Η μυητική διαδικασία στα Μυστήρια του Ήλιου

«Ο Εαυτός είναι ο Κύριος όλων των πραγμάτων, είναι ο Βασιλιάς των πάντων. 

Όπως όλες οι ακτίνες ενός τροχού περιέχονται μέσα στο κέντρο και την περιφέρεια, 

έτσι και όλα τα πράγματα περιέχονται μέσα σε αυτόν τον Εαυτό· 

όλοι οι εαυτοί περιέχονται μέσα σε αυτόν τον Εαυτό». 

(Μπριχανταρανγιάκα, II, τόμος 15)

Αυτός ο Εαυτός, ο ύψιστος, ο μοναδικός και ο παγκόσμιος, συμβολιζόταν από τον Ήλιο, καθώς η ζωοδότρια ακτινοβολία του είναι με τη σειρά της το έμβλημα της Ψυχής που σκοτώνει τα γήινα πάθη, τα οποία ήταν ανέκαθεν εμπόδιο για την επανασύνδεση του Μοναδικού του Εαυτού (του Πνεύματος) με το Συλλογικό Εαυτό. Από εδώ προέρχεται και το αλληγορικό μυστήριο, του οποίου μόνο τα γενικά χαρακτηριστικά μπορούν να δοθούν εδώ. Το τελούσαν οι «Γιοι της Πύρινης Ομίχλης» και του «Φωτός». Ο δεύτερος Ήλιος (η «δεύτερη υπόσταση» του Ντραχ) εμφανιζόταν όταν, αρχίζοντας τη δοκιμασία του, ο Βισβακάρμαν, ο Ιεροφάντης, έκοβε εφτά από τις ακτίνες του και τις αντικαθιστούσε με ένα στέμμα από βάτα, οπότε ο «Ήλιος» γινόταν Βικαρτάνα, στερημένος από τις ακτίνες ή την ακτινοβολία του. Μετά από αυτό ο Ήλιος -τον οποίο υποδυόταν ο υποψήφιος για μύηση- έπρεπε να κατέλθει στην Πατάλα, τις υποχθόνιες περιοχές, σε μια δοκιμασία του Τάνταλου. Βγαίνοντας από εκεί θριαμβευτής, αναδυόταν από τον τόπο των παθών και της ανομίας για να ξαναγίνει Καρμασακσίν, μάρτυρας του ανθρώπινου Κάρμα και να προβάλλει για άλλη μια φορά θριαμβευτής μέσα στη δόξα της αναγέννησής του, σαν Γκράχα-Ράτζα, Βασιλιάς των Αστερισμών και να τον αποκαλέσουν Γκαμπχαστιμάν, δηλαδή «αυτός που επανέκτησε τις ακτίνες του».


Ο «μύθος» του λαϊκού Πάνθεου της Ινδίας, το οποίο βασίζεται και προέρχεται από τον ποιητικό μυστικισμό του Ριγκ-Βέντα - τα λόγια του οποίου απεικονίζονταν κατά το μεγαλύτερο μέρος παραστατικά στη διάρκεια των θρησκευτικών Μυστηρίων- αναπτύχθηκε στην πορεία της εξωτερικής του εξέλιξης στην παρακάτω αλληγορία. Τώρα μπορεί να την συναντήσει κανείς σε αρκετά από τα Πουρανά και σε άλλες Γραφές. Στο Ριγκ-Βέντα και στους Ύμνους του ο Βισβακάρμαν, ο Μυστηριακός Θεός, είναι ο Λόγος, ο Δημιουργός, ένας από τους μεγαλύτερους Θεούς και σε δύο από τους ύμνους αναφέρεται σαν ο ύψιστος. Αυτός είναι ο Παντοδύναμος (Βισβακάρμαν), ο επονομαζόμενος «Μεγάλος Αρχιτέκτονας του Σύμπαντος», ο Θεός που βλέπει τα πάντα... ο πατέρας, ο γενήτορας, ο ρυθμιστής, που δίνει στους θεούς το όνομά τους και βρίσκεται πέρα από την κατανόηση των θνητών, όπως κάθε Μυστηριακός Θεός. Εσωτερικά είναι η προσωποποίηση της δημιουργικής εκδηλωμένης Δύναμης και στη γλώσσα των μυστηρίων είναι η συλλογική έκφραση της έβδομης αρχής του ανθρώπου. Γιατί είναι ο γιος του Μπουθάνα, της αυτοδημιουργημένης φωτεινής Ουσίας και της ενάρετης, αγνής και όμορφης Γιόγκα-Σίντα, της παρθένας Θεάς, της οποίας το όνομα είναι αποκαλυπτικό, αφού προσωποποιούσε τη γιογκική δύναμη, την «αγνή μητέρα» που δημιουργεί τους Μύστες. Στους Ύμνους της Ριγκ-Βέντα ο Βισβακάρμαν εκτελεί τη «μεγάλη θυσία», θυσιάζει δηλαδή τον εαυτό του για τον κόσμο. Η μετάφραση του Νιρούκτα από τους Ανατολιστές περιγράφει τη θυσία με τον εξής τρόπο:

Ο Βισβακάρμαν πρώτα προσφέρει όλο τον κόσμο σε μια θυσία 

και έπειτα τελειώνει θυσιάζοντας τον εαυτό του.

Στις μυστικές αναπαραστάσεις του χαρακτήρα του ο Βισβακάρμαν ονομάζεται συχνά Βιτόμπα και απεικονίζεται σαν το «Θύμα», ο «Θεάνθρωπος» ή ο εσταυρωμένος στο διάστημα Αβατάρα.


Σε ένα μυστικό έργο σχετικά με τα Μυστήρια και τις μυητικές τελετουργίες, στο οποίο δίνονται πολύ γενικά, αλλά σωστά, τμήματα για τις ιερουργικές στάσεις και δοκιμασίες στις οποίες υποβαλλόταν ο υποψήφιος, μαζί με τη δοκιμασία βρίσκουμε και τις ακόλουθες λεπτομέρειες. (1) Ο νεόφυτος, συμβολίζοντας τον ήλιο σαν Σαχάσρα-Κιράνα -«αυτός με τις χίλιες ακτίνες»- παρουσιάζεται γονατιστός μπροστά στον ιεροφάντη. Αυτός κόβει εφτά βόστρυχους από τα μακριά μαλλιά του νεόφυτου και στην επόμενη απεικόνιση 
(2) το λαμπρό στέμμα από χρυσές ακτίνες του υποψηφίου απομακρύνεται και αντικαθίσταται από ένα στεφάνι με λεπτά αγκάθια, που συμβολίζουν την απώλεια*. Αυτή η αναπαράσταση γινόταν στην Ινδία και τις περιοχές πέραν των Ιμαλαΐων.
Προκειμένου να γίνει «Τέλειος» ο σακρινταγκάμιν (κυριολεκτικά, «εκείνος που θα ξαναγεννηθεί») έπρεπε, ανάμεσα στις άλλες δοκιμασίες, να κατέλθει στην Πατάλα, τον «κάτω κόσμο» και μόνο μετά από αυτή τη διαδικασία μπορούσε να ελπίζει ότι θα γίνει αναγκάμιν, «εκείνος που δε θα γεννηθεί ξανά». Ο τέλειος μυημένος επέλεγε αν θα εμφανιστεί εκούσια με ανθρώπινη μορφή στον κόσμο των ανθρώπων ή θα αναπαυθεί πρώτα στον Κόσμο των Θεών (το Ντεβάτσαν του μυημένου) και έπειτα να ξαναγεννηθεί πάνω στη Γη μας. Έτσι το επόμενο στάδιο εμφανίζει τον υποψήφιο να προετοιμάζεται για αυτό το ταξίδι (3). Κατά τη διάρκεια της πορείας του ερχόταν αντιμέτωπος με κάθε είδους πειρασμό (δε μας επιτρέπεται να τους απαριθμήσουμε ή να μιλήσουμε για αυτούς). Αν κατάφερνε να τους υπερνικήσει, τότε ελάμβανε χώρα η μύηση. Αν αποτύγχανε, τότε αναβαλλόταν, ή ακυρωνόταν τελείως. Οι διαδικασίες αυτές διαρκούσαν εφτά ημέρες. Στο διάστημα των τριών πρώτων, όπως λέγεται, δοκιμαζόταν και εξεταζόταν η ικανότητά του στην απόκρυφη γνώση. Την τέταρτη μέρα - (4) δενόταν με τα πόδια τεντωμένα και τα χέρια εκτεταμένα πάνω σε μια ξύλινη βάση, σύμβολο της εξάγνισης, ενώ τα ελαττώματά του έπρεπε σιγά-σιγά να μετουσιωθούν, όπως λειαίνεται ένα κομμάτι ακατέργαστο ξύλο. Ύστερα από αυτό αφηνόταν μόνος μέσα σε μια υπόγεια κρύπτη, σε απόλυτο σκοτάδι, για δύο μέρες και δύο νύχτες...


Στην Αίγυπτο ο νεόφυτος, βυθισμένος σε έκσταση, τοποθετείτο σε μια άδεια σαρκοφάγο μέσα στην Πυραμίδα, όπου ελάμβαναν χώρα οι μυητικές τελετές. Στην Ινδία και την Κεντρική Ασία δενόταν πάνω σε ξύλινες σανίδες και όταν το σώμα του γινόταν σαν του νεκρού (έπεφτε σε έκσταση), μεταφερόταν μέσα στην κρύπτη. Ύστερα ο Ιεροφάντης αγρυπνούσε δίπλα του «καθοδηγώντας τη φαινομενική ψυχή (το αστρικό σώμα) από αυτό τον κόσμο του Σαμσάρα (ή πλάνης) στα βασίλεια του κάτω κόσμου, από τα οποία, αν τα κατάφερνε, είχε το δικαίωμα να ελευθερώσει εφτά δυστυχισμένες ψυχές». Περιβεβλημένος με το Ανανταμαγιακόσα, το σώμα της ευδαιμονίας, ο Σροταπάνα παρέμενε εκεί όπου δεν έχουμε το δικαίωμα να τον ακολουθήσουμε. Οταν επέστρεφε, λάμβανε τη Λέξη, με ή χωρίς το «αίμα της καρδιάς» του Ιεροφάντη.


Βέβαια, στην πραγματικότητα ο Ιεροφάντης ποτέ δε σκοτωνόταν -ούτε στην Ινδία ούτε πουθενά αλλού, ο φόνος ήταν αλληγορικός- εκτός και αν ο Μυητής είχε διαλέξει το Μυούμενο σαν διάδοχο του και είχε αποφασίσει να του μεταβιβάσει την τελευταία και υπέρτατη ΛΕΞΗ, οπότε μετά έπρεπε να πεθάνει, επειδή μόνο ένας άνθρωπος σε κάθε έθνος είχε το δικαίωμα να γνωρίζει τη λέξη. Πολλοί είναι οι μεγάλοι Μυημένοι που πέρασαν με αυτόν τον τρόπο πέρα από τον ορατό κόσμο, εξαφανιζόμενοι. Πρόκειται για μεταβίβαση φωτός μάλλον και όχι πνευματικής και θείας ζωής - για διάχυση Σοφίας και όχι αίματος. Αλλά αργότερα η αλληγορική γλώσσα εκλήφθηκε κατά γράμμα, με αποτέλεσμα να προκαλεί τρόμο στους μετέπειτα πνευματικούς αναζητητές.


Όλοι αυτοί οι Ιεροφάντες και Μυημένοι ήταν τύποι του Ήλιου και της Δημιουργικής Αρχής (πνευματικής δύναμης), όπως ήταν οι Βισβακάρμαν και Βικαρτάνα, από την αρχή των Μυστηρίων. Ο διάσημος Τέκτονας Ραγκόν δίνει παράξενες λεπτομέρειες και ερμηνείες για τις ηλιακές τελετές. Υποστηρίζει ότι ο βιβλικός Χιράμ, ο μεγάλος ήρωας του Τεκτονισμού (ο «γιος της χήρας») -μια όψη του Όσιρι- είναι ο Ηλιακός Θεός, ο δημιουργός των τεχνών και ο «αρχιτέκτονας», αφού το όνομα Χιράμ σημαίνει ο «ανυψωμένος», ένας τίτλος που ανήκει στον Ήλιο. Κάθε Αποκρυφιστής γνωρίζει πόσο στενά σχετίζονται με τον Όσιρι και τις Πυραμίδες οι διηγήσεις των Βασιλέων που αφορούν το Σολωμόντα, το Ναό του και την κατασκευή του. Γνωρίζει επίσης ότι ολόκληρη η τεκτονική τελετή Μύησης βασίζεται πάνω στη βιβλική αλληγορία της κατασκευής του Ναού, ενώ οι Τέκτονες πολύ βολικά ξεχνούν ή ίσως αγνοούν το γεγονός ότι αυτή η τελευταία διήγηση βασίζεται πάνω σε αιγυπτιακούς και ακόμη αρχαιότερους συμβολισμούς. Ο Ραγκόν το εξηγεί δείχνοντας ότι οι τρεις σύντροφοι του Χιράμ, οι «τρεις δολοφόνοι», αντιπροσωπεύουν τους τρεις τελευταίους μήνες του χρόνου. Ο Χιράμ αντιπροσωπεύει τον Ήλιο, από το θερινό ηλιοστάσιο και πέρα και η όλη τελετουργία είναι μια αστρονομική αλληγορία.


Κατά τη διάρκεια του θερινού ηλιοστάσιου, ο Ήλιος εγείρει ύμνους ευγνωμοσύνης από καθετί που αναπνέει. Επομένως, ο αντιπρόσωπος του ο Χιράμ μπορεί να μεταβιβάσει, σε όποιον έχει δικαίωμα, την ιερή Λέξη, δηλαδή τη ζωή. Όταν ο Ήλιος κατέρχεται στα κατώτερα, όλη η Φύση βουβαίνεται και ο Χιράμ δεν μπορεί πια να δώσει την ιερή Λέξη στους συντρόφους του, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν τους τρεις νεκρούς μήνες του χρόνου. Ο πρώτος σύντροφος χτυπάει το Χιράμ αδύναμα με έναν κανόνα είκοσι τέσσερις ίντσες (εξήντα εκατοστά) μακρύ, σύμβολο των είκοσι τεσσάρων ωρών που αποτελούν μια ημερήσια περιστροφή. Είναι η πρώτη υποδιαίρεση του χρόνου, η οποία, μετά την ανύψωση του παντοδύναμου άστρου, απειλεί αδύναμα την ύπαρξή του δίνοντάς του το πρώτο χτύπημα. Ο δεύτερος σύντροφος τον χτυπάει με ένα σιδερένιο τετράγωνο, σύμβολο της τελευταίας εποχής, απεικονιζόμενο με την τομή δύο ευθείων γραμμών. Αυτές οι ευθείες διαιρούν σε τέσσερα ίσα μέρη το ζωδιακό κύκλο και το κέντρο του συμβολίζει την καρδιά του Χιράμ, η οποία αγγίζει το σημείο των τεσσάρων τετραγώνων που αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις εποχές. Δεύτερη διαίρεση του χρόνου, η οποία καταφέρει ένα βαρύτερο χτύπημα στην ύπαρξη του ήλιου. Ο τρίτος σύντροφος τον χτυπάει θανάσιμα στο μέτωπο με ένα δυνατό χτύπημα της ξύλινης σφύρας του, η κυλινδρική μορφή της οποίας συμβολίζει το έτος, το δακτυλίδι ή κύκλο. Τρίτη διαίρεση του χρόνου, η ολοκλήρωση της οποίας δίνει το τελευταίο χτύπημα στην ύπαρξη του αποθνήσκοντος Ήλιου. Από την ερμηνεία αυτή συμπεραίνεται ότι ο Χιράμ, αυτός που ανακάλυψε τα μέταλλα, ο ήρωας του νέου μύθου με τον τίτλο του αρχιτέκτονα, είναι ο Όσιρις (ο Ήλιος) της σύγχρονης μύησης. Η Ίσιδα, η χήρα του, είναι η Στοά, το έμβλημα της Γης (στα Σανσκριτικά λοκά, ο κόσμος) και ο Ώρος, γιος του Όσιρι (ή του φωτός) και της χήρας του, είναι ο ελεύθερος Τέκτονας, δηλαδή ο Μυημένος που κατοικεί στη γήινη στοά (το τέκνο της Χήρας και του Φωτός).


Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρουμε τους Ιησουίτες, γιατί η παραπάνω τελετουργία είναι δικό τους δημιούργημα. Για να δώσουμε ένα παράδειγμα του πώς κατάφεραν να ρίξουν στάχτη στα μάτια των κοινών ανθρώπων, ώστε να τους εμποδίσουν να δουν τις αλήθειες του Αποκρυφισμού, θα τονίσουμε τι έκαναν σε αυτό που σήμερα καλείται Ελευθεροτεκτονισμός. Η Αδελφότητα αυτή κατέχει πράγματι σημαντικό μέρος του συμβολισμού και των τυπικών του Αποκρυφισμού, τα οποία από αμνημονεύτων χρόνων μεταβιβάστηκαν από τις αρχέγονες Μυήσεις. Για να καταστήσουν αυτή την Αδελφότητα μια αβλαβή άρνηση, οι Ιησουίτες έστειλαν μερικούς από τους πιο ικανούς απεσταλμένους τους μέσα στο Τάγμα, οι οποίοι αρχικά έκαναν τους απλοϊκούς αδελφούς να πιστέψουν ότι το αληθινό μυστικό χάθηκε μαζί με το Χιράμ Αμπίφ και ύστερα τους έπεισαν να ενσωματώσουν αυτή την πίστη μέσα στο τυπικό τους. Έπειτα επινόησαν αληθοφανείς αλλά ψεύτικους ανώτερους βαθμούς, υποκρινόμενοι ότι ρίχνουν περισσότερο φως στο χαμένο μυστικό, ότι οδηγούν τον υποψήφιο και τον ικανοποιούν με μορφές δανεισμένες από το πραγματικό, αλλά που δεν περιείχαν καμιά ουσία και ήταν έντεχνα δημιουργημένες ώστε να οδηγούν τον ένθερμο Νεόφυτο σε αδιέξοδο. Και έτσι, άνθρωποι καθ' όλα λογικοί και ικανοί συναντούνται κατά διαστήματα και με κάθε σοβαρότητα, ζήλο και ειλικρίνεια, να περνούν μέσα από την παρωδία της αποκάλυψης «αντικαταστημένων μυστικών», αντί των αληθινών.


Αν ο αναγνώστης καταφύγει στο πολύ σημαντικό και πολύ χρήσιμο έργο με τίτλο Βασιλική Τεκτονική Εγκυκλοπαίδεια, στο άρθρο «Ροδοσταυρισμός», θα βρει τι έκαναν οι Ιησουίτες για να καταστρέψουν τον Τεκτονισμό. Μιλώντας για την περίοδο που η ύπαρξη της μυστηριώδους Αδελφότητας (για την οποία πολλοί υποκρίνονται ότι γνωρίζουν κάτι, αν όχι πολλά, και στην πραγματικότητα δε γνωρίζουν τίποτε) έγινε γνωστή για πρώτη φορά, αναφέρει:


"Κατά τις περασμένες εποχές, στα μεγαλύτερα στρώματα της κοινωνίας υπήρχε ένας τρόμος για το αόρατο, ο οποίος, όπως έδειξαν πολύ καθαρά τα πρόσφατα γεγονότα και φαινόμενα, δεν έχει ξεπεραστεί εντελώς. Εξαιτίας αυτού οι μελετητές της Φύσης και του πνεύματος εξαναγκάζονταν σε μια μυστικότητα που δεν ήταν πάντα ευπρόσδεκτη... Οι Καββαλιστικοί στοχασμοί του Γιόχαν Ρόιχλιν οδήγησαν στη μανιασμένη δράση ενός Λούθηρου και ο υπομονετικός μόχθος του Τρίτενχάμ δημιούργησε το σύγχρονο σύστημα της διπλωματικής κρυπτογραφικής γραφής... Αξίζει να σημειωθεί ότι ένας συγκεκριμένος αιώνας, αυτός στον οποίο εμφανίστηκαν για πρώτη φορά οι Ροδόσταυροι, διακρίνεται σαν εποχή κατά την οποία έγιναν οι περισσότερες προσπάθειες για την απολύτρωση των δεσμών του παρελθόντος [Παπισμός και Εκκλησιαστικισμός]. Σε αυτό οφείλεται και η αντίθεση της ηττημένης μερίδας και η μανία της ενάντια σε καθετί μυστηριώδες ή άγνωστο. Οργάνωσε με τη σειρά της ψευδοροδοσταυρικές και τεκτονικές εταιρίες.... τις οδήγησε να παγιδέψουν παράτυπα τους αδύναμους αδελφούς του Αληθινού και Αόρατου Τάγματος και έπειτα να προδώσουν θριαμβευτικά καθετί που θα μπορούσε να μεταβιβαστεί αστόχαστα στα ανώτερα στελέχη αυτών των προσωρινών και απατηλών ενώσεων. Χρησιμοποιήθηκε κάθε είδους πονηριά από τις αυθεντίες που αμύνονταν ενάντια στην πρόοδο της αλήθειας, για να εξαναγκάσουν είτε με λόγια, είτε με τη δύναμη ή τον τρόμο, όσους ήταν δυνατό, να δεχθούν τον Πάπα σαν Κύριο. Όταν το κατάφερναν, όπως γνωρίζουν πολλοί που έχουν προσηλυτιστεί σε αυτή την πίστη αλλά δεν τολμούν να το ομολογήσουν, τα άτομα αντιμετωπίζονταν με περιφρόνηση και εγκαταλείπονταν να δώσουν τη μάχη για τη ζωή τους όσο καλύτερα μπορούσαν, χωρίς να τους παραχωρηθεί ούτε η γνώση εκείνων των απορρήτων που ισχυρίζεται ότι κατέχει η ρωμαϊκή πίστη".


Αν και ο Τεκτονισμός έχει φθαρεί, κανείς δεν είναι ικανός να συντρίψει τον αληθινό, αόρατο Ροδόσταυρο και τον Ανατολικό Μυημένο. Ο συμβολισμός του Βισβακάρμαν και του Σούρια-Βικαρτάνα επιβίωσε εκεί που δολοφονήθηκε ο Χιράμ Αμπίφ. Δεν είναι απλώς ένα αστρονομικό γεγονός, αλλά πρόκειται για την πιο σημαντική τελετουργία, μια κληρονομιά των Αρχαϊκών Μυστηρίων που διέσχισε τις εποχές και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα. Συμβολίζει ένα ολόκληρο δράμα του Κύκλου της Ζωής, των προοδευτικών ενσαρκώσεων, των ψυχικών αλλά και των φυσιολογικών μυστικών, για τα οποία ούτε η Εκκλησία, ούτε η Επιστήμη γνωρίζουν τίποτε, παρ' όλο που αυτή ακριβώς η τελετουργία οδήγησε στην εκδήλωση του μεγαλύτερου από τα χριστιανικά Μυστήρια. Ο τελευταίος Μυημένος, η περήφανη Ρώμη των Κατακομβών, έδωσε το θανατηφόρο χτύπημα στον ΙΕΡΟΦΑΝΤΗ-ΜΥΗΤΗ της. Μόνο που το έκανε πολύ βιαστικά! Ο Ιεροφάντης πέθανε πριν προλάβει να μεταβιβάσει στο μελλοντικό Διάδοχο του τη ΛΕΞΗ. Έτσι η θυσία αποδείχθηκε άχρηστη και η μύηση «ατελής». Ο Ιεροφάντης των Σαπτά Σίνταμ (εφτά ποταμών) και των ΣΑΠΤΑΡΣΙ (των εφτά μεγάλων Ρίσι) δεν είναι νεκρός και ίσως έχει κάτι να πει στους σύγχρονους Μυημένους των «Εφτά Λόφων». Είναι απλά θέμα χρόνου και υπομονής.


_________________________________


*Στο έργο (Αποκαλυμμένη Ίσιδα, Τομ. II, σελ. 41-42), αναφέρεται ένα τμήμα αυτής της τελετής. Το δόγμα της Λύτρωσης ανάγεται στην αρχαία «ειδωλολατρεία». Λέμε: 


«Αυτός ο θεμέλιος λίθος της εκκλησίας, η οποία για αιώνες πίστευε ότι βασιζόταν πάνω σε ένα στέρεο βράχο, έχει εξεταστεί τώρα από την επιστήμη και έχει αποδειχθεί ότι προέρχεται από τους Γνωστικούς. Ο καθηγητής Ντράπερ δείχνει ότι ήταν ελάχιστα γνωστό τις μέρες του Τερτυλιανού και ότι «δημιουργήθηκε ανάμεσα στους Γνωστικούς αιρετικούς» (βλέπε The History of the Conflict Between Religion and Science, σελ. 224)... [Αλλά υπάρχουν αρκετές αποδείξεις ότι] δε δημιουργήθηκε μεταξύ τους περισσότερο από ό,τι ο «χρισμένος» Χριστός και η Σοφία. Τον πρώτο τον διαμόρφωσαν κατά το πρότυπο του «Βασιλιά Μεσσία», της αρσενικής αρχής της σοφίας και τη δεύτερη βάση της τρίτης Σεφίρα από τη χαλδαϊκή Καββάλα ή από τον Ινδό Μπράχμα και τη Σαρασβάτι, ή τον Παγανιστή Διόνυσο και τη Δήμητρα. Εδώ βρισκόμαστε σε στέρεο έδαφος, γιατί, όπως έχει αποδειχθεί, η Καινή Διαθήκη δεν εμφανίστηκε με την πλήρη μορφή της, όπως αυτή που έχουμε σήμερα, παρά μόνο 300 χρόνια μετά την εποχή των Αποστόλων, ενώ το Ζοχάρ και τα άλλα καββαλιστικά βιβλία φαίνεται ότι ανήκουν στον πρώτο αιώνα της εποχής μας, αν όχι σε μεταγενέστερη εποχή.


Οι Γνωστικοί αποδέχονταν πολλές από τις ιδέες των Εσσαίων και οι Εσσαίοι είχαν τα μείζονα και τα ελάσσονα Μυστήριά τους, τουλάχιστον δυο αιώνες πριν από την εποχή μας. Αυτοί ήταν οι Οζαρίμ ή Μυημένοι, οι απόγονοι των Αιγύπτιων ιεροφαντών, στη χώρα των οποίων είχαν εγκατασταθεί για αρκετούς αιώνες πριν προσηλυτιστούν στο βουδιστικό μοναχισμό από τους ιεραπόστολους του βασιλιά Ασόκα και συγχωνευτούν αργότερα με τους πρώτους Χριστιανούς. Είναι πιθανό πως υπήρχαν πριν να βεβηλωθούν και να καταστραφούν οι αρχαίοι αιγυπτιακοί ναοί από τις ασταμάτητες εισβολές των Περσών, των Ελλήνων και άλλων κατακτητικών φυλών. Οι ιεροφάντες αναπαριστούσαν τη λύτρωση κατά το Μυστήριο της Μύησης αιώνες πριν εμφανιστούν οι Γνωστικοί ή ακόμη και οι Εσσαίοι. Ανάμεσα στους ιεροφάντες ήταν γνωστό σαν το ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ και θεωρείτο όχι μια λύτρωση για την «πτώση του ανθρώπου» στην Εδέμ, αλλά απλά μια εξιλέωση για τα παρελθόντα, παρόντα και μελλοντικά αμαρτήματα της άμαθης, αλλά παρ' όλα αυτά μολυσμένης ανθρωπότητας. Ο ιεροφάντης είχε το δικαίωμα να διαλέξει αν θα προσφέρει την αγνή και αναμάρτητη ζωή του σαν θυσία για τη φυλή του στους θεούς, με τους οποίους ήλπιζε να ξαναενωθεί, ή θα χρησιμοποιούσε κάποιο ζώο σαν σφάγιο. Κατά την τελευταία στιγμή της επιβλητικής «νέας γέννησης» ο Μυσταγωγός μεταβίβαζε τη «λέξη» στο μυημένο και αμέσως μετά του έβαζαν ένα όπλο στο δεξί χέρι και τον διέταζαν να χτυπήσει. Αυτή είναι η πραγματική καταγωγή του χριστιανικού δόγματος της λύτρωσης».


Όπως λέει ο Μπαλάνς: «Η καταστροφή είναι ο μεγάλος Θεός του Κόσμου», δικαιώνοντας επομένως τη φιλοσοφική αντίληψη του ινδικού Σίβα. Σύμφωνα με αυτόν τον αμετάβλητο και ιερό νόμο, ο Μυημένος ήταν αναγκασμένος να σκοτώσει το Μυσταγωγό. Διαφορετικά η μύηση παρέμενε ατελής... Είναι ο θάνατος αυτός που γεννάει τη ζωή. (Orthodoxie maconnique, σελ. 104). Όλα αυτά, όμως, ήταν συμβολικά και εξωτερικά. Το όπλο και ο φόνος πρέπει να κατανοηθούν με το αλληγορικό τους νόημα.

Ε. Π. Μπλαβάτσκυ

Ο Μυστηριώδης ΄Ηλιος Της Μύησης

Από την εποχή του Αριστοτέλη ήδη τα μεγάλα Μυστήρια είχαν χάσει το αρχικό μεγαλείο και τη σοβαρότητα τους. Οι τελετές τους είχαν αχρηστευτεί και ως ένα μεγάλο βαθμό είχαν υποβαθμιστεί σε απλά ιερατικά θεάματα ή είχαν γίνει θρησκευτικές μιμήσεις. Είναι περιττό να αναφέρουμε πότε εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, αφού υπάρχει μια αξεδιάλυτη χρονολογική σύγχυση, τουλάχιστον μέχρι την εποχή του Αριστοτέλη. Αρκεί να πούμε ότι στην Αίγυπτο τα Μυστήρια ήταν γνωστά από την εποχή του Μήνη και ότι οι Έλληνες τα πήραν μόνον όταν τα έφερε ο Ορφέας από την Ινδία. Οι Παντού είχαν αποκτήσει παγκόσμια κυριαρχία και δίδασκαν τα "θυσιαστικά" Μυστήρια σε άλλες φυλές από το 3300 π.Χ. Πράγματι, όταν ο Ορφέας, ο γιος του Απόλλωνα ή Ήλιου, δέχθηκε από τον πατέρα του τη φόρμιγγα - την επτάχορδη λύρα, σύμβολο του επταπλού μυστηρίου της Μύησης - τα Μυστήρια ήταν ήδη πανάρχαια στην Κεντρική Ασία και την Ινδία. Έτσι, ακόμη και στις μέρες του Αριστοτέλη, ελάχιστοι ήταν οι αληθινοί μύστες που είχαν μείνει στην Ευρώπη, ακόμη και στην Αίγυπτο. Οι κληρονόμοι εκείνων που αφανίστηκαν από τα κατακτητικά ξίφη διαφόρων εισβολέων της αρχαίας Αιγύπτου, είχαν και οι ίδιοι εξαφανιστεί με τη σειρά τους. Όπως πριν από 8000 ή 9000 χρόνια το ρεύμα της γνώσης κυλούσε αργά από τα οροπέδια της Κεντρικής Ασίας στην Ινδία και προς την Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική, έτσι 500 χρόνια περίπου π.Χ. άρχισε να κυλάει πίσω προς την παλιά του πατρίδα και τόπο γέννησης. Στη διάρκεια των επόμενων δύο χιλιάδων χρόνων, η γνώση της ύπαρξης των μεγάλων Μυστών είχε σχεδόν χαθεί στην Ευρώπη. Ωστόσο, σε μερικά μυστικά μέρη, τα Μυστήρια εξακολουθούσαν να τελούνται με όλη την πρωταρχική τους αγνότητα. Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης εξακολουθούσε να ρίχνει το φως του στο νυχτερινό ουρανό. Ενώ το σκοτάδι είχε καλύψει το πρόσωπο ενός αμαθή κόσμου, το αιώνιο φως άναβε μέσα στα Άδυτα τις νύχτες της Μύησης. Τα αληθινά Μυστήρια δεν έγιναν ποτέ γνωστά. Η Ελευσίνα και η Άγρα για τα πλήθη, ο Θεός Ευβουλεύς, "της καλής συμβουλής", η μεγάλη Ορφική θεότητα για το νεόφυτο.


Ποιος είναι άραγε αυτός ο μυστηριώδης Θεός, τον οποίο πολλλοί ερευνητές συγχέουν με τον Ήλιο; Όποιος έχει κάποια ιδέα για την αρχαία αιγυπτιακή εξωτερική πίστη, ξέρει πολύ καλά ότι για τα πλήθη ο Όσιρις ήταν ο Ήλιος στον ουρανό, "ο Ουράνιος Βασιλιάς", ο Ρο-Ιμφάμπ. Οι Έλληνες ονόμαζαν τον Ήλιο "Οφθαλμό του Διός", όπως ο σύγχρονος ορθόδοξος Πάρσης έχει τον "Οφθαλμό του Ορμούζ". Ονομαζόταν, επίσης, "Παντεπόπτης Θεός" (πολυόφθαλμος), "Θεός Σωτήρας" και "αίτιον της Σωτηρίας". Διαβάστε τον πάπυρο του Παφέρονμες στο Βερολίνο, καθώς και τη στήλη, όπως αποδόθηκε από τον Μαριέτ-Μπεϊ:

Δόξα σε σένα, ω Ήλιε, θείο τέκνο! ... οι ακτίνες σου χαρίζουν ζωή στους αγνούς και σε όσους είναι έτοιμοι ... Οι Θεοί {οι Υιοί του Θεού} που σε πλησιάζουν τρέμουν από αγαλλίαση και δέος ... Εσύ είσαι ο πρωτογεννημένος, ο Υιός του Θεού, ο Λόγος.

Ο Ιάμβλιχος αποκαλεί τον Ήλιο "εικόνα της θείας διάνοιας ή Σοφίας". Ο Ευσέβιος, επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Φίλωνα, ονομάζει τον ανατέλλοντα Ήλιο Αρχάγγελο, αρχαιότερο από όλους, προσθέτοντας ότι ο Αρχάγγελος που είναι πολυώνυμος είναι ο Λόγος ή Χριστός. Η λέξη Sol (Ήλιος) προέρχεται από τη λέξη solus, ο Ένας ή ο Μόνος και το ελληνικό του όνομα Ήλιος σημαίνει ο Ύψιστος και έτσι το σύμβολο γίνεται κατανοητό. Παρ' όλα αυτά, οι αρχαίοι έκαναν μια διάκριση ανάμεσα στον Ήλιο και στο πρωτότυπό του.

Τα Μυστήρια της Σαμοθράκης είναι τα αρχαιότερα Μυστήρια που αναφέρονται στην ιστορία.Μετά τη διάχυση του αγνού Πυρός άρχιζε μια νέα ζωή. Αυτή ήταν η καινούργια γέννηση του Μυημένου.

"Έλαβον μέρος εις την τελετήν την οποίαν είναι δίκαιον να ονομάζομεν μακαριοτάτην... όντας τέλειοι μεν οι ίδιοι", λέει ο Πλάτωνας. Ο Διόδωρος ο Σικελός, ο Ηρόδοτος και ο Σαγχονιάθων - ο αρχαιότερος από τους ιστορικούς - λένε ότι αυτά τα Μυστήρια ξεκίνησαν από την αρχή του Χρόνου, πιθανόν χιλιάδες χρόνια πριν από την ιστορική περίοδο. Ο Ιάμβλιχος μας πληροφορεί ότι ο Πυθαγόρας "ήταν μυημένος σε όλα τα μυστήρια της Βύβλου και της Τύρου, τις ιερές τελετές των Σύρων και τα μυστήρια των Φοινίκων".

Παρόλο που άτομα και των δύο φύλων και κάθε τάξης επιτρεπόταν να λάβουν μέρος στα Μυστήρια και η συμμετοχή ήταν σχεδόν υποχρεωτική, ωστόσο ελάχιστοι έφταναν στην ανώτερη και τελική Μύηση κατά τη διάρκεια αυτών των περίφημων τελετών. Η διαβάθμιση των Μυστηρίων μας δίνεται από τον Πρόκλο στο τέταρτο βιβλίο του έργου του "Θεολογία του Πλάτωνα".

Η εξαγνιστική τελετή προηγείται της μύησης και η μύηση της τελικής αποκάλυψης, της εποπτείας.

Ο Θέων από τη Σμύρνη, στο βιβλίο του Μαθηματικά, διαιρεί επίσης τις μυστικές τελετές σε πέντε μέρη:

"Το πρώτο από αυτά είναι η εξάγνιση, γιατί τα Μυστήρια δεν αποκαλύπτονται σε όλους όσους επιθυμούν να τα δεχθούν. Υπάρχουν ορισμένα άτομα που εμποδίζονται από τη φωνή του κήρυκα... επειδή είναι απαραίτητο εκείνοι οι οποίοι δεν αποκλείονται από τα Μυστήρια να εξαγνιστούν πρώτα μέσω ορισμένης κάθαρσης. Μετά την εξάγνιση, η αποδοχή των ιερών τελετών είναι επιτυχής. Το τρίτο μέρος ονομάζεται εποπτεία ή αποδοχή. Και το τέταρτο που είναι ο στόχος της αποκάλυψης, είναι η κάλυψη της κεφαλής και η τοποθέτηση του στέμματος... μετά από την οποία το άτομο γίνεται είτε δαδούχος ή ιεροφάντης των Μυστηρίων ή αποδέχεται κάποιο άλλο τμήμα του μυστηριακού λειτουργήματος. Αλλά το πέμπτο, το οποίο θεωρείται αποτέλεσμα των προηγουμένων, είναι η φιλία και η εσωτερική επικοινωνία με τον Θεό".

Στο Ντεσατίρ, το Βιβλίο του Σετ του Προφήτη Ζιρτούστ, διαβάζουμε:

"Οτιδήποτε πάνω στη γη είναι αναπαράσταση και σκιά του ενός πράγματος που βρίσκεται στη Σφαίρα. Όσο αυτό το ακτινοβόλο πράγμα {το πρωτότυπο του Ψυχικού Πνεύματος} παραμένει σε αμετάβλητη κατάσταση, το ίδιο συμβαίνει και με τη σκιά του. Όταν το ακτινοβόλο απομακρύνεται από τη σκιά του, η ζωή φεύγει. Επίσης, εκείνο το φως είναι η σκιά κάποιου πράγματος ακόμη πιο ακτινοβόλου".

Ε. Π. Μπλαβάτσκυ

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

Προς σε ανατείνω την δέησιν μου, Ρα ανατέλλων,

Ατούμ δύων,

λάμπεις αναδυόμενος, σαν βασιλεύς των Θεών

Και δεσπόζεις του ουρανού και της γης

Συ είσαι ο παράγων τα ανώτερα και κατώτερα όντα

Συ είσαι ο μόνος και άναρχος Θεός

Ο χωρίσας την οικουμένην είς χώρας και πλάσας

τους ανθρώπους.

Ο δημιουργήσας τα ύδατα και εμφυσήσας ζωήν εις τα ζώντα

εντός αυτών.

Ο συνδέσας τα όρη εις αλύσσεις και προαγαγών εις

το είναι ανθρώπους και ποίμνια.

Η Χριστική Αρχή

Η λατρεία του νεκρού γράμματος στη Βίβλο δεν είναι παρά μία ακόμη μορφή ειδωλολατρείας, τίποτε καλύτερο. Ένα θεμελιώδες δόγμα πίστεως δε μπορεί να υφίσταται κάτω από τη μορφή ενός διπρόσωπου Ιανού. Επομένως, η Βίβλος δεν είναι ο "Λόγος του Θεού" αλλά στην καλύτερη περίπτωση περιέχει λόγια ατελών διδασκάλων και ανθρώπων, που μπορεί να σφάλλουν. Παρόλα αυτά, αν διαβαστεί εσωτερικά, πράγματι περιέχει, αν όχι όλη την αλήθεια, πάντως "τίποτε άλλο παρά την αλήθεια", κάτω από οποιοδήποτε αλληγορικό ένδυμα. 

Αλλά: Quot homines tot sententiae  

(Όσοι οι άνθρωποι, τόσες και οι γνώμες).

Η Χριστική Αρχή, το αφυπνισμένο και δοξασμένο Πνεύμα της Αληθείας, είναι παγκόσμια και αιώνια, γι' αυτό ο αληθινός Χριστός δε μπορεί να μονοπωλείται από οποιονδήποτε. Τα πνεύματα του "Χρηστού" και του "Χριστού" δε μπορεί να περιορίζονται σε οποιαδήποτε πίστη ή δόγμα, μόνον επειδή αυτό το δόγμα επιλέγει να εξυψώσει τον εαυτό του υπεράνω όλων των άλλων θρησκειών ή αιρέσεων. Όπως και κάθε άλλη γραφή των μεγάλων παγκόσμιων θρησκειών, η Βίβλος δε μπορεί να εξαιρεθεί από την κατηγορία των αλληγορικών και συμβολικών γραφών, οι οποίες υπήρξαν από την προϊστορική ακόμη εποχή, φορείς των μυστικών διδασκαλιών των Μυστηρίων της Μυήσεως, κάτω από μία λιγότερο ή περισσότερο καλυμμένη μορφή. Οι πρώτοι συγγραφείς των Λογίων (των σημερινών Ευαγγελίων) γνωρίζουν ασφαλώς την αλήθεια και όλη την αλήθεια. Αλλά οι διάδοχοι τους κατείχαν  μόνον το δόγμα και τον τύπο, τα οποία οδηγούν στην ιεραρχική ισχύ μάλλον, παρά στο πνεύμα των λεγόμενων διδασκαλιών του Χριστού. Εδώ οφείλεται η βαθμιαία διαστρέβλωση. Η μυστική έννοια της εντολής "αμήν αμήν λέγω υμίν, εάν μη φάγητε τήν σάρκα του υιου του ανθρώπου και πίητε αυτου τό αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς", δε μπορεί ποτέ να γίνει κατανοητή ή να εκτιμηθεί στην αληθινή απόκρυφη αξία της, εκτός από εκείνους που κατέχουν κάποια από τα επτά κλειδιά και ακόμη λιγότερο ενδιαφέρονται για τον Άγιο Πέτρο. Αυτά τα λόγια πρέπει να ερμηνευτούν με τη βοήθεια των τριών κλειδιών - το ένα που ανοίγει την ψυχική πόρτα, το δεύτερο την πόρτα της φυσιολογίας και το τρίτο, που λύνει το μυστήριο της επίγειας ύπαρξης, αποκαλύπτοντας την αχώριστη σχέση της θεογονίας με την ανθρωπολογία. 

Το πρώτο κλειδί που πρέπει κανείς να χρησιμοποιήσει για να αποκαλύψει τα σκοτεινά μυστικά που σχετίζονται με το μυστικιστικό όνομα του Χριστού, είναι το κλειδί που ξεκλείδωσε την πόρτα των αρχαίων μυστηρίων των αρχέγονων Αρείων, Σαβαίων και Αιγυπτίων. Η Γνώσις που παραγκωνίστηκε από το χριστιανικό σχήμα, ήταν παγκόσμια. Ήταν η ηχώ της αρχέγονης θρησκείας της σοφίας, η οποία υπήρξε κάποτε το οικογενειακό κειμήλιο ολόκληρης της ανθρωπότητας. Και κατά συνέπεια, θα μπορούσε κανείς να πει, στα αλήθεια, ότι, στην καθαρά μεταφυσική του όψη, το Πνεύμα του Χριστού (ο θείος λόγος) ήταν παρών μέσα στην ανθρωπότητα από την αρχή της. Ο συγγραφέας των Ομιλιών του Κλήμεντος έχει δίκιο. Το μυστήριο του Χριστού - που τώρα υποτίθεται ότι διδάχθηκε από τον Ιησού της Ναζαρέτ - "ήταν το ίδιο με εκείνο που εξαρχής είχε μεταδοθεί σ' εκείνους που ήταν άξιοι γι' αυτό", όπως αναφέρεται σε μια άλλη ομιλία (Γνωστικός και Ιστορικός Χριστιανισμός). Από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο μαθαίνουμε ότι οι "άξιοι" ήσαν εκείνοι οι οποίοι είχαν μυηθεί στα μυστήρια της Γνώσης και οι οποίοι είχαν "θεωρηθεί άξιοι" να επιτύχουν αυτή τη "νεκρανάσταση" σε αυτή τη ζωή...

"εκείνοι που γνώριζαν ότι δε θα μπορούσαν να πεθάνουν πια, αφού θα ήσαν όμοιοι με τους αγγέλους ως υιοί του Θεού και υιοί της Ανάστασης"

Με άλλα λόγια, ήσαν οι μεγάλοι Μύστες όλων των θρησκειών. Και οι λόγοι αυτοί αναφέρονται και σε όλους εκείνους, οι οποίοι, χωρίς να είναι Μύστες, αγωνίζονται και κατορθώνουν, με τις προσωπικές τους προσπάθειες να ζούνε τη ζωή και να αποκτούν τη φυσιολογικά επακόλουθη πνευματική φώτιση, συγχωνεύοντας στην προσωπικότητα τους τον "Υιό" με τον "Πατέρα", το ατομικό τους θείο Πνεύμα, τον Θεό εντός τους. Αυτή η Ανάσταση δε μπορεί να μονοπωληθεί ποτέ από τους Χριστιανούς αλλά είναι το πνευματικό, εκ γενετής δικαίωμα κάθε ανθρώπινου όντος προικισμένου με ψυχή και πνεύμα, ανεξάρτητα από τη θρησκεία την οποία ανήκει. Ένα τέτοιο άτομο είναι ένας Χριστ-άνθρωπος.

Για να παρακολουθήσει ο αναγνώστης αυτές τις εξηγήσεις, πρέπει να έχει στο νου του την πραγματική αρχαϊκή έννοια του λογοπαίγνιου με τους δύο όρους Χρηστός και Χριστός. Ο πρώτος σημαίνει ασφαλώς κάτι περισσότερο από "καλός", "εξαίρετος άνθρωπος" ενώ ο δεύτερος δε χρησιμοποιήθηκε ποτέ για κανένα ζώντα άνθρωπο, παρά για κάθε Μυημένο κατά τη στιγμή της Δεύτερης Γέννησης και Ανάστασής του. Εκείνος που βρίσκει τον Χριστό μέσα του και τον αναγνωρίζει ως τη μοναδική του "οδό", γίνεται ένας οπαδός και ένας Απόστολος του Χριστού, παρόλο που μπορεί να μην βαπτίστηκε ποτέ, ούτε να γνώρισε καν έναν "Χριστιανό", ούτε πολύ λιγότερο να αποκάλεσε έτσι τον εαυτό του.

Η λέξη Χρηστός υπήρχε αιώνες προτού ακουστεί ο Χριστιανισμός. Τη βρίσκουμε να χρησιμοποιείται από τον πέμπτο αιώνα π.Χ. από τον Ηρόδοτο, τον Αισχύλο και άλλους κλασσικούς Έλληνες συγγραφείς και η έννοιά της αναφέρεται και σε πράγματα και σε πρόσωπα. Έτσι, στον Αισχύλο (Χοηφ. 901) διαβάζουμε για Μαντεύματα Πυθόχρηστα, τους «χρησμούς που δίδονται από έναν Πύθιο – Θεό» μέσω μιας πυθίας. Όπως και το χρηστήριον δεν είναι μόνον «ο τόπος που δίδεται ο χρησμός» αλλά επίσης «μια προσφορά στον ή για τον χρησμό». Χρήστης είναι αυτός που ερμηνεύει ή αναλύει τους χρησμούς, ένας προφήτης, ένας μάντης. Και χρηστήριος είναι αυτός που ανήκει ή είναι στην υπηρεσία ενός μαντείου, ενός Θεού ή ενός Κυρίου. Όλα αυτά δείχνουν ότι οι όροι Χριστός και Χριστιανοί που η αρχική τους μορφή ήταν Χρηστός και Χρηστιανοί ήσαν απευθείας δανεισμένοι από τη λατρευτική ορολογία των Παγανιστών και σήμαιναν το ίδιο πράγμα.

Η εξωτερική σημασία του «Χρηστός» υπάρχει μέσα στην κλασσική Ελληνική φιλολογία, παράλληλα με τη σημασία που δίνεται στη λέξη στα μυστήρια. Αλλά στην εσωτερική φρασεολογία των ναών το «χρηστός», μια λέξη που όπως και η μετοχή χρησθείς, σχηματίζεται με τον ίδιο κανόνα και αποδίδει την ίδια έννοια – από το ρήμα χράομαι(=συμβουλεύομαι έναν θεό) – ανταποκρίνεται σε αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε Μύστη ή ακόμη ανώτερο chela ή μαθητή. Τα λόγια «χρησεν οικιστηρα» που χρησιμοποίησε ο Πίνδαρος σημαίνουν ότι το μαντείο τον ανακήρυξε αποικιστή. Στην περίπτωση αυτή, η ιδιοφυία της ελληνικής γλώσσας επιτρέπει ο άνθρωπος που ανακηρύχθηκε έτσι, να αποκαλείται χρηστός.  Είναι, λοιπόν, ένας όρος που εφαρμόζεται με διάφορες έννοιες. Χαρακτηρίζει και τη Θεότητα και τον Άνθρωπο. Από τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα εξηγείται με την απλή έννοια του καλού ανθρώπου: «όλοι εκείνοι που πιστεύουν τον χρηστό (έναν καλό άνθρωπο) είναι και αποκαλούνται Χρηστιανοί, δηλ. καλοί άνθρωποι» (Στρωματείς). Παράλληλα, η Χριστιανική Θεολογία επέλεξε και εθέσπισε ότι το όνομα Χριστός πρέπει να θεωρηθεί ως προερχόμενο από το χρίω, χρίσω – αλείφω με αγιασμένο μύρο ή λάδι. Αλλά αυτή η λέξη έχει πολλές σημασίες.Ο Κλήμης ήταν ένας Μυημένος, ένας Νεοπλατωνιστής προτού γίνει Χριστιανός, γεγονός που δε θα μπορούσε να τον απαλλάξει από τη δέσμευσή του για μυστικότητα. Και ως Θεοσοφιστής και Γνωστικός, θα πρέπει να ήξερε ότι ο Χριστός είναι η ΟΔΟΣ ενώ ο Χρηστός ήταν ο μοναχικός ταξιδιώτης, που ταξιδεύει για να φτάσει στον ύστατο σκοπό του δια μέσου αυτής της Ατραπού, ο οποίος σκοπός ήταν ο Χριστός, το δοξασμένο Πνεύμα της ΑΛΗΘΕΙΑΣ, η επανένωση με το οποίο καθιστά την ψυχή (τον Υιό) ΕΝΑ με το Πνεύμα (τον Πατέρα).

Έτσι, ο Ιησούς, είτε της Ναζαρέτ είτε της Λουντ, ήταν ένας Χρηστός, τόσο αναντίρρητα, όσο και το ότι ποτέ δεν έλαβε την ονομασία Χριστός, κατά τη διάρκεια της ζωής του και πριν την τελευταία του δοκιμασία. Μπορεί, όπως εικάζει ο Higgins, το πρώτο όνομα του Ιησού να ήταν ίσως Χρειστός, το δεύτερο Χρηστός και το τρίτο Χριστός. 

«Η λέξη Χρειστός χρησιμοποιείτο προτού μπει το Η (ήτα) στη γλώσσα». 

Εδώ μπορεί πάλι να αναφερθεί ένας αριθμός αρχαίων συγγραφέων που πιστοποιεί ότι το Χριστός (ή Χρειστός μάλλον) ήταν μαζί με το Χρηστός, ένα επίθετο που αναφερόταν στους Εθνικούς πριν από τη Χριστιανική Εποχή. Στο Φιλόπατρις γράφεται: «ει τύχοι χρηστός και εν έθνεσιν…»

Υπάρχει και μια άλλη απόδειξη, με πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα, για το ότι το όνομα Χριστός είναι προχριστιανικό. Η απόδειξη αυτή βρίσκεται στην προφητεία της Σίβυλας της Ερυθραίας, στη φράση: ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΕΙΣΤΟΣ ΘΕΟΥ ΥΙΟΣ ΣΩΤΗΡ ΣΤΑΥΡΟΣ. Εάν διαβαστεί με την εσωτερική έννοια, αυτή η ακατανόητη σειρά από ασύνδετα μεταξύ τους ονόματα, που δε σημαίνει τίποτα για τον αμύητο, περιέχει μια αληθινή προφητεία – που δεν αναφέρεται όμως στον Ιησού αποκλειστικά – και ένα στίχο από τη μυστική κατήχηση του Μυημένου. Η προφητεία αναφέρεται στην κάθοδο επί της Γης του Πνεύματος της Αληθείας (Χριστός) μετά την έλευση του οποίου – που για ακόμη μια φορά δεν έχει σχέση αποκλειστικά με τον Ιησού – θα αρχίσει η Χρυσή Εποχή. Ο στίχος αναφέρεται στην ανάγκη να περάσει κανείς πρώτα από τη σταύρωση της σάρκας ή της ύλης, προτού φθάσει σε αυτήν την ευλογημένη κατάσταση της εσωτερικής (ή υποκειμενικής) «θεοφάνειας» ή θεοπνευστίας. Εάν διαβαστούν με την εσωτερική έννοια, οι λέξεις Ιησούς, Χρειστός, Θεού Υιός, Σωτήρ, Σταυρός, αποτελούν θαυμάσια στηρίγματα για να βασιστεί μια Χριστιανική προφητεία αλλά είναι παγανιστικά, όχι Χριστιανικά. Ο όρος «Χριστός» ή «Χριστική κατάσταση» ήταν πάντοτε συνώνυμος με τον όρο «Μαχατμική κατάσταση», δηλαδή η ένωση του ανθρώπου με τη θεία αρχή μέσα του.  

Ο Σκορπιός, ως Χρηστός – Μεσσίας και ο Λέων, ως Χριστός – Μεσσίας είναι πολύ παλιότερα από τη Χριστιανική Εποχή, στις δοκιμασίες και στους θριάμβους της Μυήσεως κατά τη διάρκεια των Μυστηρίων. 

Ο Σκορπιός ήταν το σύμβολο για τις πρώτες, ο Λέων για τον δοξασμένο θρίαμβο του «ήλιου» της αλήθειας.

Εάν μου ζητούσαν να εξηγήσω το όνομα ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΕΙΣΤΟΣ, η απάντηση θα ήταν: μελετήστε τη μυθολογία, τις αποκαλούμενες μυθοπλασίες των αρχαίων και θα σας δώσουν το κλειδί. Μελετήστε βαθιά τον Απόλλωνα, τον ηλιακό Θεό και τον Θεραπευτή και την αλληγορία γύρω από τον γιο του Ιανό (ή Ίωνα), τον ιερέα του στους Δελφούς, μέσω του οποίου μόνο μπορούσαν να φτάσουν οι προσευχές τους αθάνατους Θεούς και τον άλλο γιο του τον Ασκληπιό, που αποκαλείτο ο Σωτήρ.

Το επώνυμο Χριστός βασίζεται και έχει την προέλευση του, όπως και η ιστορία της σταύρωσης, σε γεγονότα που προηγήθηκαν παντού. Στην Ινδία, όπως και στην Αίγυπτο, στη Χαλδαία και στην Ελλάδα, όλοι αυτοί οι μύθοι θεμελιώθηκαν επάνω σε ένα και τον αυτό πρωταρχικό τύπο: την εκούσια θυσία των λόγων – των ακτινών του μοναδικού ΛΟΓΟΥ, της άμεσης εκδηλωμένης εκπόρευσης από το Ένα αιωνίως κεκρυμμένο Άπειρο και Άγνωστο – που οι ακτίνες τους ενσαρκώθηκαν στο ανθρώπινο γένος. Δέχτηκαν να εκπέσουν μέσα στην ύλη και γι’ αυτό αποκαλούνται οι Πεπτωκότες.

Ο Χριστός είναι το στέμμα της δόξας του πάσχοντος Χρηστού των μυστηρίων, καθώς και του υποψήφιου για την τελική ΕΝΩΣΗ, οποιασδήποτε φυλής ή θρησκείας. Για τον αληθινό οπαδό του ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ έχει κατά συνέπεια μικρή σημασία εάν ο Ιησούς, ως άνθρωπος και Χρηστός, έζησε κατά την περίοδο που αποκαλείται χριστιανική ή πριν από αυτήν ή ακόμη εάν δεν έζησε ποτέ. Οι Μύστες που έζησαν και πέθαναν για την ανθρωπότητα, υπήρξαν σε όλες τις εποχές και πολλοί ήσαν οι καλοί και άγιοι άνθρωποι κατά την αρχαιότητα που έφεραν το επώνυμο ή τον τίτλο του Χρηστού, προτού γεννηθεί ο Ιησούς της Ναζαρέτ ή Ιησούς Μπεν Παντίρα. Οι Χριστιανοί, όπως όλοι οι Ηρωολάτρες, προσπάθησαν να ρίξουν στην αφάνεια όλους τους άλλους χρηστούς, οι οποίοι είχαν φανεί σ’ αυτούς ως αντίπαλοι του δικού τους Ανθρώπου – Θεού. Αλλά εάν εσίγησε η φωνή των Μυστηρίων για πολύ καιρό στη Δύση, εάν η Ελευσίνα, η Μέμφιδα, το Άντιο, οι Δελφοί και η Κρίσα έγιναν εδώ και πολύ καιρό οι τάφοι μιας Επιστήμης, τόσο κολοσσιαίας κάποτε στη Δύση, όπως είναι ακόμη στην Ανατολή, υπάρχουν ακόμη διάδοχοι τους που τώρα προετοιμάζονται...

«...Εάν ουν είπωσιν υμίν, ιδού εν τη ερήμω εστί, μη εξέλθητε, ιδού εν τοις ταμείοις, μη πιστεύσητε, ώσπερ γάρ η αστραπή εξέρχεται από ανατολων και φαίνεται έως δυσμων, ούτως έσται και η παρουσία του Υιου του Ανθρώπου...»

Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ, 

 "Ο Εσωτερικός Χαρακτήρας των Ευαγγελίων"

Η Μια Φλόγα

Στην Αποκρυφιστική διδασκαλία, τα στοιχεία δεν είναι τα σύνθετα σώματα που είναι γνωστά στην επιστήμη ως πυρ, αήρ, ύδωρ και γη, και τα οποία αντιπροσωπεύουν τις γνωστές καταστάσεις της ύλης. Ο αιθέρας επίσης, δεν είναι το πέμπτο στοιχείο που επικαλείται η επιστήμη και εκείνο που υπέθετε ο Ισάακ Νεύτων ως πηγή όλων των άλλων στοιχείων. Τα στοιχεία στον αποκρυφισμό είναι κάτι διαφορετικό, και η απόκρυφη επιστήμη γνωρίζει πως όλα είναι τροποποιήσεις του Ενός και μόνου Στοιχείου, που είναι η Πηγή τους. Από αυτά τα πέντε στοιχεία, το πυρ είναι το πιο μυστικιστικό και το πιο θεϊκό. 

Τι λέει η εσωτερική διδασκαλία σχετικά με το ΠΥΡ;

Το Πυρ είναι ο πατέρας του Φωτός, το δε Φως είναι ο πατέρας της θερμότητας και του ζωτικού αέρα. Εάν αποκαλέσουμε την Απόλυτη Κρυμμένη Θεότητα με το όνομα "Σκότος" ή "Σκοτεινό Πυρ", τότε το Φως, ο Πρωτογεννημένος, είναι πραγματικά ο Πρώτος Αυτοσυνείδητος Θεός. Γιατί, τι άλλο είναι το Φως στην αρχέγονη ρίζα του (ως σκοτάδι) παρά η θεότητα που δίνει τη ζωή και φωτίζει τον κόσμο; Στην Απόκρυφη Διδασκαλία, το Σκότος είναι η ρίζα και η βάση του Φωτός. Είναι το Αγνό Πνεύμα που φαίνεται ως σκοτάδι μόνο στην ανθρώπινη αντίληψη και κατανόηση, διότι για τον Αποκρυφιστή, το Ροδόσταυρο και τον Καβαλιστή του Μεσαίωνα, η Συμπαντική Θεότητα είναι Σκότος, και από αυτό το Σκότος προβάλλει ο Λόγος με τις ακόλουθες όψεις του:

1) Βαρύτητα,

2) Φως, 

3) Θερμότητα και

4) Πυρ.

Σε αυτό, λοιπόν, "ζωή ην και η ζωή ην το φως των ανθρώπων" (Ιωάννης Α', 4), και το Φως είναι εκείνο το οποίο ήταν μια αφαίρεση και έγινε μια πραγματικότητα.

Κανείς δεν έχει δει το αληθινό ή αρχέγονο Φως. Ό,τι βλέπουμε δεν είναι παρά η ακτινοβολία του Φωτός, η αντανάκλαση των ακτινών του που γίνονται ολοένα υλικότερες και λιγότερο φωτεινές καθώς κατέρχονται στον κόσμο της μορφής και της ύλης. Επομένως, ο όρος Πυρ περιλαμβάνει και την έννοια του ΟΛΟΥ. Το Πυρ είναι η αόρατη θεότητα, ο "Πατήρ", και το εκδηλωμένο Φως είναι Θεός "ο Υιός", όπως και ο Ήλιος. Από την άποψη του Αποκρυφισμού, το πυρ είναι επίσης αιθέρας και ο αιθέρας γεννιέται από την Κίνηση. Η δε Κίνηση είναι το Αιώνιο, Σκοτεινό και Αόρατο Πυρ. Το Φως θέτει σε κίνηση και ελέγχει τα πάντα στη φύση, από τον ανώτατο αρχέγονο αιθέρα μέχρι το ελαχιστότατο μόριο του Χώρου.

Η ίδια η ΚΙΝΗΣΗ είναι αιώνια, και για τον εκδηλωμένο κόσμο μας, αποτελεί το άλφα και το ωμέγα όλων των φαινομένων του ηλεκτρισμού, γαλβανισμού, μαγνητισμού, της αίσθησης - νοητικής και φυσικής - της σκέψης, και ακόμη της ζωής στο φυσικό πεδίο. Έτσι, λοιπόν, το Πυρ στον υλικό κόσμο είναι η εκδήλωση της Κίνησης και της Ζωής. Μπορεί δε να αποκληθεί Ενότητα του Σύμπαντος. Το Αγνό Κοσμικό Πυρ είναι η θεότητα στη συμπαντική της υπόσταση, γιατί το κοσμικό πυρ ή η θερμότητα την οποία προκαλεί, περιέχεται σε κάθε υλικό άτομο και γίνεται αυτό το ίδιο το άτομο στην εκδηλωμένη φύση. Δεν υπάρχει ούτε ένα σωματίδιο στο Σύμπαν που να μην περιέχει εντός του το Πυρ.

Υπάρχει λοιπόν, μια βαθιά φιλοσοφία που βρίσκεται στη βάση της αρχαιότερης λατρείας στον κόσμο, της λατρείας του Ήλιου και του Πυρός. Το πυρ είναι η πιο τέλεια και αγνή αντανάκλαση, στον Ουρανό όσο και στη Γη, της ΜΙΑΣ ΦΛΟΓΑΣ. Είναι Ζωή και Θάνατος, η αρχή και το τέλος κάθε υλικού πράγματος. Είναι η θεία Ουσία. Έτσι, όχι μόνο οι Πυρολάτρες Πάρσοι αλλά ακόμη και οι νομαδικές φυλές της Αμερικής, που αυτό-αποκαλούνται "γεννημένοι από τη φωτιά", εμφανίζουν περισσότερη επιστημονικότητα στις πίστεις τους και περισσότερη αλήθεια στις προλήψεις τους, από ό,τι οι σύγχρονοι διανοητές της φυσικής επιστήμης και γνώσης. Αλλά από όλους τους μυστικιστές, οι Ροδόσταυροι και οι Καμπαλιστές ήταν εκείνοι που όρισαν το Πυρ με τον πιο ορθό και σωστό τρόπο. Ο χριστιανός που λέει: "Ο Θεός είναι ζων πυρ" και μιλάει για τις "γλώσσες Φωτιάς" της Πεντηκοστής, και για την "καιγόμενη βάτο" του Μωυσή, είναι το ίδιο πυρολάτρης όσο και οποιοσδήποτε "εθνικός".

~*~*~*~*~*~*~*~*~

- "Σήκωσε το κεφάλι σου, ω Λανού. Βλέπεις ένα ή αμέτρητα φώτα από πάνω σου να καίνε στο σκοτεινό, νυκτερινό ουρανό;"

- "Νοιώθω μια Φλόγα, ω Γκουρουντέβα, βλέπω αμέτρητους αναπόσπαστους σπινθήρες να λάμπουν μέσα της"

- "Σωστά απάντησες. Και τώρα κοίταξε γύρω σου και μέσα σου. Αυτό το φως που καίει μέσα σου, το νοιώθεις καθόλου διαφορετικό από το φως που λάμπει μέσα στους Αδελφούς σου;"

- "Δεν είναι διόλου διαφορετικό, παρόλο που ο φυλακισμένος είναι αλυσοδεμένος από το Κάρμα, και παρόλο που τα εξωτερικά του ενδύματα ξεγελούν αυτόν που έχει άγνοια και τον κάνουν να λέει: Η Ψυχή σου και η Ψυχή μου".

 Ε. Π. Μπλαβάτσκυ

H Eνότητα Tου Θείου

Η Απόκρυφη Φιλοσοφία στο σύνολό της βασίζεται απόλυτα επάνω στην πανταχού παρουσία του Θείου, της Απόλυτης Θεότητας. Και μπορεί να μην εξετάζει Αυτή την ίδια επειδή είναι εξαιρετικά ιερή και ακατανόητη ως Μονάδα για τον πεπερασμένο νου, ωστόσο ολόκληρη η φιλοσοφία βασίζεται στις θείες Ενέργειες που είναι η πηγή όλων όσων αναπνέουν και ζουν και υπάρχουν.

Σε όλες τις αρχαίες θρησκείες, το Ένα εκδηλωνόταν διαμέσου των πολλών. Στην Αίγυπτο και την Ινδία, στη Χαλδαία και τη Φοινίκη και στην Ελλάδα, οι ιδέες για το Θείον εκφραζόταν διαμέσου των τριών, πέντε και επτά, καθώς και των οκτώ, εννέα και δώδεκα μεγάλων θεών που συμβόλιζαν τις δυνάμεις και τις ιδιότητες της Μιας και Μόνης Θεότητας.
Όλα αυτά σχετιζόταν με την άπειρη διαίρεση με ακανόνιστους και περιττούς αριθμούς, στην οποία υπέβαλλαν αυτοί οι λαοί τη ΜΙΑ ΘΕΟΤΗΤΑ τους. Έτσι, ο κύκλος των θεών εξέφραζε όλες τις ιδιότητες και τις αρχές του ΕΝΟΣ ΥΠΕΡΤΑΤΟΥ και ΑΔΙΑΓΝΩΣΤΟΥ. Διότι στο σύνολο των θείων αυτών προσώπων ή μάλλον, των προσωποποιημένων συμβολισμών, ενοικεί ο ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ, o ΘΕΟΣ ΕΝ, ο Θεός εντός που, όπως λέγουν στην Ινδία, είναι ΕΝΑΣ ΑΝΕΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ.

 
«Ω Θεέ Ani (ο Πνευματικός Ήλιος) κατοικείς στο σύνολο των θείων προσώπων σου»

Τα λόγια αυτά δείχνουν ότι οι αρχαίοι λαοί πίστευαν πως ολόκληρη η εκδήλωση πρόβαλλε από μια και μόνη πηγή, ότι όλα ήταν απορροές της μιας αρχής που ποτέ δεν μπορεί να αναπτυχθεί στην ολότητά της παρά μόνο μέσα και διαμέσου της συλλογικής και συνολικής συσσώρευσης των απορροών της. Το Πλήρωμα του Βαλεντίνου είναι ακριβώς και απολύτως το Διάστημα (Χώρος) της Απόκρυφης Φιλοσοφίας, διότι η λέξη Πλήρωμα σημαίνει την «Πληρότητα», τις υπέρτερες περιοχές. Είναι το σύνολο όλων των θείων εκδηλώσεων και των απορροών που εκφράζουν το plenum ή την ολότητα των ακτίνων, οι οποίες διαχέονται
από το Ένα και διαφοροποιούνται σε κάθε επίπεδο και μετατρέπονται στις θείες Ενέργειες ή Δυνάμεις, που στη φιλοσοφία κάθε έθνους αποκαλούνται Άγγελοι και Πλανητικά Πνεύματα.

ΟΙ Γνωστικοί Αιώνες και οι Δυνάμεις του Πληρώματος είναι οι μεγάλοι Devas και οι Saddhus των Puranas. Η επίνοια (epinoia), η πρώτη θηλυκή εκδήλωση του Θεού, η «Αρχή» του Σίμωνα Μάγου και του Σατουρνίνου, μιλά με την ίδια γλώσσα όπως ο Λόγος του Βασιλίδη. Και όλα ιχνηλατούνται στην αγνή εσωτερική Αλήθεια (Aletheia), την ΑΛΗΘΕΙΑ των Μυστηρίων.

Όπως διδασκόμαστε, όλα επαναλαμβάνουν σε διαφορετικές εποχές και σε διαφορετικές γλώσσες και όρους, τον υπέροχο ύμνο του αρχαίου Αιγυπτιακού πάπυρου που είναι χιλιάδων ετών και λέγει:

«Οι θεοί σε λατρεύουν, σε χαιρετούν, ως Μία, Σκοτεινή Αλήθεια»

Και στο θεό Ra, λέγει:

«Οι θεοί υποκλίνονται στη Μεγαλειότητά σου, εξαίροντας τις Ψυχές εκείνου που τις δημιουργεί….. και σου λέγουν: Ειρήνη σε όλες τις απορροές του Ασύνειδου Πατρός του Συνειδητού Πατέρα των θεών…. Ω δημιουργέ των όντων, λατρεύουμε τις Ψυχές που απορρέουν από Σε. Εσύ μας γεννάς, ω Άγνωστε, και εμείς σε χαιρετούμε λατρεύοντας όλες τις Θείες Ψυχές που προέρχονται από εσένα και ζουν εντός ημών»

(Ύμνος στον Amon – Ra)

 
Αυτή είναι η πηγή της βιβλικής δήλωσης:

«Δεν γνωρίζετε πως είστε θεοί και ναοί Θεού;»

 
Αληθινά, όπως ειπώθηκε πολλούς αιώνες πριν:

«Ο άνθρωπος δεν μπορεί να κατακτήσει την Αλήθεια (Aletheia) αν δεν μετέχει στη Γνώση (Gnosis)»

 
Έτσι, μπορούμε τώρα να πούμε ότι κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να μάθει την Αλήθεια, εκτός κι αν μελετήσει τα μυστικά του «Πληρώματος» του Αποκρυφισμού. Και ότι όλα αυτά τα μυστικά βρίσκονται στη Θεογονία της αρχαίας Σοφίας – Θρησκείας, που αποτελεί την Αλήθεια (Aletheia) της Απόκρυφης Επιστήμης.

Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ