εμπειρίας. Η ενόραση σχετίζεται εξ ολοκλήρου με την ομαδική δραστηριότητα. Δεν αφορά ποτέ ούτε διευθύνεται προς την αποκάλυψη οποιουδήποτε πράγματος που συνδέεται με τη ζωή της προσωπικότητας. Η ανάπτυξη εκείνου που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε βουδικό φορέα, προετοιμάζει τον άνθρωπο για την ενάτη ή τελευταία μύηση, η οποία επιτρέπει στον μυημένο, κατά έναν τρόπο ακατανόητο για εμάς, να "ενορά" σε ένα λαμπρό φως την αληθινή φύση του κοσμικού αστρικού πεδίου. Μη ξεχνάς, ότι το βουδικό πεδίο συνδέεται στενά με το κοσμικό αστρικό πεδίο και ότι όλες οι ενοράσεις όταν τακτοποιούνται απαιτούν τη χρήση της δημιουργικής φαντασίας στην εκδήλωση τους ή στην παρουσίαση τους στις σκέψεις των ανθρώπων. Μιλώντας γενικά, οι Διδάσκαλοι ενορούν τις φάσεις εκείνες της θείας πρόθεσης, οι οποίες είναι άμεσες. Αυτές συνιστούν το "επισκιάζον νέφος των επιστητών πραγμάτων".

3. Η δυναμική ενέργεια της θελήσεως, και καθώς ο μαθητής τελειοποιεί την ανταχκαράνα διολισθαίνει διαμέσου της επαφής, μέσα στη διάνοια της εμποτισμένης από την ψυχή προσωπικότητας και από εκεί βρίσκει τον δρόμο προς τον εγκέφαλο. Αναφέρομαι φυσικά εδώ στον υπό εκγύμναση μαθητή και όχι σε αυτούς τους ίδους τους Διδασκάλους, οι οποίοι εργάζονται στο κέντρο αυτών των εργασιών. Στα Άσραμ των Διδασκάλων ο μαθητής έρχεται σε άμεση σχέση με τις δυναμικές αυτές ενέργειες. Αυτές οι ενέργειες εστιάζονται και διευθύνονται από τον Μανού, τον Χριστό και τον Μαχατσόχαν. Ο Μανού είναι δεκτικός της ενεργείας της θείας θελήσεως. Ο Χριστός είναι το όργανο για τη διανομή της ενεργείας η οποία προσθέτει ενορατική αποκάλυψη. Ο Μαχατσόχαν ευθύνεται για την εισροή ιδεών στη συνείδηση του μαθητή.

Υπάρχουν τρεις λέξεις που συνδέονται με αυτή τη μύηση και έχουν σπουδαιότητα για την ορθή της κατανόηση: Προβολή, Θέληση, Σκοπός. Με την όψη προβολή ασχοληθήκαμε ήδη με τον όρο "έγερση" ή "μετάσταση" από το σκότος της ύλης στο φως του Πνεύματος. Αλλά για τη Θέληση πολύ λίγα γνωρίζουμε ως τώρα. Η γνώση ως προς τη φύση της Θέλησης προκύπτει μόνο μετά την τρίτη μύηση. Από τη στιγμή αυτή ο μυημένος εκδηλώνει όλο και πιο σταθερά την πρώτη θεία όψη, την όψη της Θελήσεως και την ορθή χρήση της Δυνάμεως. Ο Κύριος του Κόσμου είναι η μόνη δεξαμενή της θέλησης και του σκοπού της επισκιαζούσης κοσμικής Του ψυχής. Η θέληση πάντοτε πραγματοποιεί τον σκοπό. Η δεξαμενή της όψεως θέληση της εμφύτου θεότητος του ανθρώπου βρίσκεται στο κέντρο της βάσεως της σπονδυλικής στήλης. Και μπορεί να λειτουργήσει ορθά και να είναι όργανο της θείας θέλησης μόνο μετά την τρίτη μύηση. Το κέντρο της κεφαλής είναι το κέντρο φυλάξεως του σκοπού. Ο σκοπός βραδέως αποκαλύπτεται στον μυημένο κατά τη διάρκεια των τελευταίων πέντε μυήσεων και τούτο καθίστατι δυνατό μετά τηυ Μύηση της Απαρνήσεως. Έπειτα, ακολουθεί η μύηση της αναδύσεως έξω της ύλης και μετά το σημείο αυτό, ο μυημένος αρχίζει να διακρίνει κάπως τον σκοπό του Πλανητικού Λόγου. Αυτή η ενέργεια της θελήσεως είναι η πιο δυναμική ενέργεια σε ολόκληρο το σύστημα της πλανητικής υπάρξεως. Ονομάζεται η "Δύναμη της Σαμπάλα" και είναι αυτή που συγκρατεί όλα τα πράγματα ενωμένα στη ζωή. Είναι στην πραγματικότητα αυτή η ίδια η Ζωή.

Ό,τι μπορώ να εύχομαι και να δέομαι είναι όπως η ατομική σου θέληση μπορεί να σμίξει με τη Θεία θέληση, όπως η αποκάλυψη σου φανερωθεί πληρέστερα και όπως βαδίσεις με αυξανόμενη σταθερότητα την Ατραπό, από το σκότος στο φως και από τον θάνατο στην αθανασία. 

Alice A. Bailey, "Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις"

Μύηση V (Α' Μέρος)

Μύηση V: Η Αποκάλυψη.

Ακτίνα Ι: Η Ενέργεια της Θελήσεως-για-το-Καλό. Δύναμη.

Αυτή η μύηση ονομάζετο πάντοτε στη Χριστιανική εκκλησία με το όνομα της Ανάστασης, όμως η έβδομη μύηση είναι εκείνη που αποτελεί στην πραγματικότητα την αληθή Ανάσταση. Το ορθό όνομα για την πέμπτη είναι η Μύηση της Αποκάλυψης. Αυτό σημαίνει τη δύναμη του χειρισμού φωτός σαν φορέα ζωής  προς τους τρεις κόσμους και ομοίως τη γνώση του επόμενου βήματος που πρέπει να ληφθεί πάνω στην Οδό της Ανωτέρας Εξελίξεως. Η Οδός αυτή αποκαλύπτεται στον μυημένο σ' ένα νέο φως και με μία εξ ολοκλήρου διαφορετική σημασία. Είναι ο αληθινός χρόνος ανάδυσης από τον τάφο του σκότους και αποτελεί μια είσοδο μέσα σε ένα φως τελείως διαφορετικής φύσεως από οποιοδήποτε έχει δοκιμαστεί ως τώρα. Κάθε ζωή, από την πρώτη κάθοδο της ψυχής σε ενσάρκωση, είναι απλώς μια σειρά αποκαλύψεων, που όλες οδηγούν στην Αποκάλυψη της πέμπτης Μύησης. Ο Διδάσκαλος καθώς αναδύεται μέσα στο φως της Ημέρας αυτής της μύησης, συνειδητοποιεί την αληθινή και ως τώρα άγνωστη σημασία των τριών κόσμων, τους οποίους αντιλαμβανόταν από την πλευρά της εννοίας. Τώρα η σημασία τους είναι καταφανής και η αποκάλυψη είναι τόσο τρομακτική ώστε:

 

"αποσύρεται μέσα στον κόσμο του Φωτός και συναντά τους αδελφούς του. Συγκεντρώνει όλες του τις δυνάμεις και αναζητεί Νέο Φως πάνω στο Σχέδιο. Αυτό το Φως διαλάμπει και με τη δύναμη της αποκαλυπτικής του δύναμης, διεγείρονται νέες πίστεις, γίνονται φανεροί νέοι σκοποί".

Η πρώτη Ακτίνα Θελήσεως ή Δυνάμεως διακρίνεται από την ύψιστη γνωστή θεία ιδιότητα. Στις λέξεις, ΚΑΛΗ ΘΕΛΗΣΗ, κρύπτεται ο μυστικός σκοπός του πλανητικού Λόγου. Επειδή αυτή η ακτίνα δεν είναι σε ενσάρκωση αυτήν την εποχή και συνεπώς απουσιάζουν οι ψυχές που μπορούν να την εκφράσουν πλήρως, το όλο θέμα είναι πολύ δύσκολο να εκφραστεί λεκτικά. Κάθε μεγάλη ακτίνα, καθώς έρχεται σε ενσάρκωση, μεταμορφώνει τη γλώσσα του κύκλου, εμπλουτίζει το υφιστάμενο λεξιλόγιο και φέρει νέα γνώση στην ανθρωπότητα. Όλοι οι πολιτισμοί είναι το αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος. Θα ήθελα να σου ζητήσω να εξετάσεις τη σχέση της πέμπτης μύησης, της πέμπτης Ακτίνας της Επιστήμης και της πρώτης Ακτίνας της Θελήσεως, γιατί εκεί βρίσκεται το κλειδί για την αποκάλυψη που παρέχεται στον μυημένο - Διδάσκαλο. Όπως μπορείς να αντιληφθείς, ριψοκινδυνεύουμε σε περιοχές πολύ πέραν της κατανόησης σου. Αλλά η προσπάθεια για την κατανόηση του ανέφικτου και για την άσκηση του νου σύμφωνα με τη γραμμή της αφηρημένης σκέψης είναι πάντα αξιόλογη.

Η ενέργεια της πρώτης αυτής ακτίνος δημιούργησε δύο ισχυρά αποτελέσματα: πρώτον, εξαπελύθη ο παγκόσμιος πόλεμος και δεύτερον, επετεύχθη η διάσπαση του ατόμου με αποτέλεσμα την κατασκευή της ατομικής βόμβας. Και τα δύο αυτά γεγονότα έγιναν δυνατά με τη διάχυση της τρίτης όψης αυτής της πρώτης ακτίνας. Αυτή είναι η κατώτατη όψη και επέφερε συγκεκριμένα υλικά αποτελέσματα. Η καταστρεπτική όψη συνεπώς ήταν η πρώτη όψη που σημείωσε επιτυχία. Διέσπασε τη μορφή-σκέψη της υλιστικής ζωής πάνω στο νοητικό πεδίο και ταυτόχρονα δημιούργησε ένα μεγάλο παράγοντα καταστροφής στο φυσικό πεδίο. Έτσι, εγκαινιάστηκε η νέα εποχή. Πράγμα αρκετά περίεργο, η συνετή και ελεγχόμενη χρήση των αποτελεσμάτων αυτής της επιστημονικής περιπέτειας αναφορικά με την ατομική βόμβα, θα προκαλέσει τελικά μια ειδική αποκάλυψη της φύσεως ορισμένων δυνάμεων σε σχέση με το Φως. Ένα από τα σήμεια της έλευσης αυτού του νέου φωτός, βρίσκεται στην αστάθεια του ανθρώπινου νοητικού μηχανισμού και των διαδικασιών της ανθρώπινης σκέψης. Αυτό οφείλεται στην πρόωρη ανταπόκριση τους στη νέα εισερχόμενη δύναμη. Οι ανέτοιμοι αντιδρούν κατ' αυτόν τον τρόπο και αυτό αποκλείει κάθε δυνατό στοχασμό πάνω σ' αυτούς τους ταλαιπωρημένους. Ο Νόμος της Αναγέννησης θα μεριμνήσει γι' αυτή την αντίδραση και στην επόμενη ενσάρκωση αυτοί οι άνθρωποι θα εισέλθουν σε ένα φυσικό σώμα με καλύτερο εξοπλισμό. Στην πραγματικότητα, είναι η ενέργεια από την Σαμπάλλα στην τρίτη και καταστρεπτική της όψη, η οποία δρα πάνω στην ανθρωπότητα και εφελκύει δυστυχώς μια πρόχειρη ανταπόκριση από ορισμένους. Σου το λέγω για να σε ενθαρρύνω. Η καταστροφή προκαλεί πάντοτε αμφιβολίες στις διάνοιες που είναι εναρμονισμένες προς την ανθρώπινη ευημερία και στους στοχαστές εκείνους που είναι ευαίσθητοι στα δεινά στα οποία υπόκεινται οι συνάνθρωποι τους. Είναι πολύ δύσκολο για τον συνήθη σκεπτόμενο άνθρωπο να κατανοήσει και να ερμηνεύσει τις καταστρεπτικές διαδικασίες εκείνου που ονομάζει "η θέληση του Θεού".

Ο μυημένος σε καλή θέση, παρατηρεί μέσα στην καρδιά των πραγμάτων. Έχει επιταχύνει τον δρόμο του προς την πραγματική "Καρδιά του Ήλιου" (χρησιμοποιώντας αυτές τις λέξεις με "πλανητική" και όχι "ηλιακή" έννοια) και - από την πλεονεκτική αυτή θέση - αποκτά επίγνωση του "Κεντρικού Πνευματικού Ήλιου" και της Οδού της Ανωτέρας Εξελίξεως, η οποία οδηγεί αναπόφευκτα στο ασφαλές εκείνο κέντρο του Υψίστου. Οι τρεις κόσμοι της υλικής ζωής και ο εσωτερικός κόσμος της εννοίας, τον οποίο του απεκάλυψε η ψυχή, αφήνονται τώρα πίσω. Αντιμετωπίζει ξαφνικά τον κόσμο των σημασιών, με τον αληθινό κόσμο των αιτιών και της δημιουργίας και τον κόσμο του συμπαντικού. Ανακαλύπτει ότι όλα όσα είχε σκεφτεί για τον Νόμο του Αίτιου και του Αιτιατού ήταν τόσο περιορισμένα ώστε έχουν γίνει πρακτικά χωρίς έννοια, μπορούν δε, να θεωρηθούν το αλφάβητο με το οποίο μπορεί να διδάξει τα παιδιά των ανθρώπων. 

Συνειδητοποιεί τον Σκοπό του Πλανητικού Λόγου. Κατά τη διάρκεια του κύκλου προετοιμασίας για την έκτη μύηση, ο Σκοπός αυτός θα παρουσιαστεί ξαφνικά σε αυτόν σε απαστράπτουσα και συνθετική δόξα...

Μύηση IV (Β' Μέρος)

Μπορείς συνεπώς να αντιληφθείς πόσο η μύηση αυτή της Σταύρωσης, την οποία ο Χριστιανικός κόσμος έχει οικειοποιηθεί, είναι κατά πολύ ευρύτερη στις συνέπειες της από ό,τι υποθέτεις. Όμως, η οικειοποίηση αυτή ήταν σκόπιμη σύμφωνα με το θείο σχέδιο της Ιεραρχίας, γιατί πάντοτε κάποιος μεγάλος Εκπαιδευτής – δια της ζωής και της διδασκαλίας του – θα επισύρει προσοχή σε κάποια ιδιαίτερη μύηση. Ο Βούδας πχ. στις Τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες, βεβαίωσε τη βαθμίδα πάνω στην οποία ο μυημένος της τρίτης μύησης λαμβάνει τη θέση του. Δεν επιθυμεί πλέον τίποτα προσωπικής φύσεως, έχει ελευθερωθεί από τους τρεις κόσμους. Ο Χριστός απεικόνισε για εμάς και υπογράμμισε την τέταρτη μύηση με τη φοβερή της Μετάσταση από τον Σταθερό Σταυρό προς το Όρος της Αναλήψεως, σύμβολο μεταστάσεως, δια μέσου της μυήσεως.

Η εμπειρία αυτής της μύησης φέρει στο κατώφλι της συνείδησης του μυημένου την αιφνίδια αναγνώριση ότι η ψυχή, το εγωικό σώμα στο δικό του επίπεδο, αυτό που επί αιώνες θεωρούσε πηγή της ύπαρξης του, οδηγό και σύμβουλο, δε χρειάζεται πια. Η σχέση του, σαν προσωπικότητα εμποτισμένη από την ψυχή, είναι τώρα απευθείας με τη Μονάδα. Νοιώθει απόκληρος και έτοιμος να φωνάξει, όπως ο Διδάσκαλος Ιησούς:

«Θεέ μου, Θεέ μου, ινατί με εγκατέλιπες;»

Προβαίνει στην αναγκαία απάρνηση και το αιτιατό σώμα, το σώμα της ψυχής, εγκαταλείπεται. Η πράξη αυτή της απάρνησης σημειώνει τη στιγμή κατά την οποία ο μαθητής δεν έχει τίποτα μέσα του που να τον συνδέει με τους τρεις κόσμους της ανθρώπινης εξέλιξης. Προτιμώ τη λέξη «απάρνηση» από τη «σταύρωση» επειδή η τελευταία απλώς υπογραμμίζει την οδύνη που υφίσταται ο μυημένος καθώς απαρνείται παν ό,τι είναι υλικής φύσεως και καθίσταται ένα μόνιμο και αμετάβλητο μέλος του πέμπτου βασιλείου της φύσεως, του βασιλείου του Θεού, που ονομάζουμε Ιεραρχία. Μην ξεχνάς ότι οι τρεις κόσμοι της συνήθους εξέλιξης αποτελούν τα παχυλά φυσικά υποπεδία του κοσμικού φυσικού πεδίου.

Εάν είναι αληθές το ότι η αίσθηση του χρόνου είναι η απάντηση του εγκεφάλου σε μια διαδοχή καταστάσεων συνείδησης ή γεγονότων και αν είναι εξίσου αληθές ότι για την ψυχή δεν υφίσταται τέτοιος παράγων στη συνείδηση, όπως ο χρόνος αλλά γνωστό είναι μόνο το Αιώνιο Τώρα, τότε οι τρεις κόσμοι του ενσαρκωμένου όντος αποτελούν μια μονάδα εμπειρίας στη ζωή της ψυχής, μια εμπειρία που τερματίζεται κατά τη σταύρωση. Κάθε μυημένος που προβαίνει σε τούτη την απάρνηση είναι σε θέση να πει μαζί με τον Πρώτο από την ανθρωπότητα που το είπε: 

«Καγώ εάν υψωθω εκ της γης, πάντας ελκύσω προς εμαυτόν»

Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι ο Διδάσκαλος Ιησούς έλαβε τη μύηση της Απαρνήσεως ενώ ταυτόχρονα ο Χριστός ανυψώθηκε στην έβδομη μύηση, τη μύηση της Αναστάσεως. Έτσι, οι δύο ιστορίες των δύο μεγάλων αυτών Μαθητών είναι παράλληλες – ο Ένας τόσο πρόθυμα εξυπηρέτησε τον Μεγαλύτερο και ο Χριστός υπέταξε τη Θέληση Του στη θέληση του εν τοις ουρανοίς Πατρός Του.

Κατά την εμπειρία των τριών πρώτων φάσεων της μυητικής διαδικασίας, ο μυημένος απορρίπτει τον έλεγχο των ενεργειών που εδρεύουν στα τρία κάτω του διαφράγματος κέντρα. Απαρνείται τη χρησιμοποίηση τους για ιδιοτελείς λόγους. Το κέντρο της βάσης έχει δεχθεί και διαμοιράσει την ενέργεια της αυτοβουλίας (της θέλησης του κατώτερου εαυτού), έχει εκκενωθεί και παραμένει έτοιμο για τη λήψη της ανωτέρας θελήσεως, η οποία θα διαχυθεί μέσα σε αυτήν από το ανώτατο κέντρο της κεφαλής. Το κέντρο των γεννητικών οργάνων βρίσκεται επίσης υπό έλεγχο, έναν έλεγχο που συνδέεται με τη διεύθυνση του κέντρου του λαιμού και τη διατήρηση της ζωής επί του φυσικού πεδίου, αν ο μυημένος επιλέξει να ενσαρκωθεί για σκοπούς υπηρεσίας. Το κέντρο του ηλιακού πλέγματος, που έχει δεχθεί και διαμοιράσει την ενέργεια του αστρικού πεδίου, την ενέργεια των επιθυμιών και των συγκινήσεων, καθαρίζεται συνάμα και εξαγνίζεται. Η ενέργεια του μετουσιώνεται σε μια τέτοια έκταση, ώστε μπορεί να περιέλθει κάτω από τον πλήρη έλεγχο του κέντρου της καρδιάς, το οποίο στο εξής και μέχρι την έβδομη μύηση, είναι το «κέντρο με το οποίο ο μυημένος επιτελεί τις ιεραρχικές του υποχρεώσεις». Συνεπώς, κατά τη Μεγάλη Απάρνηση, τα τρία κατώτερα κέντρα φτάνουν σε ένα σημείο απολύτου εξαγνίσεως ή μιλώντας συμβολικά, απολύτου κενότητας. Είναι απλώς αγνά δοχεία για τις ενέργειες των τριών ανωτέρων κέντρων. Τα τρία κατώτερα κέντρα συνδέονται με τους τρεις κόσμους της προσωπικής εξέλιξης. Τα τρία ανώτερα συνδέονται με το ιεραρχικό έργο και είναι κάτω από τον έλεγχο του μυημένου, έναν έλεγχο ο οποίος γίνεται όλο και περισσότερο τέλειος μέχρι τη μύηση της Ανάστασης. Κατά τη μύηση αυτή, δε χρειάζονται πια. Ο Διδάσκαλος δεν έχει ανάγκη την ενέργεια των κέντρων και η συνείδηση Του υπερβαίνεται και μεταμορφώνεται σε έναν τύπο επίγνωσης για τον οποίο τίποτα δε γνωρίζουν όσοι δεν έχουν λάβει ακόμη αυτή τη μύηση. Αν επιλέξει να λάβει έναν φυσικό φορέα, όπως πολλοί θα θελήσουν όταν επανεμφανισθεί ο Χριστός και η Ιεραρχία εξωτερικευθεί επί της Γης, ο Διδάσκαλος θα «δρα εκ των άνω προς τα κάτω» και όχι «εκ των κάτω προς τα άνω». Δε θα έχουν συνεπώς ανάγκη κέντρων επί των αιθερικών επιπέδων του πλανητικού μας φυσικού πεδίου.

Κατά την τέταρτη αυτή μύηση, ο μυημένος αρχίζει να δρα εξ ολοκλήρου πάνω στο τέταρτο πεδίο, στα βουδικά επίπεδα του κοσμικού φυσικού πεδίου, δηλαδή το ενορατικό πεδίο. Ένεκα της διαρκούς μετάστασης της «ζωντανής εστίασης» του μυημένου – που ανυψώνεται έξω από τους τρεις κόσμους προς το βουδικό πεδίο – η ιδέα της Ανάστασης παρεισέφρυσε στη Χριστιανική Διδασκαλία, έτσι ώστε η μύηση της Σταύρωσης παρουσιάζεται ως προηγούμενη της μύησης της Ανάστασης. Αυτό δε συμβαίνει στην πραγματικότητα, παρά μόνον κατά ένα μικρότερο βαθμό και σαν σύμβολο μελλοντικής εμπειρίας. Κατά τον ίδιο τρόπο, η ιδέα της θυσίας υπεισήλθε σε όλη τη διδασκαλία των μυήσεων της Σταύρωσης και της Ανάστασης, τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση. Αυτή είναι μια ιδέα θυσίας που συνδέεται με την έννοια του πόνου, της αγωνίας, της οδύνης και του θανάτου. Όμως η αληθινή ρίζα της λέξης δίνει την αληθινή της σημασία: "Sacer" = καθιστώ άγιο (αγιοποιώ). Αυτό συμβαίνει αληθινά στον μυημένο. «Αγιοποιείται». «Παραμερίζεται» για πνευματική ανάπτυξη και υπηρεσία. Χωρίζεται από ό,τι είναι φυσικό, υλικό, μεταβιβάσιμο και παρεμποδιστικό, παγιδευτικό και καταστρεπτικό. Μαθαίνει να καθορίζει την Πληρότητα, η οποία είναι το πνευματικό του δικαίωμα και προνόμιο. Η ομορφιά της ερμηνείας αυτής της μυήσεως και η ανταμοιβή για εκείνους που επιχειρούν να εισδύσουν στην αληθινή της έννοια είναι ανείπωτη. Απαιτείται ωστόσο η διδασκαλία και της Ανατολής και της Δύσης για να φτάσεις στην αληθινή της κατανόηση.

Στο βουδικό ή ενορατικό πεδίο, η φύση του νου χάνει πλέον τον έλεγχο της πάνω στον μυημένο. Η ενόραση, ο καθαρός Λόγος, η πλήρης γνώση που φωτίζεται από τον στοργικό σκοπό του θείου Νου καταλαμβάνει πλέον τη θέση του και ο μυημένος ζει στο εξής στο φως ορθής και ευθείας γνώσης, που εκφράζεται σαν σοφία σε όλες τις υποθέσεις, απ’ όπου και οι τίτλοι του Διδασκάλου της Σοφίας ή Κυρίου της Συμπόνοιας, που δίδονται σε Εκείνους που έχουν λάβει την τέταρτη και Πέμπτη μύηση. Ο Διδάσκαλος εργάζεται από το βουδικό πεδίο επίγνωσης. Στο πεδίο αυτό ζει τη ζωή Του, αναλαμβάνει την υπηρεσία Του και προωθεί το Σχέδιο στους τρεις κόσμους και για τα τέσσερα βασίλεια της φύσης. Γίνεται, λοιπόν, φανερό σ’ εσένα γιατί η τέταρτη μύηση διέπεται από την τέταρτη Ακτίνα της Αρμονίας μέσω Διαμάχης. Η εναρμόνιση των κατώτερων κέντρων με τα ανώτερα, η εδραίωση ορθών σχέσεων μεταξύ των τριών κόσμων της ανθρώπινης εξέλιξης και του βουδικού πεδίου και η υπηρεσία αποκατάστασης ορθών ανθρώπινων σχέσεων, όλα αυτά είναι μερικά από τα αποτελέσματα που τώρα μπορείς να συλλάβεις θεωρητικά και τα οποία θα κατανοήσεις πρακτικά μια μέρα μέσα από τη δική σου εμπειρία.

Με αυτή την ενέργεια ακτίνας εργάζεται ο μυημένος καθώς προβαίνει στη Μεγάλη Απάρνηση και ως εκ τούτου μεταφέρεται στον Ενεργειακό Σταυρό των ουρανών. Αυτή είναι η ενέργεια που του επιτρέπει να ζει στο Αιώνιο Τώρα. Όμοια με τον Χριστό, όταν ζητά να υπηρετήσει την ανθρωπότητα «κατέρχεται στην κόλαση», η οποία είναι η κόλαση του υλισμού και της ζωής του φυσικού πεδίου. Διαβάζουμε στη Χριστιανική διδασκαλία ότι «ο Χριστός κατήλθε στον Άδη και δίδαξε τα πνεύματα που είναι φυλακισμένα» επί τρεις μέρες. Αυτό σημαίνει ότι εργάστηκε με την ανθρωπότητα στους τρεις κόσμους για μια σύντομη χρονική περίοδο. Η ίδια ιδέα εργασίας στους τρεις κόσμους της ύπαρξης επί του φυσικού πεδίου (με κοσμική έννοια) ενσωματώνεται στη φράση που συναντάται στην Καινή Διαθήκη ότι «το καταπέτασμα του ναού εσχίσθη εις δύο από άνωθεν εώς κάτω». Αυτό είναι το καταπέτασμα το οποίο, μιλώντας συμβολικά, διαιρεί ή κλείει έξω την ανθρωπότητα από τη συμμετοχή στο βασίλειο του Θεού. Το καταπέτασμα εσχίσθη από τον Χριστό, ο οποίος προσέφερε έτσι μια μοναδική υπηρεσία τόσο στην ανθρωπότητα όσο και στην πνευματική Ιεραρχία.

Θα ήθελα να σου ζητήσω να στοχαστείς πάνω στη μύηση της Απάρνησης και να θυμάσαι στην καθημερινή σου ζωή ότι αυτή η διαδικασία της απάρνησης, η οποία συνεπάγεται τη σταύρωση του κατώτερου εαυτού, γίνεται μόνο δυνατή με την άσκηση της καθημερινής αποσπάσεως. Η λέξη «απόσπαση» είναι ένας όρος της Ανατολής για τη δική μας «απάρνηση». Θα σου ζητήσω επίσης, όσο περίεργο και αν σου φαίνεται, να συνηθίσεις στη σταύρωση. Επέτρεψε στον εαυτό σου να συνηθίσει στην οδύνη με απόσπαση, γνωρίζοντας ότι η ψυχή δεν υποφέρει καθόλου και ότι δεν υπάρχει πόνος ή αγωνία για τον Διδάσκαλο ο Οποίος έχει επιτύχει την απελευθέρωση.

Δέηση μου και ευχή μου, όπως ο προορισμός σου είναι καθαρός στην όραση σου και όπως η δύναμη της καρδιάς σου μπορέσει να είναι ανάλογος προς το εγχείρημα τούτο.

Alice A. Bailey, "Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις" 

Μύηση IV (Α' Μέρος)

Μύηση IV: Η Μεγάλη Απάρνηση ή Σταύρωση
Ακτίνα IV: Η Ενέργεια της Αρμονίας μέσω Διαμάχης

Αυτή η τέταρτη ακτίνα, όπως πολλές φορές έχει λεχθεί, είναι εκτός ενσαρκώσεως, όσον αφορά τα επανενσαρκούμενα εγώ ή ψυχές των ανθρώπων. Ωστόσο, από μια άλλη άποψη, η ακτίνα αυτή είναι πάντοτε σε δράση και πάντοτε παρούσα, επειδή είναι η ακτίνα που κυβερνά το τέταρτο βασίλειο της φύσεως, το ανθρώπινο βασίλειο, στους τρείς κόσμους της αυστηρά ανθρώπινης εξέλιξης. Είναι η δεσπόζουσα ενέργεια, που ασκεί πάντοτε πίεση πάνω στο τέταρτο βασίλειο. Αυτή η πίεση άρχισε να ενεργοποιείται αρχικά κατά το τέλος της τέταρτης ανθρώπινης φυλής, αυτής των Ατλάντων. Κατά την εποχή εκείνη, οι άνθρωποι άρχισαν να αποδεικνύουν μια αυξανόμενη αίσθηση ευθύνης και επομένως και αίσθηση της δυνάμεως να εκδηλώνουν διακριτική εκλογή. Αυτή οδήγησε στον μεγάλο πόλεμο στην τέταρτη φυλή, που κορυφώθηκε στον Κατακλυσμό, για τον οποίον επιμαρτυρούν όλα τα μέρη του κόσμου και στον οποίον αναφέρονται οι περισσότερες παγκόσμιες Γραφές. Κατά την εποχή εκείνη, η Μαύρη και η Λευκή Στοά των Μυστών είχαν επίσης εμπλακεί και η πρώτη μεγάλη μάχη μεταξύ των εκπροσώπων του "κακού" και των Δυνάμεων του Φωτός έλαβε χώραν. Η μάχη ήταν αμφίρροπος και καμμία από τις δύο πλευρές δεν αποδέχτηκε την ήττα της. Κάτω από τον συμβολισμό του Κατακλυσμού, είναι φανερό ότι η μάχη εστιάστηκε κυρίως πάνω στο αστρικό πεδίο, αν και έλαβε χώρα ιστορικά πάνω στο φυσικό πεδίο. Το δε αποτέλεσμα της ήταν η καταστροφή του κόσμου δια του ύδατος, όπως μπορεί να εκφραστεί συμβολικά.

Αυτήν την εποχή, η επίδραση αυτής της ακτίνος είναι κυριαρχικά ομαδικής φύσεως και δεν υπάρχουν ψυχές της τέταρτης ακτίνος σε ενσάρκωση. Αυτή η ακτίνα είναι η κύρια υπεύθυνη για τις βιαιότητες και τις εντάσεις και για την αρχική σύγκρουση μεταξύ του κυριότερου ζεύγους των αντιθέτων, στο οποίο δίνουμε το όνομα πνεύμα-ύλη. Η ενέργεια αυτή καθιστά φανερή τη διάκριση, που τόσο συχνά παρανοείται από τον άνθρωπο, μεταξύ καλού και κακού. Θα γίνει φανερό σ' εσένα ότι αυτή η Αρχή της Διαμάχης συνδέεται στενά με τον θάνατο. Με τη λέξη θάνατο εννοώ απόσπαση από τις συνθήκες της μορφής - φυσικές, αστρικές και νοητικές. Εννοώ τη διακοπή επαφής με φυσική μορφή, επαφής με αστρική θυμική αυταπάτη και με νοητική πλάνη. Εννοώ την απόρριψη της Μάγια, που είναι το όνομα αυτής της πανπεριεκτικής επιδράσεως που κατασυντρίβει τον άνθρωπο που είναι βυθισμένος στον οποιουδήποτε είδους υλισμό. Αυτή είναι η Αρχή της Διαμάχης, αφανής σε κάθε άτομο ουσίας, που προκαλεί πρώτα απ' όλα σύγκρουση, έπειτα απάρνηση και τελικά χειραφέτηση, που προκαλεί πόλεμο έπειτα απόρριψη και τελικά απελευθέρωση. Αυτή η αρχή είναι στενά συνδεδεμένη με τον Νόμο του Κάρμα.

Η Μύηση της Απαρνήσεως είναι τόσο οικεία στην πλειονότητα των ανθρώπων, ώστε δυσκολεύομαι να πω αυτό που θα ανακόψει την προσοχή σου και θα εξουδετερώσει μια οικειότητα η οποία αναγκαστικά ελαττώνει τη σπουδαιότητα του θέματος στη συνείδησή σου. Η ιδέα της σταύρωσης συνδέεται στη διάνοια σου με τον θάνατο και το μαρτύριο ενώ καμμία τέτοια έννοια δεν υποκρύπτεται στην αληθινή της σημασία. Το σύμβολο του Σταυρού - που συνδέεται στον δυτικό κόσμο με αυτή τη μύηση και με τη Χριστιανική πίστη - είναι στην πραγματικότητα ένα κοσμικό σύμβολο, που προηγείται κατά πολύ χρονολογικά της Χριστιανικής εποχής. Είναι ένα από τα μείζονα σύμβολα που συναντώνται στη συνείδηση των προχωρημένων Εκείνων Όντων, τα Οποία από τον απομακρυσμένο ήλιο, τον Σείριο, την έδρα της αληθινής Μεγάλης Λευκής Στοάς, αγρυπνούν πάνω στα πεπρωμένα του ηλιακού μας συστήματος αλλά τα Οποία αποδίδουν ιδιαίτερη προσοχή στον σχετικά μικρό και ασήμαντο φαινομενικά πλανήτη μας, τη Γη.

Ο σταυρός που αναφέρεται σε αυτήν τη μύηση είναι ο Ενεργειακός Σταυρός των ουρανών. Στον σταυρό αυτό μετατοπίζεται ο μαθητής κατά την τέταρτη μύηση από τον Σταθερό Σταυρό των ουρανών. Αυτός ο σταθερός σταυρός είναι ο σταυρός στον οποίο είχε σταυρωθεί από τη στιγμή που βρέθηκε πάνω στην Ατραπό της Δοκιμασίας και πέρασε από εκεί στην Ατραπό της Μαθητείας. Στην Ατραπό αυτή - έχοντας υπερβεί τον κόσμο των φαινομένων και έχοντας αποκαταστήσει μια άρρηκτη επαφή με τη Μονάδα - απαρνείται τον Μεταμορφωτικό Σταυρό της ύπαρξης στους τρεις κόσμους (τον κόσμο των εμφανίσεων) και μετά από μια χρονική περίοδο μεταφέρεται στον Σταθερό Σταυρό. Αυτό καλύπτει την περίοδο των τριών πρώτων μυήσεων. Έχοντας τώρα ελευθερωθεί δια μέσου της απαρνήσεως, δεν έχει πια ανάγκη να υποστεί τις δοκιμές, δοκιμασίες και δυσκολίες που αναπόφευκτα συνεπάγεται η σταύρωση επί του Σταθερού Σταυρού. Μπορεί τώρα να λάβει τη θέση του πάνω στον Ενεργειακό Σταυρό, με όλες τις κοσμικές του συνέπειες και ευκαιρίες που προσφέρονται τότε. Αυτό όσον αφορά το άτομο είναι συμβολικό και μεταφορικό. Όσον αφορά όμως τον Ουράνιο Άνθρωπο η πράξη δεν είναι συμβολική, είναι απολύτως πραγματική. Ας το δούμε όμως αναλυτικότερα αυτό:

1. Ο Μεταμορφωτικός Σταυρός κυβερνά τους τρεις κόσμους και ιδιαίτερα το αστρικό πεδίο. Στον σταυρό αυτό "σταυρώνεται" ο μέσος άνθρωπος ωσότου αποκτήσει την αναγκαία εμπειρία και προσανατολιστεί συνειδητά προς μια άλλη φάση ανελίξεως.

2. Ο Σταθερός Σταυρός κυβερνά τους πέντε κόσμους της ανθρώπινης ανάπτυξης και καθορίζει τις εμπειρίες όλων των μαθητών. Δια μέσου της πειθαρχίας και των εμπειριών που έχουν αποκτηθεί κατ' αυτόν τον τρόπο πάνω σ' αυτόν τον σταυρό, ο μαθητής περνά από  μια απάρνηση σε μια άλλη ωσότου επιτύχει πλήρη ελευθερία και απελευθέρωση.

3. Ο Ενεργειακός Σταυρός κυβερνά τον Διδάσκαλο καθώς Αυτός περνά δια μέσου των υπολοίπων πέντε μυήσεων. Η τέταρτη μύηση, πράγμα αρκετά περίεργο, δεν διέπεται ούτε από τον Σταθερό Σταυρό ούτε από τον Ενεργειακό. Ο μαθητής κατεβαίνει από τον Σταθερό Σταυρό και ζητά ν' ανέβει στον Ενεργειακό Σταυρό και αυτή η μεταβατική περίοδος τον κυβερνά πρακτικά. Θα μπορούσε λοιπόν να σημειωθεί ότι υπάρχουν τρεις μυήσεις που δοκιμάζει ο μαθητής όσον αφορά τη γνώση και εμπειρία. Η πρώτη, η δεύτερη και η τρίτη. Έπειτα μεσολαβεί μια μεταβατική μύηση, που ακολουθείται από πέντε μυήσεις που υφίσταται ο Διδάσκαλος πάνω στον Ενεργειακό Σταυρό.

Πρέπει να θυμάσαι ότι η χαρακτηριστική ιδιότητα του ανθρώπου πάνω στον Μεταμορφωτικό Σταυρό είναι η ιδιότητα της αυτοσυνείδησης. Ότι ο μαθητής πάνω στον Σταθερό Σταυρό αποκτά γοργά συνείδηση του ομίλου όταν οι εμπειρίες που δοκιμάζει αφομοιωθούν ορθά. Και ότι ο Διδάσκαλος πάνω στον Ενεργειακό Σταυρό διακρίνεται από μια παγκόσμια συνείδηση η οποία τελικώς γίνεται κοσμική συνείδηση - μια κατάσταση υπάρξεως άγνωστη σ' εσένα, ακόμη και στις πιο τολμηρές πτήσεις της φαντασίας σου...

Μύηση ΙΙΙ (Β' Μέρος)

Αυτή η Τρίτη μύηση είναι η πρώτη μύηση από την άποψη της Ιεραρχίας. Είναι η μύηση κατά την οποία ο πνευματικός άνθρωπος εκδηλώνει τον πλήρη έλεγχο της προσωπικότητας. Το φυσικό σώμα ελέγχεται διαμέσου φυσικής πειθαρχίας, η συγκινησιακή φύση έχει αναδιοργανωθεί και έχει γίνει δεκτική στην πνευματική εντύπωση που προέρχεται από το πεδίο του καθαρού Λόγου (του βουδδικού πεδίου) διαμέσου των μεταμορφωτικών διαδικασιών του νου ή του πέμπτου στοιχείου. Ο νους έχει ενεργήσει σαν οργανωτής αστρικής αντιδράσεως και σαν διασκορπιστής της θυμικής αυταπάτης. Ο μυημένος τώρα δρα σαν μια προσωπικότητα εμποτισμένη από την ψυχή και συνεπώς οι τρεις όψεις της προσωπικότητας δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από όργανα της ψυχής.

~ Η διευθύνουσα ενέργεια του ανώτερου νου διαχύνεται μέσα στον εγκέφαλο και κατά συνέπεια ο άνθρωπος πάνω στο φυσικό πεδίο οδηγείται, κατευθύνεται και ελέγχεται από ομαδικό σκοπό και από το ιεραρχικό σχέδιο.

~ Η διαφωτιστική ενέργεια του καθαρού Λόγου, που εκπορεύεται από το βουδδικό πεδίο, διαχύνεται προς τα κάτω μέσα στο καθαρισμένο και οργανωμένο σώμα της ευαίσθητης ανταπόκρισης, το οποίο είναι ό, τι απομένει από εκείνο που ονομάζεται αστρικό σώμα. Αυτό προκαλεί πλήρη ελευθερία από θυμική αυταπάτη και τη δημιουργία μιας διαυγούς λίμνης τόσο λογικής ανταπόκρισης στην Αγάπη της θείας σχέσεως, ώστε ο μυημένος καθίσταται ένας ευαίσθητος αποκαλυπτής αυτής της Αγάπης.

~ Η δυναμική ενέργεια από το ατμικό πεδίο (την ανώτατη όψη της Πνευματικής Τριάδος) διαχύνεται μέσα στο νου και αρχίζει βραδέως να αποκαλύπτει τη «θέληση για το καλό», που είναι ουσιαστικά η θέληση του Θεού.

Πίσω από αυτές τις τρεις διαφοροποιήσεις, που όλες τους είναι εκφράσεις ή όψεις του θείου ή παγκόσμιου νου, ο μυημένος αισθάνεται αμυδρά ή αποκτά συνειδητά επίγνωση εκείνου που έχει ονομαστεί Μονάς ή Πνεύμα ή Ζωή. Τούτο αποκαλύπτεται λεπτεπίλεπτα στη Μύηση της Μεταμόρφωσης του Διδασκάλου Ιησού, ο Οποίος αναπαρέστησε και τις πέντε ανθρώπινες μυήσεις προς όφελος της ανθρωπότητας. Στη δραματική αυτή απεικόνιση της τρίτης μύησης, οι τρεις μαθητές (ή οι τρεις φορείς της προσωπικότητας) υποκλίθηκαν εδαφιαία και αυτός ο Ίδιος ο Διδάσκαλος (η δοξασθείσα προσωπικότητα) μεταμορφώθηκε ενώπιον τους. Σε αυτό το αποκορυφωμένο σημείο, άκουαν εκείνο που ονομάστηκε «η φωνή του Πατρός» να ομιλεί στον μεταμορφωθέντα Ιησού.

Η προσωπικότητα τώρα είναι κάτοχος γνώσης. Η μεγάλη αρχή της διαιρέσεως, την οποία κυβερνά η Πέμπτη ακτίνα, είναι ο κυρίαρχος παράγων στην αίσθηση του χρόνου που έχει ο μυημένος. Η διαίρεση, με την έννοια της χωριστικότητας, έχει τελειώσει γι’ αυτόν και τώρα αισθάνεται και γνωρίζει κάτι από την ουσιαστική ενότητα όλης της εκδηλωμένης ζωής. Συνεπώς, από την άποψη του χώρου, έχει κυριαρχήσει και υπερνικήσει τη διάσπαση και τη διαίρεση. Όχι όμως με την έννοια του χρόνου.

Θα επιθυμούσα να σου θυμίσω το γεγονός ότι αυτή η Τρίτη μύηση είναι στην πραγματικότητα η πρώτη από τις μείζονες μυήσεις και σαν τέτοια θεωρείται από την Πηγή εκπόρευσής της του πλανητικού μας Λόγου, του Σανάτ Κουμάρα και από τα δύο μεγάλα πλανητικά κέντρα, τη Σαμπάλα και την Ιεραρχία. Αναφέρομαι στην εξαίσια Πηγή ολοκλήρου της πλανητικής μας ζωής, τον ήλιο Σείριο και στη Στοά των Θείων Όντων τα Οποία εργάζονται από το ουράνιο αυτό Κέντρο. Οι δύο πρώτες μυήσεις – που θεωρούνται σαν μυήσεις του κατωφλίου – είναι εμπειρίες που έχουν προετοιμάσει το σώμα του μυημένου για τη λήψη της τρομερής ηλεκτρικής δυνάμεως της τρίτης αυτής μυήσεως. Η δύναμη αυτή διέρχεται δια μέσου του σώματος του μυημένου κάτω από τη διεύθυνση του πλανητικού Λόγου, μπροστά στον οποίο στέκει ο μυούμενος για πρώτη φορά. Η Ράβδος της Μυήσεως χρησιμοποιείται σαν μεταβιβαστικός παράγων. 

Η δεύτερη μύηση έχει απελευθερώσει τον μυημένο από το αστρικό επίπεδο συνειδήσεως, το αστρικό πεδίο – το πεδίο της θυμικής αυταπάτης, της πλάνης και της διαστροφής. Αυτή ήταν μια ουσιαστική εμπειρία επειδή ο μυημένος πρέπει να ελευθερωθεί από κάθε μαγνητική ή εφελκυστική έλξη, που εκπορεύεται από την προσωπικότητα. Οι φυσικές ορέξεις έχουν υποταχθεί και παραμεριστεί στην ορθή τους θέση. Η επιθυμητική φύση ελέγχεται και εξαγνίζεται. Η διάνοια ανταποκρίνεται κυρίως στις ιδέες, ενοράσεις και παρορμήσεις που προέρχονται από την Ψυχή και αρχίζει το αληθινό της έργο σαν ερμηνευτής της θείας αλήθειας και μεταβιβαστής ασραμικής προθέσεως.

Να θυμάσαι ότι οι επιδράσεις αυτής της μύησης δεν περιορίζονται στον μυημένο ατομικά αλλά στο εξής σε όλες τις μεταγενέστερες μυήσεις, ο μυημένος καθίσταται ο μεταβιβαστής της ενέργειας, η οποία θα διαχύνεται μέσω αυτού με αυξανόμενη ισχύ σε κάθε επίθεση της Ράβδου. Κάθε φορά που ένας μαθητής λαμβάνει μια μύηση και στέκει μπροστά στον Μυσταγωγό, γίνεται ένα όργανο δια του οποίου ο πλανητικός Λόγος μπορεί να φτάσει στην ανθρωπότητα και να κομίσει στους ανθρώπους νέα ζωή και ενέργεια. Το έργο που γίνεται πριν και μετά από την Τρίτη μύηση είναι καθαρά προπαρασκευαστικό προς τον τύπο αυτό υπηρεσίας που απαιτείται από έναν «μεταβιβαστή ενεργείας». Για τον λόγο αυτό, κατά την έβδομη μύηση, χρησιμοποιείται η κυριαρχούσα ακτίνα του πλανήτη μας, η δεύτερη ακτίνα της Αγάπης-Σοφίας.

Στην Τρίτη μύηση το ενεργειακό κέντρο που διεγείρεται είναι το κέντρο άζνα (το κέντρο μεταξύ των οφρύων). Ο μυημένος αρχίζει συνειδητά και δημιουργικά να διευθύνει τις ενέργειες που έχουν γίνει διαθέσιμες σε αυτόν. Το εκτελεί δια του κέντρου άζνα και τις διευθύνει προς την ανθρωπότητα σαν σύνολο. Οι ενέργειες αυτές είναι :

1. Η ενέργεια της ίδιας του Ψυχής. Αυτή έχει μια καθαρή ομαδική επίδραση και μόλο που λειτουργεί δια μέσου της προσωπικότητάς του, διευθύνεται συνειδητά προς τα έξω στον κόσμο.

2. Η ενέργεια του Άσραμ, στο οποίο ανήκει, τόσο η ενέργεια αυτή όσο και η πρώτη που αναφέραμε είναι αναγκαστικά η ενέργεια της ακτίνας της Ψυχής του και του Άσραμ που αντιπροσωπεύει αυτήν την ακτίνα.

3. Την ενέργεια αυτής ταύτης της Ιεραρχίας. Η Ιεραρχία ελέγχεται από την ενέργεια της δεύτερης ακτίνας της Αγάπης-Σοφίας, αν και η κυριαρχούσα αυτή ακτίνα μετασχηματίζεται και εμπλουτίζεται με την ανάμιξη της με τις άλλες έξι ακτίνες. Η χρησιμοποίηση αυτής της ενέργειας από τον μαθητή θα είναι αρχικά ασύνειδη και δε θα αποτυπώνει στο σημείο αυτό συγκεκριμένη πρόθεση. Αυτό οφείλεται στο μέγεθος του μεγάλου αποθέματος ενεργειών.

4. Την ιδιάζουσα ενέργεια που μεταδίδεται σ’ αυτόν από τον Σανάτ Κουμάρα, κατά τη στιγμή της μυήσεώς του. Αυτή είναι μια τελείως διαφορετική ενέργεια από εκείνη που μεταδόθηκε σ’ αυτόν κατά τις προηγούμενες μυήσεις. Προέρχεται από τη Σαμπάλα και είναι μοναδικώς, κατά μία απροσδιόριστη και ακατανόητη έννοια προς εσένα, η ενέργεια αυτού Τούτου του πλανητικού Λόγου. Κατευθύνει εξωπλανητική ενέργεια από το κέντρο της Σαμπάλα προς το κέντρο της κορυφής του μυημένου και από κει προς το κέντρο άζνα του ιδίου. Έπειτα η ενέργεια αυτή διευθύνεται προς τα έξω στον προορισμένο τομέα υπηρεσίας.

Το κέντρο άζνα είναι το «κέντρο διευθύνσεως» και είναι συμβολικά τοποθετημένο μεταξύ των δύο ματιών, που σημαίνει τη διπλή διεύθυνση της ζωικής ενέργειας του μυημένου – προς τα έξω στον κόσμο των ανθρώπων και προς τα άνω, προς τη Θεία Ζωή και πηγή όλων των όντων. Όπου επιχειρείται συνειδητά η διεύθυνση της ενεργείας, το κέντρο άζνα ελέγχεται και κυριαρχείται από το ενοικούν πνεύμα του ανθρώπου. Αυτός ο πνευματικός άνθρωπος βασίζει κάθε δράση σχετική με τις εν λόγω ενέργειες στην αρχαία πρόταση ότι «η ενέργεια ακολουθεί τη σκέψη». Η ζωή της σκέψης του καθίσταται συνεπώς ο τομέας της μείζονος προσπάθειας του. Προσπαθεί να συγκεντρωθεί εντός του έτσι ώστε τελικά να μπορεί να ελέγχει και να διευθύνει συνειδητά όλες τις εισερχόμενες θείες ενέργειες. Εργάζεται τότε σαν ένας επιστήμων και γι’ αυτό το λόγο και οι τρεις βασικοί τόνοι της ζωής του πλέον – Ολοκλήρωση, Διεύθυνση, Επιστήμη – ρυθμίζονται από τη Διάνοια. Το νοητικό πεδίο γίνεται ο τομέας της μείζονος προσπάθειας του.

Ζωηρή ελπίδα και επιθυμία μου είναι να μπορέσεις να συνειδητοποιήσεις ότι η διδασκαλία που δίδεται εδώ, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από εσένα και ότι η μυητική διαδικασία είναι μια διαδικασία την οποία θα κατανοήσεις και στην οποία τελικά θα συμμετάσχεις.

«Μη ζητάς, ω Δισευλογημένε, να επιτύχεις την πνευματική ουσία προτού ο Νους απορροφήσει. Δεν αναζητείται έτσι η Σοφία. Εκείνος μόνο που έχει τη Διάνοια προσηρτημένη και βλέπει τον κόσμο σε έναν καθρέφτη, μπορεί ασφαλώς να τύχει εμπιστοσύνης για την εσωτερική αίσθηση. Εκείνος μόνο που γνωρίζει ότι οι πέντε αισθήσεις είναι πλάνη και ότι τίποτα δεν παραμένει εκτός από τα δύο εμπρός, μπορεί να εισαχθεί στο μυστικό του μετατοπισμένου Σταυροειδούς.

Η ατραπός που διανύεται από τον Εξυπηρετητή είναι η ατραπός του Πυρός, που περνά δια μέσου της καρδιάς του και οδηγεί στην κεφαλή. Δεν είναι η ατραπός της χαράς και ούτε η ατραπός του πόνου που οδηγεί στην απελευθέρωση ή που φέρνει τη σοφία. Μόνο όταν ξεπεράσουμε και τις δυο, με το ανακάτωμα του πόνου και της χαράς, φθάνουμε στο τέρμα. Το τέρμα αυτό βρίσκεται κατευθείαν μπροστά, όμοιο με ένα φωτεινό σημάδι που ξεχωρίζει στο σκοτάδι μιας χειμωνιάτικης νύχτας. Αυτό το φωτεινό σημάδι μπορεί να φέρει στο νου το λεπτό κερί κάποιας σοφίτας θλιβερής, μα το μικρό αυτό σημάδι το ψυχρό που τρεμοσβήνει, μεγαλώνει με λάμψη σταθερή, ωσότου έρχεται στο νου του οδοιπόρου στον δρόμο το ζεστό φως κάποιου αστραποβόλου λύχνου.

Πέρασε, ω Οδοιπόρε, με σταθερή υπομονή. Ούτε κερί υπάρχει εκεί ούτε και λύχνος γήινος που τροφοδοτείται με λάδι. Η λαμπρότητα όλο και αυξάνει, ωσότου τελειώνει η ατραπός με δόξας αστραποβολή και ο οδοιπόρος μες τη νύχτα παιδί του Ήλιου γίνεται και μπαίνει μεσ’ τις Πύλες αυτής της σφαίρας της λαμπρής». 

Alice A. Bailey, "Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις"

Μύηση ΙΙΙ (Α' Μέρος)

Μύηση ΙΙΙ: Η Μεταμόρφωση

Ακτίνα V: Η Ενέργεια της Συγκεκριμένης Γνώσεως

Θα σου δώσω μερικούς συνοπτικούς ορισμούς αυτής της ακτινικής ενέργειας, αφήνοντας σε να κάνεις τη δική σου ατομική εφαρμογή και από τη μελέτη αυτών των ιδεών για τον Νου, να μάθεις να διερευνάς τη δική σου νοητική κατάσταση.

1. Η ενέργεια εκείνου που τόσο ιδιαίτερα ονομάζεται "συγκεκριμένη επιστήμη" είναι η ιδιότητα ή ρυθμιστική όψη της πέμπτης ακτίνας.

2. Είναι κατ' εξοχήν η ουσία του νοητικού πεδίου. Το πεδίο αυτό ανήκει στο τρίτο υποπεδίο του φυσικού πεδίου και είναι συνεπώς αεριώδους φύσεως. Είναι άστατο, διασκορπίζεται ευκόλως, είναι το δεκτικό όργανο φωτίσεως και μπορεί να είναι δηλητηριώδες στην επίδραση του, γιατί υπάρχουν αναμφιβόλως συνθήκες κατά τις οποίες "ο νους είναι ο φονέας του Πραγματικού".

3. Η ενέργεια αυτή χαρακτηρίζεται από τρεις ιδιότητες:

α. Την ιδιότητα που είναι το αποτέλεσμα της σχέσεως με την Πνευματική Τριάδα. Την ονομάζουμε "αφηρημένο νου" και η επίδραση που εξασκεί προέρχεται από το ατμικό επίπεδο της Πνευματικής Τριάδος, το επίπεδο της πνευματικής Θελήσεως.

β. Την ιδιότητα που σε αυτό το ηλιακό σύστημα ανταποκρίνεται με ευχέρεια στη μεγάλη ακτίνα του πλανήτη, την ακτίνα της Αγάπης-Σοφίας. Είναι τόσο ευαίσθητη ώστε δημιούργησε τη μία υπάρχουσα μορφή πάνω στο νοητικό πεδίο. Η μορφή αυτή είναι η μορφή της Βασιλείας του Θεού και στην ατομική έννοια είναι η μορφή του Εγώ ή της Ψυχής.

γ. Την ιδιότητα που συνδέεται βασικά με τις εκπορεύσεις ή κραδασμούς που προκύπτουν από τους τρεις κόσμους. Οι κραδασμοί αυτοί καταλήγουν δημιουργικά στις μυριάδες μορφές-σκέψεις που συναντώνται πάνω στα κατώτερα επίπεδα του νοητικού πεδίου. Θα μπορούσε λοιπόν να λεχθεί ότι αυτές οι τρεις όψεις της πέμπτης ακτίνας δημιουργούν:

- Καθαρή σκέψη

- Τον στοχαστή ή τον Υιό του Νου

- Μορφές-σκέψεις

4. Η ενέργεια αυτή θα εισαγάγει την ανθρωπότητα στα μυστήρια της Διανοίας, Αυτού Τούτου του Θεού. Είναι η ουσιαστική κλείδα για τον Παγκόσμιο Νου.

5. Είναι απόλυτα επιδεκτική στην ενέργεια της Αγάπης-Σοφίας και η συγχώνευση της με την όψη της Αγάπης της δίνει από εμάς το όνομα της Σοφίας, γιατί κάθε σοφία είναι γνώση που αποκτάται από εμπειρία και πραγματοποιείται από Αγάπη.

6. Αυτή η ενέργεια είναι η ανώτερη αντιστοιχία του φυσικού εγκεφάλου. Θα μπορούσε να λεχθεί ότι ο εγκέφαλος υπάρχει επειδή υπάρχει ο Νους και έχει ανάγκη ενός εγκεφάλου σαν εστιακού σημείου πάνω στο φυσικό πεδίο.

7. Η ενέργεια αυτή είναι ουσιαστικά φωτοφόρος. Ανταποκρίνεται στο φως του Λόγου. Έτσι, ο Νους θεωρείται τόσο σαν φωτισμένος, όταν υπάρχουν υψηλότερες επαφές, όσο και σαν φωτοδότης, όσον αφορά τα κατώτερα πεδία.

Σήμερα στην Άρια μας εποχή και φυλή βλέπουμε τη ζωτική έκφραση της ενέργειας αυτής της πέμπτης ακτίνας. Όταν χρησιμοποιώ τη λέξη "φυλή" δεν ασχολούμαι με ανθρωποποίητες ή ψευτοεπιστημονικές διαφοροποιήσεις εθνών και φυλών. Ασχολούμαι με μία κατάσταση συνειδήσεως η οποία είναι η Αρία ή νοητική συνείδηση ή κατάσταση σκέψεως, η οποία βρίσκει τους εκπροσώπους της σε κάθε έθνος, χωρίς καμία διάκριση ή εξαίρεση. Αυτό θα ήθελα να το θυμάσαι με προσοχή, γιατί δεν υπάρχει νέα φυλή σε πορεία εμφάνισης, από εδαφικής πλευράς. Υπάρχει μόνο μια γενική διανομή των προσώπων εκείνων, που έχουν τα χαρακτηριστικά της έκτης ρίζας φυλής. Αυτή η κατάσταση συνείδησης θα βρει την έκφρασή της σε ανθρώπους τόσο πολύ χωρισμένους φυλετικά, όπως ο Ιάπωνας και ο Αμερικάνος ή ο Νέγρος και ο Ρώσος. Προϋποθέτει την ευχέρεια να δρα με σαφήνεια πάνω στο νοητικό πεδίο, να συγκρίνει πληροφορίες, να ερμηνεύει ορθά και να δημιουργεί τις αναγκαίες μορφές-σκέψεις ή ιδέες γι' αυτές τις ερμηνείες.

Αυτές οι μορφές-σκέψεις διαιρούνται σε τρεις μεγάλους τομείς σκέψεως:

1. Επιστήμης. Κάτω από αυτή τη λέξη περιλαμβάνω παν ό, τι οι εκπαιδευτικές διαδικασίες καλύπτουν ή υποτίθεται ότι καλύπτουν.

2. Φιλοσοφίας, με την παρουσίαση της μεγάλων ρυθμιστικών ιδεών.

3. Ψυχολογίας, με την προσπάθεια της να αποτελεί εξήγηση για την ανθρωπότητα και να ανακαλύπτει τί είναι ουσιαστικά ο άνθρωπος και πώς δρα.

Θα πρόσεξες ότι δεν περιλαμβάνω τη θρησκεία σε αυτήν την ανάλυση. Ο λόγος για την παράλειψη αυτή είναι ότι ΕΑΝ οι παγκόσμιες θρησκείες κατευθύνονταν πραγματικά από τη συγκεκριμένη γνώση ή επιστήμη, δε θα ήσαν τα αόριστα θεωρητικά, μυστικιστικά και ελεγχόμενα από τη θυμική αυταπάτη συστήματα που υπάρχουν σήμερα. Κάποια ημέρα οι διάνοιες των ανθρώπων - φωτισμένες από το φως της Ψυχής - θα διαμορφώσουν τη μοναδική παγκόσμια θρησκεία. Τότε το Βασίλειο του Θεού θα γίνει γνωστό για ό, τι είναι, ένα άλλο βασίλειο της φύσης. Θεωρίες, επιθυμητές σκέψεις και ελπιδοφόρος έφεση θα εξαφανισθούν. Η επιστήμη του Αποκρυφισμού είναι το πρώτο βήμα πάνω στον δρόμο της αληθινής θρησκείας και η επιστημονική έρευνα της ανθρώπινης ψυχολογίας μεγάλως θα βοηθήσει προς αυτήν την κατεύθυνση.

Σήμερα βρίσκουμε την ενέργεια αυτής της πέμπτης ακτίνας να εκδηλώνεται κυρίως δια μέσου της επιστήμης, μιας επιστήμης που θλιβερά έχει εξευτελιστεί και διαφθαρεί από τον υλισμό και την ανθρώπινη πλεονεξία, μιας επιστήμης όμως που όταν ζωογονηθεί από την καλή θέληση εξ ολοκλήρου, θα ανυψώσει την ανθρωπότητα στα υψηλότερα επίπεδα συνείδησης, θέτοντας έτσι το θεμέλιο για την εποχή εκείνη, κατά την οποία η ανθρωπότητα σε μια μεγάλη κλίμακα θα περάσει δια μέσου της Μύησης της Μεταμόρφωσης. Για τη λήψη της μύησης αυτής απαιτείται ενοποίηση και μια αυξανόμενη αίσθηση ολοκλήρωσης, επειδή τη μύηση αυτή τη λαμβάνει η ολοκληρωμένη προσωπικότητα.

Η έκφραση της πέμπτης ακτίνας μπορεί να παρατηρηθεί στην ταχεία διαμόρφωση των πολλών ιδεολογιών που έγιναν από το έτος 1900. Η εισροή της διανοητικής αυτής ενέργειας μέσα στην ανθρωπότητα οφείλεται στην εισροή αυτής της ακτίνας. Ένα ακόμη αποτέλεσμα της επίδρασης της πέμπτης ακτίνας είναι και η λειτουργία της τηλεπαθητικής αλληλεπίδρασης. Λίγοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται έστω και στον ελάχιστο βαθμό πόσο φυσικά τηλεπαθητικό είναι κάθε ανθρώπινο ον ή πόσο ευαίσθητες είναι οι διάνοιες τους...

  

Alice A. Bailey, "Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις"

Μύηση ΙΙ (Β' Μέρος)

Στα αρχικά στάδια της επίδρασης της έκτης ακτίνας πάνω στο άτομο, οι συγκινησιακές του αντιδράσεις είναι βίαιες και πιεστικές, οι θυμικές αυταπάτες του εντείνονται και τον ελέγχουν και η έφεση του σταθερά ενδυναμώνεται, ταυτόχρονα όμως περιορίζεται και εμποδίζεται από την ισχύ της αφοσίωσης του προς κάποια ιδεολογία που διαισθάνεται. Αργότερα, η συγκινησιακή του φύση ησυχάζει και ελέγχεται περισσότερο δια της μεσολάβησης του νου. Η ευθυγράμμιση του γίνεται αστρική-νοητική-ψυχική. 

Όταν επιτευχθεί αυτή η κατάσταση συνείδησης και τα «ύδατα» του αστρικού σώματος είναι ήρεμα, όταν οι συγκινήσεις του εξαγνισθούν με έντονη προσπάθεια, τότε ο μαθητής μπορεί να εισέλθει στα ύδατα του Βαπτίσματος. Υποβάλλεται τότε σε μια έντονη εξαγνιστική εμπειρία η οποία, μιλώντας αποκρυφιστικά, του επιτρέπει «για πάντα να εξέρχεται από τα ύδατα και να μη διατρέχει πια τον κίνδυνο να πνιγεί ή να καταβυθιστεί». Μπορεί τώρα «να περιπατεί πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας και με ασφάλεια να προχωρεί προς τον προορισμό του».

Η έννοια του Βαπτίσματος συνδέεται με την έννοια του εξαγνισμού. Το ύδωρ ήταν πάντοτε το σύμβολο εκείνου που εξαγνίζει. Είναι επίσης το σύμβολο του αστρικού πεδίου, με την αστάθεια, τις καταιγίδες του, τις ηρεμίες του, τις υπερβολικές του συγκινησιακές του αντιδράσεις και την πλαστικότητα του, που το καθιστούν ένα τόσο καλό παράγοντα για τις απατηλές ικανότητες μορφών-σκέψεων του μη αναγεννημένου ανθρώπου.

Η δεύτερη μύηση είναι μια από τις δυσκολότερες. Προϋποθέτει εξαγνισμό αλλά εξαγνισμό δια του πυρός, με συμβολική έννοια. Η αποκρυφιστική «εφαρμογή του πυρός στο ύδωρ» προκαλεί μερικά σοβαρά προβλήματα. Το ύδωρ κάτω από τη δράση του πυρός μετατρέπεται σε ατμό και ο μυημένος βυθίζεται στις ομίχλες και τις αναθυμιάσεις, τις θυμικές αυταπάτες και την καταχνιά, που προκαλούνται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Ο μυημένος πρέπει να αναδυθεί από την ομίχλη και έτσι και θα γίνει. Αυτό το Βάπτισμα του Πυρός μεταφέρει μαζί του αναπόφευκτα την έννοια του πόνου και μάλιστα σε μια έκταση άγνωστη ως τώρα. Μια τυχαία ματιά στις υποθέσεις του κόσμου θα αποκαλύψει την αλήθεια αυτής της δήλωσης.

Ατομικά ο μυημένος αντιμετωπίζει μια μετάσταση από μια συγκινησιακή εστίαση σε μια νοήμονα, σκεπτική εστίαση. Έχει, θεωρητικά τουλάχιστον, απορρίψει τον έλεγχο του αστρικού σώματος. Πολλά όμως ακόμη μένουν που πρέπει να γίνουν: παλιές επιθυμίες, αρχαίες αστρικές αντιδράσεις και συνηθισμένες συγκινήσεις είναι ακόμη ισχυρές αλλά έχει αναπτύξει μια νέα στάση προς αυτές.

Τι έχει συμβεί; Οι ενέργειες του κέντρου του ηλιακού πλέγματος μεταφέρθηκαν από τον θάλαμο εκκαθάρισης κάτω από το διάφραγμα, στο κέντρο της καρδιάς – ένα από τα τρία μείζονα κέντρα, μέσα στο οποίο πρέπει να μεταφερθούν όλες οι κατώτερες ενέργειες. Κατά την πρώτη μύηση του προσεφέρθη ένα όραμα μιας ανώτερης δημιουργικότητας και η ενέργεια του κέντρου των γεννητικών οργάνων άρχισε τη βραδεία της άνοδο στο κέντρο του λαιμού. Κατά τη δεύτερη μύηση, του προσφέρεται ένα όραμα ανώτερης εστίασης και η θέση του στο μεγαλύτερο Όλο αρχίζει να αποκαλύπτεται. Γι’ αυτόν, η ζωή δε μπορεί ποτέ να είναι η ίδια. Η φιλαυτία μπορεί να εξακολουθεί να παίζει δυναμικό ρόλο στην έκφραση της ζωής του αλλά συναντάται παράλληλα μια βαθιά δυσαρέσκεια για τα πράγματα ως έχουν και μια αγωνιώδης κατανόηση αποτυχίας. Η έννοια της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ γίνεται ο βασικός τόνος αφιέρωσης του μυημένου.

«Κοίτα, ω προσκυνητή, το τέρμα. Δες να λάμπει πολύ μακριά η δόξα που το περιτυλίγει και το φως που τίποτα δε μπορεί να σκοτεινιάσει. Άδραξε το ποτήρι και στράγγισε το γοργά, μην αναβάλλεις για τον πόνο. Το άδειο ποτήρι, το στέρεο χέρι, η σταθερή και δυνατή προσπάθεια φέρνουν σε αγωνία μιας στιγμής και έπειτα σε λαμπρότατη ζωή».

Alice A. Bailey, "Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις"

Μύηση ΙΙ (Α' Μέρος)

Μύηση ΙΙ. Το Βάπτισμα στον Ιορδάνη
Ακτίνα VI. Η Ενέργεια του Ιδεαλισμού και της Αφοσίωσης.

Κατά τη διάρκεια της μυητικής διαδικασίας μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μύησης, το άτομο μαθαίνει να πειθαρχεί την κατώτερη φύση του, επιτυγχάνοντας ένα βαθμό κυριαρχίας στις φυσικές του κλίσεις. Αυτό απαιτεί ένα πολύ μακρύ χρόνο και μπορεί να καλύψει έναν κύκλο πολλών ενσαρκώσεων. Αγωνίζεται συνεχώς ενάντια στην κατώτερη του φύση και οι ανάγκες της ψυχής βρίσκονται σε συνεχή πάλη ενάντια στη ζωώδη φύση του και όλο και περισσότερο σε σχέση με τη συγκινησιακή του φύση. Ανακαλύπτει ότι αυτή η συγκινησιακή του φύση, οι κατώτερες ψυχικές του ικανότητες, η αστρική του ανάπτυξη και η δύναμη της θυμικής του αυταπάτης είναι τώρα όλα παρατεταγμένα μπροστά του.

Ο αναπροσανατολισμός τον οποίο τώρα αντιμετωπίζει το άτομο παρουσιάζεται κυρίως πάνω στο αστρικό πεδίο, γιατί αυτό ήταν επί πολλούς αιώνες το επίπεδο της μεγαλύτερης του προσκόλλησης, η σφαίρα δραστηριότητας και η κατάσταση συνείδησης που τον κυριαρχούσε. Ανακαλύπτει ότι ζει σε ένα χάος συγκινησιακών αντιδράσεων και περιοριστικής θυμικής αυταπάτης. Αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι για να λάβει τη δεύτερη μύηση πρέπει να αναπτύξει συγκινησιακό έλεγχο. Κανένας μυημένος δεν εκδηλώνει πλήρη έλεγχο κατά τη διάρκεια της ενδιάμεσης περιόδου μεταξύ οποιασδήποτε μυήσεως και της αμέσως επόμενης. 

Η ενδιάμεση περίοδος θεωρείται σαν "ένας κύκλος τελειοποιήσεως" και παρουσιάζει πάντοτε μεγάλη δυσκολία.
Η μυητική διαδικασία μεταξύ της πρώτης και δεύτερης μύησης είναι για πολλούς ο χειρότερος χρόνος στενοχώριας, δυσκολίας, κατανόησης προβλημάτων και μιας σταθερής προσπάθειας να "καθαρίσει τον εαυτό του" ο μαθητής. Η θύελλα που προκάλεσε η συγκινησιακή του φύση, τα μαύρα σύννεφα και οι καταχνιές στις οποίες αυτός συνεχώς βαδίζει και που ο ίδιος δημιούργησε σε όλο τον κύκλο των ενσαρκώσεων του, πρέπει να καθαριστούν για να μπορέσει το άτομο να πει ότι γι' αυτόν το αστρικό πεδίο δεν υπάρχει πια. Οι μάζες των ανθρώπων μπορούν και θα λάβουν την πρώτη μύηση αλλά ένας πολύ μεγάλος όμιλος ζηλωτών, πολύ μεγαλύτερος από ότι φαντάζεστε, θα περάσει διαμέσω της εμπειρίας της δεύτερης μύησης, αυτής του εξαγνιστικού Βαπτίσματος. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που εκφράζουν τις ουσιαστικές ιδιότητες ιδεολογικής αναγνώρισης, αφοσιωμένης εμμονής στην αλήθεια, όπως τη διαισθάνονται οι ίδιοι, βαθιάς αντίδρασης στις φυσικές πειθαρχίες - που έχουν επιβληθεί από τότε που πολλές ζωές πριν έχουν λάβει την πρώτη μύηση - και μια αυξανόμενη ευαισθησία στη συγκινησιακή όψη του αστρικού σώματος. Μεγάλες ιδεολογίες, ισχυρές ομάδες εργατών και διαννοουμένων αφιερωμένων στην αλλαγή της παλιάς τάξης και μαζικές προσπάθειες για τον τερματισμό της χωριστικότητας συναντώνται ταυτόχρονα.

Η δράση της ενέργειας της έκτης ακτίνας, το αποτέλεσμα του μακρύ κύκλου ενέργειας των Ιχθύων και η επίδραση της εισερχόμενης ενέργειας του Υδροχόου θα επιφέρουν μια ισχυρή μεταμόρφωση στο "υδαρές βασίλειο" του αστρικού πεδίου. Το σύμβολο αυτού του πεδίου ήταν πάντοτε το ύδωρ - ρευστό, θυελλώδες, κατοπτρίζον όλες τις εντυπώσεις, η πηγή της καταχνιάς και της ομίχλης και όμως πάντα αναγκαίο στην ανθρώπινη ζωή. Η Εποχή των Ιχθύων, που τώρα παρέρχεται, συνδέεται στενά με αυτό το πεδίο και το σύμβολο του ύδατος. Καθήλωσε στην ανθρώπινη συνείδηση την αντίληψη ότι "οι άνθρωποι είναι ιχθύες, βυθισμένοι στη θάλασσα των συγκινήσεων". Ο Υδροχόος επίσης είναι γνωστός με το σύμβολο του ύδατος, επειδή Υδροχόος είναι ο "υδροφόρος".

 
Η έκτη ακτίνα θα συνενώσει όλες αυτές τις ενέργειες σε χρόνο και τόπο: ακτινική ενέργεια, ιχθυακή ενέργεια, υδροχοϊκή ενέργεια και την ενέργεια του αστρικού πεδίου. Αυτό προκαλεί μια δίνη δύναμης που είναι επικλητική της νοητικής ενέργειας. Είναι ένας παράγοντας που βύθισε την ανθρωπότητα μέσα σε συγκρουόμενες ιδεολογίες και που ευθύνεται για τη σημερινή κρίση και το σημείο εντάσεως. Το κρίσιμο σημείο εντάσεως θα επιτρέψει σε ένα μεγάλο όμιλο ζηλωτών να υποστούν την εμπειρία του Βαπτίσματος, λέξη ταυτόσημη και πάλι με το στοιχείο του ύδατος. Ταυτόχρονα, μεγάλες μάζες ανθρώπων θα λάβουν την πρώτη μύηση και στον "οίκο του άρτου" θα σταθούν μπροστά στον Μυσταγωγό...

Alice A. Bailey, "Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις"