Η μυητική διαδικασία στα Μυστήρια του Ήλιου

«Ο Εαυτός είναι ο Κύριος όλων των πραγμάτων, είναι ο Βασιλιάς των πάντων. 

Όπως όλες οι ακτίνες ενός τροχού περιέχονται μέσα στο κέντρο και την περιφέρεια, 

έτσι και όλα τα πράγματα περιέχονται μέσα σε αυτόν τον Εαυτό· 

όλοι οι εαυτοί περιέχονται μέσα σε αυτόν τον Εαυτό». 

(Μπριχανταρανγιάκα, II, τόμος 15)

Αυτός ο Εαυτός, ο ύψιστος, ο μοναδικός και ο παγκόσμιος, συμβολιζόταν από τον Ήλιο, καθώς η ζωοδότρια ακτινοβολία του είναι με τη σειρά της το έμβλημα της Ψυχής που σκοτώνει τα γήινα πάθη, τα οποία ήταν ανέκαθεν εμπόδιο για την επανασύνδεση του Μοναδικού του Εαυτού (του Πνεύματος) με το Συλλογικό Εαυτό. Από εδώ προέρχεται και το αλληγορικό μυστήριο, του οποίου μόνο τα γενικά χαρακτηριστικά μπορούν να δοθούν εδώ. Το τελούσαν οι «Γιοι της Πύρινης Ομίχλης» και του «Φωτός». Ο δεύτερος Ήλιος (η «δεύτερη υπόσταση» του Ντραχ) εμφανιζόταν όταν, αρχίζοντας τη δοκιμασία του, ο Βισβακάρμαν, ο Ιεροφάντης, έκοβε εφτά από τις ακτίνες του και τις αντικαθιστούσε με ένα στέμμα από βάτα, οπότε ο «Ήλιος» γινόταν Βικαρτάνα, στερημένος από τις ακτίνες ή την ακτινοβολία του. Μετά από αυτό ο Ήλιος -τον οποίο υποδυόταν ο υποψήφιος για μύηση- έπρεπε να κατέλθει στην Πατάλα, τις υποχθόνιες περιοχές, σε μια δοκιμασία του Τάνταλου. Βγαίνοντας από εκεί θριαμβευτής, αναδυόταν από τον τόπο των παθών και της ανομίας για να ξαναγίνει Καρμασακσίν, μάρτυρας του ανθρώπινου Κάρμα και να προβάλλει για άλλη μια φορά θριαμβευτής μέσα στη δόξα της αναγέννησής του, σαν Γκράχα-Ράτζα, Βασιλιάς των Αστερισμών και να τον αποκαλέσουν Γκαμπχαστιμάν, δηλαδή «αυτός που επανέκτησε τις ακτίνες του».


Ο «μύθος» του λαϊκού Πάνθεου της Ινδίας, το οποίο βασίζεται και προέρχεται από τον ποιητικό μυστικισμό του Ριγκ-Βέντα - τα λόγια του οποίου απεικονίζονταν κατά το μεγαλύτερο μέρος παραστατικά στη διάρκεια των θρησκευτικών Μυστηρίων- αναπτύχθηκε στην πορεία της εξωτερικής του εξέλιξης στην παρακάτω αλληγορία. Τώρα μπορεί να την συναντήσει κανείς σε αρκετά από τα Πουρανά και σε άλλες Γραφές. Στο Ριγκ-Βέντα και στους Ύμνους του ο Βισβακάρμαν, ο Μυστηριακός Θεός, είναι ο Λόγος, ο Δημιουργός, ένας από τους μεγαλύτερους Θεούς και σε δύο από τους ύμνους αναφέρεται σαν ο ύψιστος. Αυτός είναι ο Παντοδύναμος (Βισβακάρμαν), ο επονομαζόμενος «Μεγάλος Αρχιτέκτονας του Σύμπαντος», ο Θεός που βλέπει τα πάντα... ο πατέρας, ο γενήτορας, ο ρυθμιστής, που δίνει στους θεούς το όνομά τους και βρίσκεται πέρα από την κατανόηση των θνητών, όπως κάθε Μυστηριακός Θεός. Εσωτερικά είναι η προσωποποίηση της δημιουργικής εκδηλωμένης Δύναμης και στη γλώσσα των μυστηρίων είναι η συλλογική έκφραση της έβδομης αρχής του ανθρώπου. Γιατί είναι ο γιος του Μπουθάνα, της αυτοδημιουργημένης φωτεινής Ουσίας και της ενάρετης, αγνής και όμορφης Γιόγκα-Σίντα, της παρθένας Θεάς, της οποίας το όνομα είναι αποκαλυπτικό, αφού προσωποποιούσε τη γιογκική δύναμη, την «αγνή μητέρα» που δημιουργεί τους Μύστες. Στους Ύμνους της Ριγκ-Βέντα ο Βισβακάρμαν εκτελεί τη «μεγάλη θυσία», θυσιάζει δηλαδή τον εαυτό του για τον κόσμο. Η μετάφραση του Νιρούκτα από τους Ανατολιστές περιγράφει τη θυσία με τον εξής τρόπο:

Ο Βισβακάρμαν πρώτα προσφέρει όλο τον κόσμο σε μια θυσία 

και έπειτα τελειώνει θυσιάζοντας τον εαυτό του.

Στις μυστικές αναπαραστάσεις του χαρακτήρα του ο Βισβακάρμαν ονομάζεται συχνά Βιτόμπα και απεικονίζεται σαν το «Θύμα», ο «Θεάνθρωπος» ή ο εσταυρωμένος στο διάστημα Αβατάρα.


Σε ένα μυστικό έργο σχετικά με τα Μυστήρια και τις μυητικές τελετουργίες, στο οποίο δίνονται πολύ γενικά, αλλά σωστά, τμήματα για τις ιερουργικές στάσεις και δοκιμασίες στις οποίες υποβαλλόταν ο υποψήφιος, μαζί με τη δοκιμασία βρίσκουμε και τις ακόλουθες λεπτομέρειες. (1) Ο νεόφυτος, συμβολίζοντας τον ήλιο σαν Σαχάσρα-Κιράνα -«αυτός με τις χίλιες ακτίνες»- παρουσιάζεται γονατιστός μπροστά στον ιεροφάντη. Αυτός κόβει εφτά βόστρυχους από τα μακριά μαλλιά του νεόφυτου και στην επόμενη απεικόνιση 
(2) το λαμπρό στέμμα από χρυσές ακτίνες του υποψηφίου απομακρύνεται και αντικαθίσταται από ένα στεφάνι με λεπτά αγκάθια, που συμβολίζουν την απώλεια*. Αυτή η αναπαράσταση γινόταν στην Ινδία και τις περιοχές πέραν των Ιμαλαΐων.
Προκειμένου να γίνει «Τέλειος» ο σακρινταγκάμιν (κυριολεκτικά, «εκείνος που θα ξαναγεννηθεί») έπρεπε, ανάμεσα στις άλλες δοκιμασίες, να κατέλθει στην Πατάλα, τον «κάτω κόσμο» και μόνο μετά από αυτή τη διαδικασία μπορούσε να ελπίζει ότι θα γίνει αναγκάμιν, «εκείνος που δε θα γεννηθεί ξανά». Ο τέλειος μυημένος επέλεγε αν θα εμφανιστεί εκούσια με ανθρώπινη μορφή στον κόσμο των ανθρώπων ή θα αναπαυθεί πρώτα στον Κόσμο των Θεών (το Ντεβάτσαν του μυημένου) και έπειτα να ξαναγεννηθεί πάνω στη Γη μας. Έτσι το επόμενο στάδιο εμφανίζει τον υποψήφιο να προετοιμάζεται για αυτό το ταξίδι (3). Κατά τη διάρκεια της πορείας του ερχόταν αντιμέτωπος με κάθε είδους πειρασμό (δε μας επιτρέπεται να τους απαριθμήσουμε ή να μιλήσουμε για αυτούς). Αν κατάφερνε να τους υπερνικήσει, τότε ελάμβανε χώρα η μύηση. Αν αποτύγχανε, τότε αναβαλλόταν, ή ακυρωνόταν τελείως. Οι διαδικασίες αυτές διαρκούσαν εφτά ημέρες. Στο διάστημα των τριών πρώτων, όπως λέγεται, δοκιμαζόταν και εξεταζόταν η ικανότητά του στην απόκρυφη γνώση. Την τέταρτη μέρα - (4) δενόταν με τα πόδια τεντωμένα και τα χέρια εκτεταμένα πάνω σε μια ξύλινη βάση, σύμβολο της εξάγνισης, ενώ τα ελαττώματά του έπρεπε σιγά-σιγά να μετουσιωθούν, όπως λειαίνεται ένα κομμάτι ακατέργαστο ξύλο. Ύστερα από αυτό αφηνόταν μόνος μέσα σε μια υπόγεια κρύπτη, σε απόλυτο σκοτάδι, για δύο μέρες και δύο νύχτες...


Στην Αίγυπτο ο νεόφυτος, βυθισμένος σε έκσταση, τοποθετείτο σε μια άδεια σαρκοφάγο μέσα στην Πυραμίδα, όπου ελάμβαναν χώρα οι μυητικές τελετές. Στην Ινδία και την Κεντρική Ασία δενόταν πάνω σε ξύλινες σανίδες και όταν το σώμα του γινόταν σαν του νεκρού (έπεφτε σε έκσταση), μεταφερόταν μέσα στην κρύπτη. Ύστερα ο Ιεροφάντης αγρυπνούσε δίπλα του «καθοδηγώντας τη φαινομενική ψυχή (το αστρικό σώμα) από αυτό τον κόσμο του Σαμσάρα (ή πλάνης) στα βασίλεια του κάτω κόσμου, από τα οποία, αν τα κατάφερνε, είχε το δικαίωμα να ελευθερώσει εφτά δυστυχισμένες ψυχές». Περιβεβλημένος με το Ανανταμαγιακόσα, το σώμα της ευδαιμονίας, ο Σροταπάνα παρέμενε εκεί όπου δεν έχουμε το δικαίωμα να τον ακολουθήσουμε. Οταν επέστρεφε, λάμβανε τη Λέξη, με ή χωρίς το «αίμα της καρδιάς» του Ιεροφάντη.


Βέβαια, στην πραγματικότητα ο Ιεροφάντης ποτέ δε σκοτωνόταν -ούτε στην Ινδία ούτε πουθενά αλλού, ο φόνος ήταν αλληγορικός- εκτός και αν ο Μυητής είχε διαλέξει το Μυούμενο σαν διάδοχο του και είχε αποφασίσει να του μεταβιβάσει την τελευταία και υπέρτατη ΛΕΞΗ, οπότε μετά έπρεπε να πεθάνει, επειδή μόνο ένας άνθρωπος σε κάθε έθνος είχε το δικαίωμα να γνωρίζει τη λέξη. Πολλοί είναι οι μεγάλοι Μυημένοι που πέρασαν με αυτόν τον τρόπο πέρα από τον ορατό κόσμο, εξαφανιζόμενοι. Πρόκειται για μεταβίβαση φωτός μάλλον και όχι πνευματικής και θείας ζωής - για διάχυση Σοφίας και όχι αίματος. Αλλά αργότερα η αλληγορική γλώσσα εκλήφθηκε κατά γράμμα, με αποτέλεσμα να προκαλεί τρόμο στους μετέπειτα πνευματικούς αναζητητές.


Όλοι αυτοί οι Ιεροφάντες και Μυημένοι ήταν τύποι του Ήλιου και της Δημιουργικής Αρχής (πνευματικής δύναμης), όπως ήταν οι Βισβακάρμαν και Βικαρτάνα, από την αρχή των Μυστηρίων. Ο διάσημος Τέκτονας Ραγκόν δίνει παράξενες λεπτομέρειες και ερμηνείες για τις ηλιακές τελετές. Υποστηρίζει ότι ο βιβλικός Χιράμ, ο μεγάλος ήρωας του Τεκτονισμού (ο «γιος της χήρας») -μια όψη του Όσιρι- είναι ο Ηλιακός Θεός, ο δημιουργός των τεχνών και ο «αρχιτέκτονας», αφού το όνομα Χιράμ σημαίνει ο «ανυψωμένος», ένας τίτλος που ανήκει στον Ήλιο. Κάθε Αποκρυφιστής γνωρίζει πόσο στενά σχετίζονται με τον Όσιρι και τις Πυραμίδες οι διηγήσεις των Βασιλέων που αφορούν το Σολωμόντα, το Ναό του και την κατασκευή του. Γνωρίζει επίσης ότι ολόκληρη η τεκτονική τελετή Μύησης βασίζεται πάνω στη βιβλική αλληγορία της κατασκευής του Ναού, ενώ οι Τέκτονες πολύ βολικά ξεχνούν ή ίσως αγνοούν το γεγονός ότι αυτή η τελευταία διήγηση βασίζεται πάνω σε αιγυπτιακούς και ακόμη αρχαιότερους συμβολισμούς. Ο Ραγκόν το εξηγεί δείχνοντας ότι οι τρεις σύντροφοι του Χιράμ, οι «τρεις δολοφόνοι», αντιπροσωπεύουν τους τρεις τελευταίους μήνες του χρόνου. Ο Χιράμ αντιπροσωπεύει τον Ήλιο, από το θερινό ηλιοστάσιο και πέρα και η όλη τελετουργία είναι μια αστρονομική αλληγορία.


Κατά τη διάρκεια του θερινού ηλιοστάσιου, ο Ήλιος εγείρει ύμνους ευγνωμοσύνης από καθετί που αναπνέει. Επομένως, ο αντιπρόσωπος του ο Χιράμ μπορεί να μεταβιβάσει, σε όποιον έχει δικαίωμα, την ιερή Λέξη, δηλαδή τη ζωή. Όταν ο Ήλιος κατέρχεται στα κατώτερα, όλη η Φύση βουβαίνεται και ο Χιράμ δεν μπορεί πια να δώσει την ιερή Λέξη στους συντρόφους του, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν τους τρεις νεκρούς μήνες του χρόνου. Ο πρώτος σύντροφος χτυπάει το Χιράμ αδύναμα με έναν κανόνα είκοσι τέσσερις ίντσες (εξήντα εκατοστά) μακρύ, σύμβολο των είκοσι τεσσάρων ωρών που αποτελούν μια ημερήσια περιστροφή. Είναι η πρώτη υποδιαίρεση του χρόνου, η οποία, μετά την ανύψωση του παντοδύναμου άστρου, απειλεί αδύναμα την ύπαρξή του δίνοντάς του το πρώτο χτύπημα. Ο δεύτερος σύντροφος τον χτυπάει με ένα σιδερένιο τετράγωνο, σύμβολο της τελευταίας εποχής, απεικονιζόμενο με την τομή δύο ευθείων γραμμών. Αυτές οι ευθείες διαιρούν σε τέσσερα ίσα μέρη το ζωδιακό κύκλο και το κέντρο του συμβολίζει την καρδιά του Χιράμ, η οποία αγγίζει το σημείο των τεσσάρων τετραγώνων που αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις εποχές. Δεύτερη διαίρεση του χρόνου, η οποία καταφέρει ένα βαρύτερο χτύπημα στην ύπαρξη του ήλιου. Ο τρίτος σύντροφος τον χτυπάει θανάσιμα στο μέτωπο με ένα δυνατό χτύπημα της ξύλινης σφύρας του, η κυλινδρική μορφή της οποίας συμβολίζει το έτος, το δακτυλίδι ή κύκλο. Τρίτη διαίρεση του χρόνου, η ολοκλήρωση της οποίας δίνει το τελευταίο χτύπημα στην ύπαρξη του αποθνήσκοντος Ήλιου. Από την ερμηνεία αυτή συμπεραίνεται ότι ο Χιράμ, αυτός που ανακάλυψε τα μέταλλα, ο ήρωας του νέου μύθου με τον τίτλο του αρχιτέκτονα, είναι ο Όσιρις (ο Ήλιος) της σύγχρονης μύησης. Η Ίσιδα, η χήρα του, είναι η Στοά, το έμβλημα της Γης (στα Σανσκριτικά λοκά, ο κόσμος) και ο Ώρος, γιος του Όσιρι (ή του φωτός) και της χήρας του, είναι ο ελεύθερος Τέκτονας, δηλαδή ο Μυημένος που κατοικεί στη γήινη στοά (το τέκνο της Χήρας και του Φωτός).


Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρουμε τους Ιησουίτες, γιατί η παραπάνω τελετουργία είναι δικό τους δημιούργημα. Για να δώσουμε ένα παράδειγμα του πώς κατάφεραν να ρίξουν στάχτη στα μάτια των κοινών ανθρώπων, ώστε να τους εμποδίσουν να δουν τις αλήθειες του Αποκρυφισμού, θα τονίσουμε τι έκαναν σε αυτό που σήμερα καλείται Ελευθεροτεκτονισμός. Η Αδελφότητα αυτή κατέχει πράγματι σημαντικό μέρος του συμβολισμού και των τυπικών του Αποκρυφισμού, τα οποία από αμνημονεύτων χρόνων μεταβιβάστηκαν από τις αρχέγονες Μυήσεις. Για να καταστήσουν αυτή την Αδελφότητα μια αβλαβή άρνηση, οι Ιησουίτες έστειλαν μερικούς από τους πιο ικανούς απεσταλμένους τους μέσα στο Τάγμα, οι οποίοι αρχικά έκαναν τους απλοϊκούς αδελφούς να πιστέψουν ότι το αληθινό μυστικό χάθηκε μαζί με το Χιράμ Αμπίφ και ύστερα τους έπεισαν να ενσωματώσουν αυτή την πίστη μέσα στο τυπικό τους. Έπειτα επινόησαν αληθοφανείς αλλά ψεύτικους ανώτερους βαθμούς, υποκρινόμενοι ότι ρίχνουν περισσότερο φως στο χαμένο μυστικό, ότι οδηγούν τον υποψήφιο και τον ικανοποιούν με μορφές δανεισμένες από το πραγματικό, αλλά που δεν περιείχαν καμιά ουσία και ήταν έντεχνα δημιουργημένες ώστε να οδηγούν τον ένθερμο Νεόφυτο σε αδιέξοδο. Και έτσι, άνθρωποι καθ' όλα λογικοί και ικανοί συναντούνται κατά διαστήματα και με κάθε σοβαρότητα, ζήλο και ειλικρίνεια, να περνούν μέσα από την παρωδία της αποκάλυψης «αντικαταστημένων μυστικών», αντί των αληθινών.


Αν ο αναγνώστης καταφύγει στο πολύ σημαντικό και πολύ χρήσιμο έργο με τίτλο Βασιλική Τεκτονική Εγκυκλοπαίδεια, στο άρθρο «Ροδοσταυρισμός», θα βρει τι έκαναν οι Ιησουίτες για να καταστρέψουν τον Τεκτονισμό. Μιλώντας για την περίοδο που η ύπαρξη της μυστηριώδους Αδελφότητας (για την οποία πολλοί υποκρίνονται ότι γνωρίζουν κάτι, αν όχι πολλά, και στην πραγματικότητα δε γνωρίζουν τίποτε) έγινε γνωστή για πρώτη φορά, αναφέρει:


"Κατά τις περασμένες εποχές, στα μεγαλύτερα στρώματα της κοινωνίας υπήρχε ένας τρόμος για το αόρατο, ο οποίος, όπως έδειξαν πολύ καθαρά τα πρόσφατα γεγονότα και φαινόμενα, δεν έχει ξεπεραστεί εντελώς. Εξαιτίας αυτού οι μελετητές της Φύσης και του πνεύματος εξαναγκάζονταν σε μια μυστικότητα που δεν ήταν πάντα ευπρόσδεκτη... Οι Καββαλιστικοί στοχασμοί του Γιόχαν Ρόιχλιν οδήγησαν στη μανιασμένη δράση ενός Λούθηρου και ο υπομονετικός μόχθος του Τρίτενχάμ δημιούργησε το σύγχρονο σύστημα της διπλωματικής κρυπτογραφικής γραφής... Αξίζει να σημειωθεί ότι ένας συγκεκριμένος αιώνας, αυτός στον οποίο εμφανίστηκαν για πρώτη φορά οι Ροδόσταυροι, διακρίνεται σαν εποχή κατά την οποία έγιναν οι περισσότερες προσπάθειες για την απολύτρωση των δεσμών του παρελθόντος [Παπισμός και Εκκλησιαστικισμός]. Σε αυτό οφείλεται και η αντίθεση της ηττημένης μερίδας και η μανία της ενάντια σε καθετί μυστηριώδες ή άγνωστο. Οργάνωσε με τη σειρά της ψευδοροδοσταυρικές και τεκτονικές εταιρίες.... τις οδήγησε να παγιδέψουν παράτυπα τους αδύναμους αδελφούς του Αληθινού και Αόρατου Τάγματος και έπειτα να προδώσουν θριαμβευτικά καθετί που θα μπορούσε να μεταβιβαστεί αστόχαστα στα ανώτερα στελέχη αυτών των προσωρινών και απατηλών ενώσεων. Χρησιμοποιήθηκε κάθε είδους πονηριά από τις αυθεντίες που αμύνονταν ενάντια στην πρόοδο της αλήθειας, για να εξαναγκάσουν είτε με λόγια, είτε με τη δύναμη ή τον τρόμο, όσους ήταν δυνατό, να δεχθούν τον Πάπα σαν Κύριο. Όταν το κατάφερναν, όπως γνωρίζουν πολλοί που έχουν προσηλυτιστεί σε αυτή την πίστη αλλά δεν τολμούν να το ομολογήσουν, τα άτομα αντιμετωπίζονταν με περιφρόνηση και εγκαταλείπονταν να δώσουν τη μάχη για τη ζωή τους όσο καλύτερα μπορούσαν, χωρίς να τους παραχωρηθεί ούτε η γνώση εκείνων των απορρήτων που ισχυρίζεται ότι κατέχει η ρωμαϊκή πίστη".


Αν και ο Τεκτονισμός έχει φθαρεί, κανείς δεν είναι ικανός να συντρίψει τον αληθινό, αόρατο Ροδόσταυρο και τον Ανατολικό Μυημένο. Ο συμβολισμός του Βισβακάρμαν και του Σούρια-Βικαρτάνα επιβίωσε εκεί που δολοφονήθηκε ο Χιράμ Αμπίφ. Δεν είναι απλώς ένα αστρονομικό γεγονός, αλλά πρόκειται για την πιο σημαντική τελετουργία, μια κληρονομιά των Αρχαϊκών Μυστηρίων που διέσχισε τις εποχές και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα. Συμβολίζει ένα ολόκληρο δράμα του Κύκλου της Ζωής, των προοδευτικών ενσαρκώσεων, των ψυχικών αλλά και των φυσιολογικών μυστικών, για τα οποία ούτε η Εκκλησία, ούτε η Επιστήμη γνωρίζουν τίποτε, παρ' όλο που αυτή ακριβώς η τελετουργία οδήγησε στην εκδήλωση του μεγαλύτερου από τα χριστιανικά Μυστήρια. Ο τελευταίος Μυημένος, η περήφανη Ρώμη των Κατακομβών, έδωσε το θανατηφόρο χτύπημα στον ΙΕΡΟΦΑΝΤΗ-ΜΥΗΤΗ της. Μόνο που το έκανε πολύ βιαστικά! Ο Ιεροφάντης πέθανε πριν προλάβει να μεταβιβάσει στο μελλοντικό Διάδοχο του τη ΛΕΞΗ. Έτσι η θυσία αποδείχθηκε άχρηστη και η μύηση «ατελής». Ο Ιεροφάντης των Σαπτά Σίνταμ (εφτά ποταμών) και των ΣΑΠΤΑΡΣΙ (των εφτά μεγάλων Ρίσι) δεν είναι νεκρός και ίσως έχει κάτι να πει στους σύγχρονους Μυημένους των «Εφτά Λόφων». Είναι απλά θέμα χρόνου και υπομονής.


_________________________________


*Στο έργο (Αποκαλυμμένη Ίσιδα, Τομ. II, σελ. 41-42), αναφέρεται ένα τμήμα αυτής της τελετής. Το δόγμα της Λύτρωσης ανάγεται στην αρχαία «ειδωλολατρεία». Λέμε: 


«Αυτός ο θεμέλιος λίθος της εκκλησίας, η οποία για αιώνες πίστευε ότι βασιζόταν πάνω σε ένα στέρεο βράχο, έχει εξεταστεί τώρα από την επιστήμη και έχει αποδειχθεί ότι προέρχεται από τους Γνωστικούς. Ο καθηγητής Ντράπερ δείχνει ότι ήταν ελάχιστα γνωστό τις μέρες του Τερτυλιανού και ότι «δημιουργήθηκε ανάμεσα στους Γνωστικούς αιρετικούς» (βλέπε The History of the Conflict Between Religion and Science, σελ. 224)... [Αλλά υπάρχουν αρκετές αποδείξεις ότι] δε δημιουργήθηκε μεταξύ τους περισσότερο από ό,τι ο «χρισμένος» Χριστός και η Σοφία. Τον πρώτο τον διαμόρφωσαν κατά το πρότυπο του «Βασιλιά Μεσσία», της αρσενικής αρχής της σοφίας και τη δεύτερη βάση της τρίτης Σεφίρα από τη χαλδαϊκή Καββάλα ή από τον Ινδό Μπράχμα και τη Σαρασβάτι, ή τον Παγανιστή Διόνυσο και τη Δήμητρα. Εδώ βρισκόμαστε σε στέρεο έδαφος, γιατί, όπως έχει αποδειχθεί, η Καινή Διαθήκη δεν εμφανίστηκε με την πλήρη μορφή της, όπως αυτή που έχουμε σήμερα, παρά μόνο 300 χρόνια μετά την εποχή των Αποστόλων, ενώ το Ζοχάρ και τα άλλα καββαλιστικά βιβλία φαίνεται ότι ανήκουν στον πρώτο αιώνα της εποχής μας, αν όχι σε μεταγενέστερη εποχή.


Οι Γνωστικοί αποδέχονταν πολλές από τις ιδέες των Εσσαίων και οι Εσσαίοι είχαν τα μείζονα και τα ελάσσονα Μυστήριά τους, τουλάχιστον δυο αιώνες πριν από την εποχή μας. Αυτοί ήταν οι Οζαρίμ ή Μυημένοι, οι απόγονοι των Αιγύπτιων ιεροφαντών, στη χώρα των οποίων είχαν εγκατασταθεί για αρκετούς αιώνες πριν προσηλυτιστούν στο βουδιστικό μοναχισμό από τους ιεραπόστολους του βασιλιά Ασόκα και συγχωνευτούν αργότερα με τους πρώτους Χριστιανούς. Είναι πιθανό πως υπήρχαν πριν να βεβηλωθούν και να καταστραφούν οι αρχαίοι αιγυπτιακοί ναοί από τις ασταμάτητες εισβολές των Περσών, των Ελλήνων και άλλων κατακτητικών φυλών. Οι ιεροφάντες αναπαριστούσαν τη λύτρωση κατά το Μυστήριο της Μύησης αιώνες πριν εμφανιστούν οι Γνωστικοί ή ακόμη και οι Εσσαίοι. Ανάμεσα στους ιεροφάντες ήταν γνωστό σαν το ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ και θεωρείτο όχι μια λύτρωση για την «πτώση του ανθρώπου» στην Εδέμ, αλλά απλά μια εξιλέωση για τα παρελθόντα, παρόντα και μελλοντικά αμαρτήματα της άμαθης, αλλά παρ' όλα αυτά μολυσμένης ανθρωπότητας. Ο ιεροφάντης είχε το δικαίωμα να διαλέξει αν θα προσφέρει την αγνή και αναμάρτητη ζωή του σαν θυσία για τη φυλή του στους θεούς, με τους οποίους ήλπιζε να ξαναενωθεί, ή θα χρησιμοποιούσε κάποιο ζώο σαν σφάγιο. Κατά την τελευταία στιγμή της επιβλητικής «νέας γέννησης» ο Μυσταγωγός μεταβίβαζε τη «λέξη» στο μυημένο και αμέσως μετά του έβαζαν ένα όπλο στο δεξί χέρι και τον διέταζαν να χτυπήσει. Αυτή είναι η πραγματική καταγωγή του χριστιανικού δόγματος της λύτρωσης».


Όπως λέει ο Μπαλάνς: «Η καταστροφή είναι ο μεγάλος Θεός του Κόσμου», δικαιώνοντας επομένως τη φιλοσοφική αντίληψη του ινδικού Σίβα. Σύμφωνα με αυτόν τον αμετάβλητο και ιερό νόμο, ο Μυημένος ήταν αναγκασμένος να σκοτώσει το Μυσταγωγό. Διαφορετικά η μύηση παρέμενε ατελής... Είναι ο θάνατος αυτός που γεννάει τη ζωή. (Orthodoxie maconnique, σελ. 104). Όλα αυτά, όμως, ήταν συμβολικά και εξωτερικά. Το όπλο και ο φόνος πρέπει να κατανοηθούν με το αλληγορικό τους νόημα.

Ε. Π. Μπλαβάτσκυ

Οι Δυνάμεις Ενός Μύστη

Αυτές είναι οι δυνάμεις και τα προνόμια αυτού που στο δεξί του χέρι 

κρατά τις κλείδες του Σολομώντα και στο αριστερό του 

το κλαδί της ανθισμένης αμυγδαλιάς.

Άλεφ. Βλέπει το θεό πρόσωπο με πρόσωπο, αθάνατος και συζητά οικεία με τις επτά διάνοιες που διατάζουν ολόκληρη την ουράνια στρατιά. 
Μπεθ. Είναι υπεράνω όλων των θλίψεων και φόβων.
Γκίμελ. Βασιλεύει με τα ουράνια και είναι υπηρέτης του το χθόνιο.
Ντάλετ. Παρέχει την υγεία και τη ζωή του και παρομοίως επηρεάζει την υγεία και τη ζωή των άλλων.
Χε. Δεν τον εκπλήσσει η δυστυχία, δεν παρασύρεται από τις καταστροφές ούτε νικιέται από τους εχθρούς του.
Βάου. Γνωρίζει την αιτία του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.
Ζαΐν. Κατέχει το μυστικό της ανάστασης των νεκρών και την κλείδα της αθανασίας. 

Αυτά είναι τα επτά κύρια προνόμια και όσα ακολουθούν έχουν ως εξής:

Τσετ. Η εύρεση της φιλοσοφικής λίθου. 
Τετ. Η απόλαυση του καθολικού γιατρικού. 
Γιοντ. Η εξοικείωση με τους νόμους της αέναης κίνησης και η ικανότητα απόδειξης του τετραγωνισμού του κύκλου.
Καφ. Η μεταστοιχείωση σε χρυσό όχι μόνο όλων των μετάλλων αλλά και της ίδιας της γης και ακόμη και των σκουπιδιών της γης. 
Λαμέντ. Υποτάσσει και τα πιο άγρια ζώα και είναι ικανός να εκφωνεί τις λέξεις που παραλύουν και μαγεύουν τα ερπετά.
Μεμ. Κατέχει την Ars Notaria που παρέχει την καθολική επιστήμη. 
Νουν. Συζητά σοφά για κάθε θέμα χωρίς προετοιμασία και χωρίς μελέτη. 

Τέλος, αυτές είναι οι επτά μικρότερες δυνάμεις του μάγου. 

Σαμέκ. Να γνωρίζει με την πρώτη ματιά τα βαθιά πράγματα των ψυχών των ανδρών και τα μυστήρια της καρδιάς της γυναίκας.
Aγίν. Να αναγκάζει τη φύση να τον ελευθερώνει όποτε θέλει αυτός.
Πε. Να προβλέπει όλα τα μελλοντικά συμβάντα που δεν εξαρτώνται από μια ανώτερη ελεύθερη βούληση ή αόρατη αιτία.
Τζαντί. Να προσφέρει αμέσως και στον καθένα τις αποτελεσματικότερες παρηγοριές και τις πιο ολοκληρωμένες συμβουλές. 
Κοφ. Να θριαμβεύει στις αντιξοότητες. 
Ρες. Να νικά την αγάπη και το μίσος. 
Σιν. Να κατέχει το μυστικό του πλούτου, να είναι πάντα ο αφέντης και ποτέ ο σκλάβος του. Να γνωρίζει πώς να διασκεδάζει ακόμη και τη φτώχια και ποτέ να μη γίνεται δουλικός ή κακομοίρης. 
Τάου. Σε αυτές τις τρεις επτάδες ας προσθέσουμε ότι ο σοφός κυριαρχεί τα στοιχεία, ημερεύει καταιγίδες, με το άγγιγμα του θεραπεύει τους ασθενείς και ανασταίνει τους νεκρούς.

Eliphas Levi

Η Ατραπός της Μύησης

"Αν το φως μέσα σου σβήσει, πόσο βαθύ θα είναι αυτό το σκοτάδι!"

 Ο Πρώτος Μυητής είναι ο εντός μας Χριστός. Την είσοδο της Ατραπού πρέπει να την αποζητάμε μέσα μας και όχι έξω από εμάς, γιατί αποτελεί μια κατάσταση εξυψωμένης συνείδησης. Αλλά από τη στιγμή που θα επιτευχτεί αυτή η κατάσταση, η Ατραπός γίνεται υποκειμενική και ταυτόχρονα αντικειμενική. Ορισμένοι εκπαιδευτές υποστηρίζουν ότι η Ατραπός είναι εντελώς υποκειμενική, λέγοντας ότι σκοπός της μύησης είναι η τελειοποίηση του ανθρώπου, άλλοι διδάσκουν ότι η μύηση είναι μία αστρική εμπειρία. Η λαϊκή φαντασία συχνά πιστεύει ότι ο αναζητητής της μύησης θα τη βρει σε κάποια απόμακρη περιοχή, πίσω από ψηλούς τοίχους. Καμία από αυτές τις απόψεις δεν αντιπροσωπεύει ολόκληρη την αλήθεια, ενώ σε όλες περιέχεται κάποιο στοιχείο της.


Για να επιτευχτεί η μύηση είναι απαραίτητη η ανύψωση της συνείδησης σ' ένα ανώτερο βαθμό από εκείνον του μέσου ανθρώπου. Η συνείδηση όχι μόνο πρέπει να υπερβεί τις πέντε βασικές αισθήσεις, αλλά πρέπει να ξεπεράσει και το συνηθισμένο ψυχισμό, αν πρόκειται βέβαια για τη μύηση σύμφωνα με την έννοια που της αποδίδουμε εμείς. Η μύηση είναι πνευματική και όχι αστρική εμπειρία. Ο υποψήφιος μετατοπίζει το κέντρο της συνείδησής του από την προσωπικότητα, τη μονάδα της ενσάρκωσης, στην ατομικότητα, το αθάνατο εγώ, τη μονάδα της εξέλιξης. Η συνείδηση της ατομικότητας, αφηρημένη και άμορφη, είναι ικανή να κατανοήσει τις εμπειρίες του πνεύματος που δεν εκδηλώνονται στους κόσμους της μορφής.


Ο μυημένος μετατοπίζει την εστίαση της συνείδησής του από την προσωπικότητα στην ατομικότητα και κατά συνέπεια αντιλαμβάνεται καταστάσεις που είναι απρόσιτες στον κοινό άνθρωπο. Ζώντας μία εξέλιξη και όχι μία ενσάρκωση, αλλάζουν όλες του οι αξίες. Μπορεί να δει βαθιά μέσα στο βασίλειο των αιτιών, αντιλαμβανόμενος γεγονότα που σχηματίζονται στα εσωτερικά πεδία, πολύ πριν αυτά εκδηλωθούν στον εξωτερικό κόσμο· γι' αυτό θεωρείται πως έχει το χάρισμα της προφητείας. Συχνά βλέποντας τις αιτίες, μπορεί να τις ελέγξει. Γι' αυτό φαίνεται να κατέχει μαγικές δυνάμεις. Eργαζόμενος στα ανώτερα πεδία, τα οποία ενεργούν σαν κέντρα ελέγχου των κατώτερων, μπορεί να εξισορροπήσει τις αντίρροπες δυνάμεις με τον παράγοντα της θέλησής του, με αποτέλεσμα να αλλάζει τη ροή των γεγονότων στον υλικό κόσμο. Αυτές είναι οι βασικές αιτίες που ο μυημένος θεωρείται ότι κατέχει μαγικές δυνάμεις· όμως αυτές οι δυνάμεις δεν έχουν τίποτα μαγικό. Ο μυημένος πετυχαίνει τους σκοπούς του χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις του ανώτερου εαυτού του στα ανώτερα πεδία - είναι σαν τον οδοιπόρο που η προσευχή του βρίσκει ανταπόκριση.


Ο Δρόμος που οδηγεί στη μύηση είναι ο δρόμος της ζωής που καταξιώνει τον άνθρωπο ν' ανυψωθεί πάνω από τις επιθυμίες και τους περιορισμούς της προσωπικότητάς του και να ζήσει στον ανώτερο εαυτό του. Η εμπειρία της μύησης είναι η μετάθεση της συνείδησης από την προσωπικότητα στην ατομικότητα. Ο άνθρωπος από τη στιγμή που θα επιθυμήσει τη μύηση βάζει το πόδι του πάνω στην Ατραπό. Κάνει το πρώτο βήμα και πραγματικά είναι πολύ απλό. Αλλά μόνο η διατήρηση αυτής της επιθυμίας θα αποτελέσει την κινητήρια δύναμη των ποδιών για να βαδίσουν την Ατραπό. Λίγες είναι οι ψυχές εκείνες που η επιθυμία τους αυτή είναι τόσο σταθερή ώστε η πρόοδός τους να γίνει αντιληπτή. Αν όμως επιμείνουν, σύντομα θα διαπιστώσουν πως έχουν πετύχει τον επιθυμητό στόχο. Ο ζηλωτής θα διαπιστώσει πως μέσα από διάφορα κανάλια του έρχεται η απαραίτητη γνώση που θα του προσφέρει τη δυνατότητα να κάνει προμελετημένες προόδους και να κατευθύνει τις προσπάθειές του προς ένα καθορισμένο σκοπό. Αυτή είναι η αιτία που οι Δάσκαλοι ιδρύουν και υποστηρίζουν οργανώσεις όπως η Θεοσοφική Εταιρεία, η Ανθρωποσοφική Εταιρεία, η Ροδοσταυρική Αδελφότητα και πολλές άλλες, λιγότερο γνωστές αλλά όχι λιγότερο χρήσιμες. Όλοι όσοι έχουν δει τον ήλιο ν' ανατέλλει μέσα τους, υποστηρίζουν όλες αυτές τις εταιρείες από ευγνωμοσύνη για το φως που οι ίδιοι δέχτηκαν και ακόμα για να γίνει η Ατραπός ευκολότερη για τους νεώτερους.


Από τα βιβλία και τις διαλέξεις αυτών των οργανώσεων ο υποψήφιος μαθαίνει ότι το όραμά του μπορεί να πραγματοποιηθεί και ακόμα ότι αυτή η εσωτερική του τάση στηρίζεται σε κάποιο αληθινό ένστικτο. Θα του δώσουν ένα χάρτη της Ατραπού, αλλά μόνο ο ίδιος μπορεί να τη βαδίσει. Μέσα από αυτές τις οργανώσεις, επίσης θα μάθει για την καταγωγή του ανθρώπου και τις θείες δυνατότητες, για την εξέλιξή του μέσα από τις επταπλές εμπειρίες της μορφής και για την οριστική αντιμετώπιση της μορφής με την ανάπτυξη της θείας πραγματικότητας. Θα μάθει ακόμη για τα επτά πεδία και για τις δυνατότητές τους, καθώς και για την ύπαρξη των Δασκάλων. Πώς όμως ο υποψήφιος θα κατορθώσει να μετατρέψει όλη τη θεωρία της εσωτερικής επιστήμης σε πράξη; Πώς θα μπορέσει ο ίδιος ν' αποχτήσει εμπειρία αυτών που διαβάζει; Μπορεί ν' αποχτήσει αντίληψη του αστρικού κόσμου χρησιμοποιώντας την αυτοϋπνωση και τα ναρκωτικά. Η μέθοδος είναι απλή, οι συνέπειές της όμως είναι καταστρεπτικές για τον ανώτερο εαυτό. Μπορεί επίσης με τη χρήση της μαγείας να φέρει τον αστρικό κόσμο σε εκδήλωση στο υλικό πεδίο. Η γνώση αυτών των μεθόδων, όμως, διαφυλάσσεται προσεχτικά και δεν είναι εύκολο ούτε να τις αποχτήσει κανείς, ούτε να τις χρησιμοποιήσει με ασφάλεια, εκτός αν είναι Μύστης.


Το δρόμο για την απόχτηση προσωπικής γνώσης των ανώτερων κόσμων μπορούμε εύκολα να τον δείξουμε, αλλά δεν είναι το ίδιο εύκολο να τον ακολουθήσει κανείς. Οι αισθήσεις της ατομικότητας μπορούν να συλλάβουν αυτούς τους κόσμους. Γι' αυτό, αν οι ανώτερες όψεις του ανθρώπου - η πνευματική του φύση και η δύναμη της αφηρημένης σκέψης - καλλιεργηθούν αρκετά και αν η εστίαση της συνείδησης μετατοπιστεί από την προσωπικότητα (τη μονάδα που ενσαρκώνεται) στην ατομικότητα (τη μονάδα που εξελίσσεται) θα είναι δυνατή η παραπέρα ανάπτυξη αυτών των όψεων, μέχρι που να κατανοήσει ολόκληρο το σύμπαν μέσα από την αφηρημένη σκέψη και την πνευματική διαίσθηση. Η μετατόπιση της εστίασης της συνείδησης κατορθώνεται με τη μετατόπιση της εστίασης της επιθυμίας από τα αντικείμενα των αισθήσεων στους σκοπούς του πνεύματος. Δεν αρκεί όμως να κατευθυνθεί η θέληση σε κάποιον πνευματικό στόχο. Πρέπει να πραγματοποιηθεί και κάποιος βαθμός εσωτερικής ανάπτυξης, με αποτέλεσμα ακόμη και οι αυθόρμητες επιθυμίες να κατευθύνονται προς αυτό το στόχο. Πολλοί επίδοξοι μυημένοι νομίζουν ότι η θέληση για μύηση είναι αρκετή, αλλά αυτό είναι λάθος. Η πλειονότητα των επιθυμιών μας - συνειδητές και υποσυνείδητες - πρέπει να απομακρυνθεί από τα αντικείμενα των αισθήσεων και να στραφεί στις πνευματικές επιδιώξεις. Και καθώς ο υποσυνείδητος νους περιέχει πολλές επιθυμίες που αφορούν την παιδική ηλικία της φυλής και τείνουν προς την πιο παχυλή ύλη, είναι απαραίτητο να διευρύνουμε τη συνείδησή μας τόσο, ώστε να περιλάβει και τις περιοχές του υποσυνείδητου, με σκοπό να αφομοιωθούν οι ενστικτώδεις επιθυμίες από τους σκοπούς της πνευματικής μας φύσης.


Για να επιτευχτεί όμως αυτή η αφομοίωση προϋποθέτει τη γνώση των πρωτόγονων όψεων του εαυτού μας και τον εξευγενισμό τους, μέχρι να αφομοιωθούν από την προσωπικότητα. Γιατί πρέπει πρώτα να ολοκληρωθεί η προσωπικότητα από μόνη της, ώστε με τη δική της θέληση να αναζητήσει την εκπλήρωση της ζωής της μέσα από τα ιδανικά της ατομικότητας. Αυτή είναι η αποθέωση της προσωπικότητας. Αυτή είναι η αιτία που διαρκώς ακούγεται η απεγνωσμένη κραυγή της ψυχής. Δεν μπορεί να βρει καμιά ικανοποίηση στα αντικείμενα των αισθήσεων. Η ένωση με τη θεϊκή όψη του εαυτού, το Θεό μέσα μας, πρέπει να προηγείται της επίγνωσης του Θεού της Ολότητας, του οποίου δεν αποτελεί παρά ένα μέρος. Το πνευματικό περιεχόμενο της ανθρώπινης φύσης είναι ένα περιορισμένο τμήμα του Ενός Πνεύματος, του Όλου, της Ασύλληπτης όψης της εκδήλωσης. Γι' αυτό και η ανθρώπινη φύση θεωρείται Ασύλληπτη - ή μια υποκρυπτόμενη πραγματικότητα - και δεν μπορεί να υπάρχει ικανοποίηση στο φαινομενικό, στην εμπειρία του προβαλλόμενου σύμπαντος. Ο σπινθήρας του Θείου Φωτός, που αποτελεί τον πυρήνα του ενσαρκωμένου εγώ, δηλαδή της ατομικότητας, πρέπει να συσχετιστεί με τους όμοιους του, αν πρόκειται να βιώσει τη συντροφικότητα (η πνευματική όψη του ένστικτου της αγέλης μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο μέσω της ένωσης με το Πνεύμα). Στον κόσμο των φαινομένων δεν έχει κάποια μόνιμη κατοικία. Αν η συνείδηση κατορθώσει έστω και για μια φορά να κατανοήσει την πνευματική πραγματικότητα, ποτέ πια δεν πρόκειται να δεχτεί σαν έγκυρο τίποτε που να στερείται πνευματικού πυρήνα. Η εμπειρία αυτής της πραγματικότητας δημιουργεί την πλήρη ικανοποίηση της ίδιας της ζωής, όχι με τη μορφή κορεσμένης όρεξης, και προσδιορίζει επίσης την εγκυρότητα κάθε μελλοντικής ικανοποίησης. Από τη στιγμή που καταγράφεται μία τέτοια εμπειρία μέσα στην ιστορία του ενσαρκωμένου εγώ, δεν ξεχνιέται ποτέ πια. Μεταφέρεται από ζωή σε ζωή και αποτυπώνεται στο υποσυνείδητο της προσωπικότητας, μέχρις ότου έρθει ο κατάλληλος χρόνος και το εξελικτικό στάδιο, όπου η υπερσυνείδητη κατάσταση θα γίνει συνειδητή.


Η πρώτη μύηση είναι η αναλαμπή της κοσμικής συνείδησης, όπου το εγώ βλέπει με τα μάτια του πνεύματος αντί με τα μάτια του φυσικού σώματος. Αυτό επιτυγχάνεται μονάχα με την έξαρση της συνείδησης που πηγάζει από μέσα μας. Αλλά εφόσον δοκιμαστεί αυτή η εμπειρία, για να την επαναλάβει κανείς σε κάποια επόμενη ενσάρκωση χρειάζεται απλά να συνδεθεί η συνείδηση με το υποσυνείδητο, με τη βοήθεια κάποιου συνειρμού, ώστε αυτό που βρίσκεται στο υποσυνείδητο να έρθει στην επίγνωση του συνειδητού. Η τελετουργική μύηση και ο συμβολισμός που χρησιμοποιείται στο τυπικό είναι σχεδιασμένος έτσι ώστε μέσα από τον κατάλληλο συνειρμό να συνδέσει τη συνείδηση με το άλλο άκρο, που είναι η ανάμνηση του Φωτός της Πραγματικότητας.


Η τελετουργική μύηση δε μπορεί να προσφέρει τίποτε περισσότερο, αλλά αυτό είναι αρκετό. Γιατί μέσα στο Μεγάλο Φως περιλαμβάνεται η Αδελφότητα των Δασκάλων. Ο αναπτυγμένος ψυχικός ή ο πλήρως εξασκημένος μάγος μπορούν να γίνουν Μύστες σε όλα τα επίπεδα του κύβου της εκδήλωσης. Ωστόσο πέρα από όλα αυτά τα επίπεδα,  υπάρχει κάτι περισσότερο, που είναι Κοσμικό από τη φύση του και σχετίζεται με αυτό που, ως προς το ηλιακό σύστημα, είναι ανεκδήλωτο. Κανείς δε μπορεί να θεωρηθεί μυημένος αν δεν έχει την εμπειρία της κοσμικής συνείδησης. Αν φτάσει κανείς στους βαθμούς των Ανώτερων Μυστηρίων χωρίς αυτή την εμπειρία, μόνο ψυχική αναστάτωση θα αποκομίσει, έχοντας τυφλωθεί από το υπερβολικό φως, για το οποίο η συνείδηση δε θα κατέχει κανένα σύμβολο προκειμένου να το ερμηνεύσει. Από την άλλη, αν ο νεόφυτος προετοιμαστεί κατάλληλα, μπορεί να δει το Φως πίσω από τα σύμβολα και να δεχτεί τη φώτιση.

Dion Fortune

Αχά

"...Διάλεξε με προσοχή

Ένα χώρο για την ακαδημία σου.

Ας υπάρχει εκεί ένα ιερό δάσος

Προστατευτικής απομόνωσης

Στο ήρεμο, ατάραχο ποτάμι,

Κάτω από τις πλεγμένες ρίζες

Των μεγαλόπρεπων δέντρων που ριγούν

Στα ήσυχα αεράκια.Όπου τα βλαστάρια

Της όμορφης χλόης είναι πράσινα,

Ανάμεσα κοιμούνται βρύα και φτέρες,

Κρίνα περιδιαβαίνουν το νερό,

Ηλιαχτίδες παγιδεύονται στα κλαδιά,

Απάνεμο και αιώνια γαλήνιο!

Σιωπούν όλα τα πουλιά του ουρανού

Από το χαμηλό, επίμονο κάλεσμα

Του νερού που κυλάει διαρκώς.

Εκεί, σε τέτοιο τόπο πρέπει να βρίσκεται

Το σκαλισμένο πετράδι της θεότητας.

Μια κεντρική αμόλυντη φωτιά, μαγεμένη

Σαν την Αλήθεια μέσα σε σμαράγδι...

...Να έχεις μια βάρκα από σημύδα

Το δειλινό, μες στο ποτάμι.

Και τα μεσάνυχτα να πας

Στο πιο ήρεμο σημείο του ρεύματος

Και να χτυπήσεις ένα χρυσό κουδούνι,

Το κάλεσμα του πνεύματος.Τότε πες το ξόρκι:

'Άγγελε, Άγγελε μου, σε τραβώ κοντά!'

Κάνοντας το σημείο της Μαγείας

Με μία ράβδο από λάπις λάζουλι.

Ίσως τότε, στην τυφλή, βουβή Νύχτα

Να δεις να έρχεται ο Άγγελός σου,

και να ακούσεις τον αμυδρό ψίθυρο των φτερών του,

Ιδού οι δώδεκα λίθοι των δώδεκα βασιλέων!

Το μέτωπό του θα στεφανώνεται

Από το αμυδρό φως των άστρων, όπου

Το Μάτι λάμπει κυρίαρχο και οξύ.

Και εκεί λιποθυμάς.Και η αγάπη σου

Θα ακούσει την ανεπαίσθητη φωνή του.

Θα διδάξει τον ευτυχισμένο εραστή του.

Οι ανόητες φλυαρίες μου θα λήξουν!...

Άνοιξε, λοιπόν, σαν πολύχρωμο κύπελλο,

Και άφησε τον να πιει το μέλι σου!"

Aleister Crowley

Ο Νόμος των Επτά Θανάτων (Β' μέρος)

Ο Πέμπτος Θάνατος: Είναι ο θάνατος της Προσωπικότητας. Η Προσωπικότητα όταν μετά τον θάνατο αποσύρεται από το σώμα, συνεχίζει ακόμη να ζει και να λειτουργεί σαν Προσωπικότητα. ΄Ετσι, ο άνθρωπος δεν έχει κατά κανένα τρόπο γίνει σοφότερος και ακόμα "απαντά στο όνομα που έφερε όταν λειτουργούσε μέσα στο σώμα του". Φλέγεται από τις επιθυμίες του στη Κατώτερη Κόλαση μέχρις ότου σβηστούν όλες οι δυνατότητες επιθυμίας. Η επιθυμία τότε παραμένει μόνο σαν αφηρημένη έννοια και είναι μέρος της Ατομικότητας. Ο άνθρωπος τότε πεθαίνει στο επίπεδο των κατώτερων επιθυμιών αλλά συνεχίζει να ζει στο επίπεδο των υψηλότερων.

Στη συνέχεια, μαθαίνει ότι κι αυτές, οι υψηλότερες, είναι πεπερασμένες και θνητές. Ανακαλύπτει ότι και τούτες αποτελούν ένα φράγμα ανάμεσα σε αυτόν και στον Πατέρα του, Του οποίου το πρόσωπο θα μπορούσε να αντικρύσει. ΄Ετσι, επιθυμεί να ξεφύγει από αυτές. Δε θα αγαπάει πια με την προσωπική αγάπη που αγαπά ένα πρόσωπο αλλά με την υψηλότερη εκδήλωση της αγάπης, που η ίδια είναι Αγάπη και δεν αγαπάει πρόσωπο ή πράγμα αλλά είναι μια κατάσταση συνείδησης μέσα στην οποία περιέχονται τα πάντα. Τότε αποζητά την ελευθερία από την κατώτερη αγάπη. Αυτή η επιθυμία για απελευθέρωση από εκείνο που, αν και καλό, είναι πεπερασμένο, προκαλεί τον Πέμπτο Θάνατο, για να γίνει αντιληπτό το καλό που είναι αιώνιο. ΄Ετσι, γεννιέται μέσα του η συνείδηση της Ατομικότητας και ζει στο επίπεδο της, αντιλαμβανόμενος το "πρόσωπο του Πατέρα του, ο Οποίος βρίσκεται στα Ουράνια".

Αλλά με το ξύπνημα της επιθυμίας, ξανάρχονται τα όνειρα και με τα όνειρα έρχεται ξανά το κάλεσμα στην ύλη. Το Πνεύμα κοιτάζει το πρόσωπο του Πατέρα του μέχρις ότου η συνείδηση κουραστεί από τη λαμπρότητα Του, οπότε κλείνει τα μάτια του και κοιμάται. Και καθώς κοιμάται, ονειρεύεται τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες του. ΄Ετσι, γεννιέται ξανά γιατί στο επίπεδο της επιθυμίας έχει τη θέση της και μια κατάσταση συνείδησης. ΄Οπως επιθυμούμε ξαναγεννιόμαστε. ΄Ετσι, κάθε άνθρωπος φτιάχνει το κάρμα του.

Μπορεί κανείς να ρωτήσει, γιατί προκαλεί ο άνθρωπος για τον εαυτό του πόνο και περιορισμούς τους οποίους, φυσικά, δεν επιθυμεί; Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο άνθρωπος δε δρέπει τους καρπούς της φαντασίας του αλλά τους καρπούς της πραγματοποίησης αυτής της επιθυμίας. Του δίνονται τα αποτελέσματα εκείνου που επέτρεψε στον εαυτό του να επιθυμήσει και όχι αυτό καθαυτό που επιθύμησε. Ας δώσουμε ένα παράδειγμα. Ο άνθρωπος που απέκτησε δύναμη, θα αποκομίσει ματαιότητα. Για να αποκτήσει δύναμη, θα έπρεπε να είχε επιθυμήσει τις ιδιότητες που παρέχουν τη δύναμη. Αυτές, ονομαστικά, είναι η ισχύς, η προνοητικότητα και η σοφία. ΄Ετσι, θα έχτιζε για τον εαυτό του τη συνείδηση της δύναμης.

Ο ΄Εκτος Θάνατος: Είναι η έκσταση. Κατά την έκσταση το σώμα κοιμάται αλλά η ψυχή αγρυπνά. Είναι ενεργητική στο δικό της επίπεδο. Μπορεί να λειτουργήσει με το σώμα σαν υπόβαθρο στη σφαίρα των κατώτερων όψεων της, δηλαδή των ενστίκτων. Μπορεί να λειτουργήσει και στη σφαίρα των υψηλότερων όψεων της, με υπόβαθρο τον συγκεκριμένο νου και τα συναισθήματα. Στον φυσιολογικό ψυχισμό, η συνείδηση απεικονίζει τα γεγονότα σε εικόνες στον εσωτερικό κόσμο, σαν σε μαγικό καθρέφτη, όπου οι συνθήκες εστίασης καθορίζονται από τις συγκινησιακὲς καταστάσεις.

΄Οταν ο ψυχισμός εστιάζεται στα ένστικτα και στα πάθη, με υπόβαθρο την ύλη, η συνείδηση μεταφέρεται στο αιθερικό. Αυτό με τη σειρά του αποσύρεται από τον πυκνό φορέα, για να μπορέσει να δράσει σαν φορέας των παράνομων επιθυμιὼν. Τότε, εκδηλώνονται διάφορες μορφές κατώτερης μαγείας, επικίνδυνης και κακής σε όλες τις όψεις της, που υποβιβάζουν την Προσωπικότητα, γιατί ζει τη ζωή της σε σχέση με την ύλη και όχι με το Πνεύμα. Να ζήσεις όλη σου τη ζωή με υπόβαθρό τον Θεό και με μέτρο όλων των πράξεων σου το άνοιγμα του Ουρανού. Να αξιολογείς τις πράξεις σου σε σχέση με τον Κόσμο, ώστε τα αμαρτήματα σου να φαίνονται σοβαρά στα μάτια σου και τα λάθη σου να λιγοστεύουν.

Ο ΄Εβδομος Θάνατος: Είναι η Φώτιση. Στον ΄Εβδομο Θάνατο η συνείδηση αποσύρεται από την Προσωπικότητα και γίνεται ένα με την Ατομικότητα. Τότε ο άνθρωπος αντικρύζει για πάντα το πρόσωπο του Πατέρα του στα Ουράνια, ακόμη και όταν αυτός ο ίδιος παραμένει προσωρινά στη γη. Γι' αυτό τον λόγο, ο φωτισμένος μυημένος διαφέρει από τους άλλους ανθρώπους. Η πλήρης Μύηση είναι ένας ζωντανός θάνατος.

Εκείνοι που επιθυμούν τα πράγματα των αισθήσεων και την περηφάνεια της ζωής, χρησιμοποιούν τις λέξεις "ζωντανός θάνατος" για να δηλώσουν την πιο τρομερή μοίρα που μπορεί να συμβεί στον άνθρωπο. Αλλά εκείνοι που γνωρίζουν, ξέρουν ότι "ζωντανός θάνατος" σημαίνει ελευθερία του πνεύματος, που κατέρχεται έως το επίπεδο της ύλης. Σημαίνει τη συνείδηση της "Μόνιμης Παρουσίας" στο μέσο της συνείδησης των αισθήσεων. Σημαίνει ότι ο άνθρωπος έχει επίγνωση του Ουρανού, έστω και αν κατοικεί στη γη. Επομένως, ο μυημένος βαδίζει προς τον ζωντανό θάνατο, που είναι ελευθερία, ενώ έχει ακόμα υλικό φορέα, γιατί ο θάνατος καταργεί το Νόμο του Περιορισμού, ελευθερώνει τις δυνατότητες του πνεύματος, δίνει όραση στον τυφλό και δύναμη στον ανίκανο. Εκείνο το οποίο οι άνθρωποι λαχταρούσαν μάταια στη ζωή, το συναισθάνονται στο θάνατο, γιατί ο θάνατος είναι η ζωή και η ζωή είναι θάνατος.

Για τη συνείδηση που έχει πλατύνει περισσότερο τους ορίζοντες της, η μήτρα είναι ένας τάφος και ο τάφος μια μήτρα. Η εξελισσόμενη ψυχή, που έρχεται στη ζωή, αποχαιρετά τους φίλους της που τη θρηνούν. Και αφού πάρει θάρρος και αντικρύσει τη μεγάλη δοκιμασία και παραδοθεί στον πόνο, τότε γεννιέται. Η πρώτη πράξη της ψυχής στη ζωή είναι να αναπνεύσει. Η δεύτερη πράξη της, μαζί με την αναπνοή, είναι να βγάλει μια κραυγή αγωνίας, γιατί ανέλαβε το καθήκον της ζωής με θλίψη. Σκοπός της σε αυτή τη ζωή είναι να κάνει την ίδια τη ζωή υποφερτή. Αλλά όταν μετά τον θάνατο μπαίνει στον τάφο, περνά από μία πύλη που οδηγεί σε μια πλατύτερη ζωή της συνείδησης. Και όταν ο μυημένος περνάει στην πλατύτερη ζωή της συνείδησης, διέρχεται αναγκαστικά από την πύλη που συμβολίζει τον θάνατο. Και με τον θάνατο του στα πράγματα της επιθυμίας, αποκτά ελευθερία και βαδίζει ανάμεσα στους ανθρώπους σα νεκρός. Στον "ζωντανό θάνατο" (θάνατος εν ζωή), που είναι η ελευθερία του πνεύματος έστω και μέσα στα δεσμά της σάρκας, η ψυχή υπερβαίνει το Νόμο του Περιορισμού. Ο άνθρωπος όντας νεκρός, είναι ελεύθερος. ΄Οντας νεκρός κινείται με δύναμη ανάμεσα σε εκείνους που είναι θαμμένοι στη σάρκα. Και εκείνοι, βλέποντας το Φως που ακτινοβολεί λαμπρά από μέσα του, γνωρίζουν ότι είναι νεκρός, γιατί το Φως δε μπορεί να λάμψει μέσα από το πέπλο της σάρκας. ΄Οσο η συνείδηση είναι ενσαρκωμένη στο σώμα, το Φως δε μπορεί να λάμψει μέσα από αυτή τη συνείδηση. Αλλά όταν η συνείδηση είναι άσαρκη, το Φως λάμπει μέσα από αυτήν. Αν η άσαρκη συνείδηση εξακολουθεί να χειρίζεται το σώμα της, τότε το Φως αυτό θα λάμπει μέσα στον κόσμο της ύλης και θα φωτίζει τους ανθρώπους. Αλλά να θυμάσαι το εξής και να διαλογίζεσαι πάνω σε αυτό: ο φωτισμένος Μυημένος, είναι ένα νεκρός που χειρίζεται το σώμα του για να μπορεί μέσα από αυτό να υπηρετήσει εκείνους οι οποίοι δε μπορούν διαφορετικά να προσεγγιστούν.

Dion Fortune

Ο Νόμος των Επτά Θανάτων (Α' μέρος)

Ο Πρώτος Θάνατος: ΄Οταν τέμνονται δύο γραμμές κίνησης, δημιουργείται ένας στρόβιλος. Στη συνέχεια, αυτές οι δύο γραμμές κίνησης αλληλοεξουδετερώνονται και, παύοντας να υπάρχουν σαν κίνηση, γίνονται ένα κέντρο σταθερότητας. Αυτός είναι ο Πρώτος Θάνατος.

Ο Δεύτερος Θάνατος: Η δράση και η αντίδραση είναι ίσες και αντίθετες στο επίπεδο όπου πρωτοεκδηλώνονται. Δρουν, αντιδρούν και συνεχίζουν να εκδηλώνονται σε κυκλική μορφή. ΄Οταν, όμως, περνούν από το ένα επίπεδο στο άλλο, παύουν να εκδηλώνονται πάνω στο προηγούμενο επίπεδο και παίρνουν μια υπόσταση διαφορετικής μορφής στο επόμενο επίπεδο. ΄Οταν αυτή η αλλαγή εξετάζεται από το επίπεδο στο οποίο οι δυνάμεις αυτές εκδηλώθηκαν αρχικά, ονομάζεται θάνατος. Αν πάλι εξεταστεί από το επίπεδο που υποδέχεται αυτές τις δυνάμεις, ονομάζεται γέννηση.

Αν δεις μια εξελικτική αλλαγή από την πιο πρωτόγονη όψη της, θα σου φανεί σαν θάνατος. Αν αντίθετα τη δεις από την πιο εξελιγμένη της όψη, θα σου φανεί σαν γέννηση. Αυτή η γέννηση είναι ο Δεύτερος Θάνατος.

Ας τα ξεκαθαρίσουμε αυτά με ένα παράδειγμα. Η ζωή έχοντας εξελιχτεί σε βαθμό που ξεπερνά την εκφραστική ικανότητα των κατώτερων μορφών (αυτές οι ταπεινές μορφές δε μπορούν πια να την εκφράσουν) δομεί για τον εαυτό της υψηλότερες μορφές. Τα απολιθωμένα υπολείμματα των χαμηλότερων μορφών που έχουν εγκαταλειφθεί, βρίσκονται πια ανάμεσα στα συντρίμμια της ζωής. ΄Εχουν πεθάνει και η φυλή τους εκλείπει. Δεν υπάρχουν πια. Η ίδια η ζωή όμως έχει αναγεννηθεί μέσα σε έναν φορέα υψηλότερου τύπου. Μόνο με την εγκατάλειψη της απλούστερης μορφής μπορεί η ζωή να εισέλθει στην πιο σύνθετη. Εν τούτοις, η συνείδηση που βρίσκεται στο επίπεδο της απλούστερης μορφής, βλέπει αυτή τη μεταμόρφωση σαν τραγωδία, γιατί δε μπορεί να συλλάβει την ανώτερη ζωή και βλέπει να προδιαγράφεται ο θάνατός της. Αντίθετα, η συνείδηση που ανήκει στην ανώτερη ζωή, βλέπει σε αυτή τη "μετακόμιση" τη γέννηση μιας νέας εκδήλωσης και αγαλλιάζει, γιατί βλέπει την πληρέστερη έκφραση των δυνατοτήτων της.

Ο Τρίτος Θάνατος: Κάθε ατομικοποιημένη συνείδηση ζει για να πεθάνει και πεθαίνει για να ζήσει. Μόνο μέσω του θανάτου μπορούμε να δρέψουμε τους καρπούς της ζωής. Βόσκουμε στους αγρούς της Γης και ξαπλώνουμε στους αγρούς των Ουρανών για να αναμασήσουμε την τροφή. ΄Εχει λεχτεί ότι "για μιας ώρας μελέτη, κάνε τρεις ώρες διαλογισμό". Στη διάρκεια της ζωής μελετάμε και στη διάρκεια του θανάτου διαλογιζόμαστε.

Αν απλά "ζεις", όλες οι εμπειρίες σου θα περάσουν μέσα από τη συνείδηση και δε θα αφήσουν παρά μόνο ένα μικρό αποτύπωμα, αφού οι πρώτες λιγοστές εικόνες γεμίσουν όλο τον διαθέσιμο χώρο. ΄Ολα θα είναι συγκεκριμένα, άσχετα και ασύνθετα. Με τον διαλογισμό του θανάτου βγαίνει στην επιφάνεια η αφηρημένη ουσία της ζωής και η θέση των αναρίθμητων συγκεκριμένων εικόνων, παίρνει μία και μοναδική αφηρημένη σύλληψη. Μάθε να εμπιστεύεσαι τον θάνατο. Μάθε να υπολογίζεις τον θάνατο στα σχέδια σου για το μέλλον και να εκτελείς τακτικά την άσκηση κατά την οποία οραματίζεσαι τον εαυτό σου νεκρό, φανταζόμενος πώς θα είσαι τότε. ΄Ετσι, θα μάθεις να χτίζεις τη γέφυρα ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, ώστε να περάσεις με άνεση σε αυτόν, όταν έρθει η ώρα. Δες τον εαυτό σου σαν πεθαμένο, να συλλογίζεται το πεπρωμένο του. Δες τον εαυτό σου σαν πεθαμένο και συνέχισε το έργο σου από το επίπεδο του νεκρού. ΄Ετσι, θα κτιστεί η γέφυρα που οδηγεί πέρα από το Πέπλο. Ας γεφυρωθεί με αυτή τη μέθοδο το χάσμα ανάμεσα στη λεγόμενη ζωή και το λεγόμενο θάνατο, ούτως ώστε οι άνθρωποι να πάψουν να τον φοβούνται.

Ο Τέταρτος Θάνατος: Το τέσσερα είναι ο συνδετικός αριθμός। Το τέταρτο σώμα, που είναι η υψηλότερη όψη της Προσωπικότητας, τη συνδέει με την Ατομικότητα. Ο Τέταρτος Θάνατος ονομάζεται συνδετικός θάνατος, διδακτικός θάνατος ή διαφορετικά ύπνος. Ο ύπνος είναι μικροσκοπικός θάνατος, ακριβώς όπως ο θάνατος είναι μεγάλος ύπνος. Κάποια γνώση της φύσης του θανάτου, βοηθάει στην ερμηνεία του. Η φύση του θανάτου δεν κατανοείται αρκετά. Οι εντυπώσεις του ύπνου που λαμβάνονται από τη συνείδηση, όταν αυτή βρίσκεται σε εγρήγορση είναι παραπλανητικές. Στον ύπνο, το φυσικό επίπεδο αποχωρίζεται από τα υπόλοιπα πεδία. Η ψυχή που απελευθερώνεται με αυτόν τον τρόπο, δε δέχεται πια τις εντυπώσεις που έρχονται μέσα από τις πέντε πύλες των αισθήσεων και λέμε ότι αυτός που κοιμάται, είναι παθητικός. Αλλά η Ατομικότητα ξυπνάει και είναι ενεργητική. Αντίθετα, όταν ο άνθρωπος είναι ξύπνιος, η Ατομικότητα κοιμάται. Αυτός είναι ο κανόνας για την πλειονότητα. Φτάνει όμως κάποια στιγμή στην εξέλιξη μερικών ανθρώπων που η Προσωπικότητα μπορεί να χρησιμοποιηθεί από την Ατομικότητα για να αυτοεκφραστεί. Αυτό απαιτεί μια πολύ αναπτυγμένη Προσωπικότητα και μια πολύ εξελιγμένη Ατομικότητα. Η Ατομικότητα αναφέρεται στις ιερές γραφές σαν ο "΄Αγγελος που πάντα βλέπει το πρόσωπο του Θεού".

Κατά τη διάρκεια της αφυπνισμένης ζωής του σώματος, η Ατομικότητα είναι προσηλωμένη στο να μεταφράζει σε δικούς της αφηρημένους όρους τις συγκεκριμένες εντυπώσεις που δέχεται η κατώτερη ψυχή. ΄Οταν στη συνέχεια παύει να είναι στραμμένη προς τα μέσα, γίνεται αντικειμενική πάνω στο δικό της επίπεδο και αντικρύζει το "πρόσωπο του Πατέρα". ΄Υστερα, μετράει τον εαυτό της συγκρίνοντας τον με το Θεϊκό μέτρο καἱ κάνει τις αναπροσαρμογές που της επιτρέπει η δύναμή της. Αλλά οι αναπροσαρμογές του πνεύματος είναι αιώνιες και μετριούνται με το άνοιγμα του Ουρανού.

Οι ελάχιστα εξελιγμένες ψυχές, όμως, μπορεί όταν κοιμούνται να μη βυθίζονται στη λήθη αλλά στραμμένες στις ανικανοποίητες επιθυμίες της σάρκας, να συνεχίσουν να λειτουργούν σε σχέση με τις σκεπτομορφές αυτών των επιθυμιών. Ονειρεύονται τα όνειρα που απορρέουν από τα ανικανοποίητα πάθη τους και την ορμή των ενστίκτων. Η Ατομικότητα δεν ελευθερώνεται και αντί να αντικρύζει το "πρόσωπο του Πατέρα που βρίσκεται στον Ουρανό", βλέπει την ανεστραμμένη εικόνα της ανθρώπινης μορφής και αναπτύσσεται καθ' ομοίωσης της. Η Ατομικότητα, που έτσι δε μπορεί να λειτουργήσει στο δικό της επίπεδο, δεν αναπτύσσεται και παραμένει ανεξέλιχτη. ΄Οσο για την Προσωπικότητα, εκφυλίζεται σε μια καρικατούρα του εαυτού της. Από αυτή την κατάσταση μπορεί να ελευθερωθεί μόνο με τον Τρίτο Θάνατο, ο οποίος βοηθάει την Ατομικότητα να επιβληθεί. Αν πάντως ο Τρίτος Θάνατος είναι ατελής, η κατώτερη ψυχή θα συνεχίσει να ονειρεύεται πάνω στο αστρικό επίπεδο. Αυτό μας οδηγεί στο ζήτημα του Πέμπτου Θάνατου.

Dion Fortune

Τι Εστί Αποκρυφισμός (Δ' Μέρος)

Η ΕΥΠΙΣΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ

Η ΑΠΟΚΡΥΦΗ επιστήμη έχει δύο εχθρούς, τον σκεπτικιστή υλιστή που αρνείται τα πάντα, και τον εύπιστο «αποκρυφίζοντα», που πιστεύει τα πάντα. Οι σοβαροί σπουδαστές πρέπει να βρουν τη Μέση Οδό ανάμεσα σε αυτό τα δυο άκρα: από τη μια, πρέπει να αποφύγουν την ευπι­στία, και από την άλλη, να αναγνωρίσουν ότι η φύση των αποδείξεων σχετικά με τα Εσωτερικά Πεδία διαφέρει από αυτήν της φυσικής επιστήμης.

Ο πνευματιστής, επειδή ξεκινάει από το υλικό πεδίο και στη συνέχεια ανεβαίνει, περνώντας μέσα από τα πυκνότερα στρώματα του Αόρατου Κόσμου, χρησιμοποιεί μια τεχνική που ικανοποιεί ακόμα και τον εργαστηριακό, ορθόδοξο επιστήμονα. Ο αποκρυφιστής όμως, δουλεύοντας εξαρχής σε πιο λεπτά πεδία, δεν μπορεί να επωφεληθεί από τα επιστημονικά όργανα ακρίβειας και για αυτό το λόγο φαίνεται να έχει παραιτηθεί από κάθε προσπά­θεια απόδειξης, θεωρώντας την τελευταία ανέφικτη. Έτσι, αρκείται στις προσωπικές του επιβεβαιώσεις.

Αυτή η κατάσταση δεν είναι καθόλου ικανοποιη­τική και ανοίγει διάπλατα την πόρτα στον τσαρλατανισμό και στην εξαπάτηση. Δεν είναι αναγκαίο κακό να επαναπαυόμαστε με μια τόσο επισφαλή άποψη, γιατί υπάρχουν τρόποι να ελέγχουμε τις ανακαλύψεις της διορατικής έρευνας, τρόποι που μας επιτρέπουν να τις αξιολογήσουμε, χωρίς να καταστρέψουμε το πείραμα.

Υπάρχουν πολλά και διάφορα αποκρυφιστικά πειράματα, αλλά δεν προτίθεμαι να αναφερθώ τώρα σε όλα, γιατί το θέμα αυτό έχει αναλυθεί αρκετά από τους πρωτεργάτες της ψυχικής έρευνας. Δεν χρειάζεται να αναφερθώ ούτε στα φαινόμενα Πολτεργκέιστ. όπου πρέπει να εξετάζεται η μαρτυρία ενός αυτόπτη που δεν είναι ψυχικός. Προτιμώ να εξετάσω την ψυχική έρευνα μέσω της διόρασης, με την οποία μας εξοικείωσαν ο Ρούντολφ Στάινερ και ο Λιντμπήτερ. Είναι απαραίτητο να διαθέτουμε κάποιο κριτήριο προκειμένου να εξετάσουμε αυτό το έργο, γιατί έχουν ξεπεταχτεί ολόκληρες στρατιές ψυχικών, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι διαθέτουν ψυχική όραση και διακηρύσσουν ότι βλέπουν την αύρα των ανθρώπων, ότι διαβάζουν τις προηγούμενες ενσαρ­κώσεις τους, ή ότι μπορούν να διεξάγουν έρευνες στα Ακασικά Αρχεία και στο Αστρικό πεδίο. Αυτές οι δηλώσεις τους όμως δεν συνοδεύονται από καμία απόδειξη.

Υπάρχουν (και αυτό το παραδεχόμαστε) ση­μαντικές μαρτυρίες ότι όλα αυτά μπορούν πράγματι να συμβαίνουν, όμως σπανίζουν οι σημαντικές μαρ­τυρίες που τεκμηριώνουν ότι αυτά ισχύουν για έναν συγκεκριμένο ψυχικό.

Πρέπει, ωστόσο, να θυμόμαστε ότι αποδοκιμά­ζοντας τις έρευνες κάποιου ιδιαίτερου ψυχικού, δεν απορρίπτουμε ταυτόχρονα και τον ψυχισμό αυτό καθαυτό. Για την ακρίβεια ούτε καν υποτιμούμε τον συγκεκριμένο ψυχικό, μια και κανείς δεν ξέρει καλύτερα από εκείνους που κατέχουν το χάρισμα της διόρασης, πόσο ευαίσθητη και ευάλωτη σε εσωτερικά παράσιτα είναι η τελευταία.

Όταν έχουμε να κάνουμε με αποκρυφιστικά πει­ράματα, πρέπει να υιοθετούμε δύο στάσεις και να τις κρατάμε χώρια με διάκριση: την ώρα του πειράμα­τος, πρέπει να έχουμε απόλυτη πίστη, ενώ όταν τελειώνει το πείραμα, πρέπει να είμαστε αμερόλη­πτα κριτικοί προς τα αποτελέσματα του. Η πίστη είναι αναγκαία κατά την εκτέλεση του πειράματος, γιατί η υποψία ή ο σκεπτικισμός υποβάλλεται υπο­συνείδητα στο διάμεσο ή στον πειραματιστή. Και καθώς εκείνοι που είναι απασχολημένοι με την εκδήλωση των υπερφυσικών ικανοτήτων τους βρί­σκονται σε πολύ ευαίσθητη κατάσταση, η σκεπτι­κιστική στάση εκείνων που συμμετέχουν στο πείρα­μα μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά, με αρνητικό τρόπο, την κατάληξη του πειράματος.

Αυτό συμβαί­νει γιατί, όταν αναστατώνεται ο ψυχικός, οι ικανό­τητες του «κλείνουν» αυτόματα και η αναζήτηση του περιορίζεται στην οριακή γραμμή του δικού του υποσυνείδητου, αποτυχαίνοντας έτσι να περάσει στην ανώτερη συνείδηση. Όσοι παίρνουν μέρος σε αποκρυφιστικά πειράματα θα πρέπει να αποδέχονται νοητικά τις θεωρίες στις οποίες βασίζεται το πείρα­μα και, για όσο διάστημα αυτό διαρκεί, να του δίνονται ανεπιφύλακτα. Έτσι, ο ομαδικός νους του κύκλου υποβάλλει υποσυνείδητα τον ψυχικό και τον βοηθάει να ανυψωθεί σε ένα ανώτερο πεδίο. Όταν φτάσει στο ανώτερο αυτό πεδίο, η σιγουριά και η αφυπνισμένη του συνείδηση τείνουν να ελκύσουν και τους άλλους προς τα πάνω. Έτσι, όλοι, μέχρι ένα βαθμό, έχουν την αίσθηση της παρουσίας του Αόρατου, και το συναίσθημα που δοκιμάζουν ανυ­ψώνει ακόμα πιο ψηλά τον ψυχικό, ο οποίος τότε γίνεται ικανός να προσφέρει κάτι που πραγματικά αξίζει τον κόπο. Κανένα είδος ψυχικής ικανότητας δεν μπορεί να λειτουργήσει θετικά, αν δεν ανυψωθεί προηγούμενα κατά ένα επίπεδο και η συνείδηση όσων συμμετέχουν στον κύκλο.

Αυτή τη στάση όμως, θα πρέπει να την κρατάμε μόνο κατά τη διάρκεια του πειράματος. Μόλις αυτό περατωθεί, πρέπει να υιοθετούμε τη στάση του επιστήμονα και να εξετάζουμε τα αποτελέσματα του κάτω από ένα ψυχρό νοητικό φως. Η κριτική στάση μας πάντως, δεν πρέπει να περιορίζεται στην ετυμη­γορία «Αθώος» ή «Ένοχος», αλλά να περιλαμβάνει και μια τρίτη εκδοχή, το «Αναπόδεικτο». Πάρα πολλές ψυχικές έρευνες ταξινομούνται σε αυτή την τρίτη κατηγορία, γιατί χρειάζονται πρόσθετες μαρ­τυρίες. Ταυτόχρονα, κανένας πειραματιστής δεν πρέπει να αποθαρρύνεται από τις δυσκολίες που προκύπτουν στη διαδικασία της απόδειξης. Αντίθε­τα, πρέπει να επιστρατεύει όλη τη δύναμη και την εξυπνάδα του για να επινοεί νέες μεθόδους και πει­ράματα, με τα οποία το φευγαλέο αντικείμενο της ερευνάς του θα μπορεί να αποδειχτεί χειροπιαστά.

Πρέπει να θυμάται ωστόσο, ότι στον αποκρυφι­σμό υπάρχουν δύο ειδών αποδείξεις, τις οποίες θα ορίσω σαν υποκειμενικές και αντικειμενικές, αντίστοιχα. Τους νόμους της αντικειμενικής απόδειξης τους γνωρίζουμε αρκετά καλά: αφορούν διαπιστώ­σεις των φυσικών αισθήσεων, που ελέγχονται από το πείραμα και τη λογική. Όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχει επίσης «η μαρτυρία των πραγμάτων που δε φαίνονται», δηλαδή οι υποκειμε­νικές αποδείξεις, που εξαρτώνται από τη διαίσθη­ση.

Η διαίσθηση, όπως και το ένστικτο, είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται αυθαίρετα και έχει πολλά νοήματα. Αυτό όμως που αντιπροσωπεύει, είναι κάτι πολύ πραγματικό και μέχρι κάποιο βαθμό, μέρος της εμπειρίας των περισσότερων ανθρώπων. Το Λεξικό της Οξφόρδης την ορίζει σαν «άμεση αντίληψη του νου χωρίς λογική διαδικασία, άμεση γνώση». Από όσα ξέρω, η ορθόδοξη ψυχολογία δεν έχει ασχοληθεί μέχρι τώρα μαζί της, παρά μόνο για να απορρίψει την ύπαρξη της. Αλλά σε αυτό, όπως και σε πολλά άλλα θέματα στα οποία η ψυχολογία έχει προσπαθήσει να διαφωνήσει με τις λαϊκές δοξασίες, οι τελευταίες δικαιώθηκαν. Και σύμφωνα με τις πιο σύγχρονες γνώσεις μας, στη φύση του υποσυνείδητου βρίσκεται κρυμμένο το κλειδί για τη διαίσθηση.

Προτείνω να ορίσουμε τη διαίσθηση σαν Υποσυ­νείδητη Νόηση, όπου οι λογικές διεργασίες εκτε­λούνται πέρα οπό το κατώφλι της συνείδησης και ο άνθρωπος λαμβάνει γνώση ορισμένων στοιχείων τα οποία μπορεί να μην έχουν εμφανιστεί ποτέ στο συνειδητό. Με αυτή τη μορφή νόησης αντιλαμβανόμαστε μόνο το τελικό αποτέλεσμα, ενώ τα προηγούμενα στάδια της διεργασίας παραμένουν κρυμμέ­να. Για αυτό το λόγο, η διαίσθηση χαρακτηρίζεται «άμεση και χωρίς λογική».

Όταν επιπρόσθετα των γνώσεων μας για τη φύση του υποσυνείδητου, αντιληφθούμε καλά και την ύπαρξη των πιο λεπτών αισθήσεων (εκτός από τις 5 που γνωρίζουμε), τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι το υποσυνείδητο μπορεί να εμπεριέχει στοιχεία προς επεξεργασία, για τα οποία ο συνειδητός νους δε γνωρίζει τίποτα, και αυτά τα ευρήματα δε θα πρέπει να αγνοηθούν. Από την άλλη όμως, έχοντας υπόψη μας ότι το υποσυνείδητο έχει και αυτό απωθημένα συμπλέγματα, καταλαβαίνουμε ότι τα ευρήματα δε θα πρέπει να γίνονται αποδεκτά με κλειστά τα μάτια.

Για αυτό το λόγο θα πρέπει στην αποκρυφιστική έρευνα να αποδεχόμαστε δύο ειδών στοιχεία: αυτά που προκύπτουν από την παρατήρηση, και αυτά που προέρχονται από την διαίσθηση. Τα δεύτερα, όταν ελεγχτούν κατάλληλα, μπορούν να είναι το ίδιο αξιόπιστα με τα πρώτα, που κι αυτά φυσικά απαιτούν έλεγχο, όπως παραδέχονται όλοι εκτός από τους πολύ αφελείς. Ωστόσο, ας μην κάνουμε το λάθος να συγχέουμε το ένα είδος με το άλλο.

Στους αποκρυφιστικούς κύκλους ακούμε συχνά ορισμένους να αναφέρονται στην υποκειμενική απόδειξη σαν να είναι ταυτόσημη με την αντικειμενική. Κάνουν ανα­φορές στην Ατλαντίδα, σε προηγούμενες ενσαρκώσεις και σε Δάσκαλους, λες και κατέχουν οριστικές, αντικειμενικές αποδείξεις. Όταν όμως, τους ζητη­θούν αυτές οι αποδείξεις, ακόμα και ο «πιστός» θυμώνει με την ανεπάρκεια τους ή και την καθολική απουσία τους.

Θυμάμαι ότι η είσοδος μου στον αποκρυφισμό καθυστέρησε πολλά χρόνια εξαιτίας της κριτικής μεθόδου που ακολουθούσα. Μου πα­ρουσιάζονταν φαινόμενα που δεν ευσταθούσαν ούτε στην πιο επιπόλαιη εξέταση. Κι εγώ, κρίνοντας το σύνολο από το δείγμα, αναθεμάτιζα όλο το σύστημα. Τώρα γνωρίζω ότι είχα να κάνω με υποκειμενικά στοιχεία που ήταν βάσιμα στις δικές τους σφαίρες και που μπορούσαν να αποδειχτούν με τις κατάλληλες μεθόδους. Όταν, όμως, τα υποκειμενικά στοιχεία υποβάλλονται σε δοκιμασίες που είναι κατάλληλες μόνο για τα αντικειμενικά στοιχεία, αμέσως καταρρίπτονται, και όλο το σύστημα, καθώς και το άτομο που το υπερασπίζει, αμφισβητούνται.

Ας μελετήσουμε ακόμα περισσότερο τη φύση των υποκειμενικών στοιχείων. Αυτά εξαρτώνται από τρεις τύπους αντίληψης. Ο πρώτος είναι η Διαίσθη­ση, όπως ορίστηκε πιο πάνω, και της οποίας μόνο τα αποτελέσματα, και όχι η διεργασία, γίνονται αντι­ληπτά από τη συνείδηση. Ο δεύτερος τύπος αντίληψης είναι ο Συνειδητός Ψυχισμός, που προτείνω να οριστεί σαν «αντίληψη που προέρχεται από τις λεπτότερες αισθήσεις με πλήρη τη συνείδηση», χωρίς να προχωρήσω προς το παρόν, στον ορισμό των υποκατηγοριών στις οποίες μπορεί να διαιρεθεί. Και ο τρίτος τύπος αντίληψης είναι ο Υποσυνεί­δητος Ψυχισμός, όπου η σύλληψη των μερικά αναπτυγμένων ανώτερων αισθητήριων οργάνων είναι πολύ αμυδρή για να αγγίξει τη συνείδηση, κι έτσι γίνεται μέρος των στοιχείων της διαίσθησης.

Τα καθαρά υποκειμενικά στοιχεία της διαίσθησης μπορούν να ανιχνευτούν με την ψυχανάλυση. Και το όραμα ενός οραματιστή μπορεί να υποστεί την ίδια ανάλυση, όπως τα όνειρα στα χέρια ενός Φροϋδικού, ανάλυση μέσω του ελεύθερου συνειρ­μού, μια τεχνική με την οποία ασχολείται η βιβλιο­γραφία της ψυχοθεραπευτικής και η οποία είναι πολύ εκτεταμένη για να την αναλύσουμε εδώ. Αρκεί να πούμε ότι ο ασθενής καθοδηγείται να παίρνει με τη σειρά κάθε ιδιαίτερο στοιχείο του ονείρου ή του οράματος, να σκέφτεται επίμονα πάνω σε αυτό και να αφήνει το νου του να περιπλανιέται ελεύθερα από αυτό το σημείο εκκίνησης, ενώ ο ψυχαναλυτής σημειώνει το πού περιπλανιέται. Όταν το άτομο είναι ειλικρινές στην προσπάθεια του, οι συνειρμοί τείνουν προς το ίδιο πάντα σημείο, το οποίο έχει κάποια ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για το άτομο, διαφορετικά, σταματούν απότομα στο ίδιο σημείο, πράγμα που δείχνει ότι το αντικείμενο του συναισθήματος έχει απωθηθεί. Αυτή η μέθοδος επιτρέπει στα ονειρικά σύμβολα να γίνουν χρήσιμο υλικό και ρίχνει άπλετο φως στις διεργασίες των κρυμμένων λειτουργιών του νου.

Στα συνηθισμένα υποκειμενικά όνειρα, το ονειρι­κό υλικό απαρτίζουν διάφορες καταπιεσμένες επιθυ­μίες, αναμνήσεις συμβάντων της ημέρας (στα οποία εξακολουθεί να ανταποκρίνεται το συναίσθημα) και ερεθίσματα που κεντρίζουν τις πέντε φυσικές αισθήσεις κατά τη διάρκεια του ύπνου. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλα είδη ονείρων, που θα τα ονομάσω «διαυγή όνειρα».

Αυτά διεγείρονται από εντυπώσεις που κεντρίζουν τις λεπτότερες αισθήσεις κατά τη διάρκεια του ύπνου. (Τα οράματα του ψυχικού οφεί­λονται και αυτά στον ίδιο μηχανισμό, ο οποίος λειτουργεί με τόση δύναμη, ώστε μπορεί να διεισ­δύσει ακόμα και στη συνείδηση που βρίσκεται σε εγρήγορση).

Αν τα όνειρα αυτά υποβληθούν σε ψυχανάλυση, θα φανεί ότι αντλούν το περιεχόμενο τους από το υποσυνείδητο και από το υπερσυνείδητο και δουλειά του ψυχαναλυτή είναι να κάνει διάκριση ανάμεσα σε αυτά τα δύο.

Αν τα στοιχεία που προέρχονται από την υποκει­μενική περιοχή του υποσυνείδητου χρησιμεύσουν σαν σημείο εκκίνησης για μια σειρά ελεύθερων συνειρμών, θα οδηγήσουν τη σκέψη κατευθείαν πίσω, στο σημείο από όπου προήλθαν, στο υποσυνείδητο, το οικείο στον Φροϋδικό αναλυτή.

Τα στοιχεία που αντλήθηκαν από το υπερσυνείδητο θα οδηγήσουν κι αυτά τη σκέψη εκεί από όπου πήγασαν, σε αυτή την περίπτωση, η προέλευση τους είναι το υπερσυνείδητο, και έτσι θα διασαφη­νίσουν πολύ αποτελεσματικά το νόημα του οράμα­τος. Θα παρασύρουν επίσης, μέσα στη συνείδηση ένα τεράστιο όγκο υλικού το οποίο έχει γίνει αντιληπτό από το υπερσυνείδητο, αλλά δεν είχε κατορθώσει να ξεπεράσει την άβυσσο που χώριζε τον ανώτερο εαυτό από την εγκεφαλική συνείδηση.

Όπως ακριβώς ο ονειρικός συμβολισμός θα μπορούσε να αναλυθεί στα ονειρικά συστατικά και υλικά του, έτσι και ο συμβολισμός των οραμάτων θα μπορούσε να μετατραπεί στο αντίστοιχο υλικό τους. Στη μία περίπτωση όμως, το μονοπάτι των ελεύ­θερων συνειρμών οδηγεί στο υποσυνείδητο, ενώ στην άλλη οδηγεί στο υπερσυνείδητο. Ένα επι­πλέον τεστ θα μπορούσε να εφαρμοστεί κατάλληλα στο υπερσυνείδητο υλικό που έχει γίνει προσιτό με αυτό τον τρόπο. Αν χρησιμοποιηθούν λέξεις ενδεικτικές των κύριων συμβόλων και ιδεών που υπάρ­χουν στο όραμα, σε ένα τεστ «λέξης - αντίδρασης» με χρονόμετρο, σύμφωνα με τη μέθοδο του Γιουνγκ, και στη συνέχεια οι λέξεις αντίδρασης υποβληθούν σε μια πρόσθετη ανάλυση με ελεύθερους συνειρ­μούς, η προκύπτουσα απόδειξη όχι μόνο θα είναι πέρα από κάθε επίκριση, αλλά θα μας αποκαλύψει ευρύτερα τα πλούτη του ανώτερου νου.

Η χρησιμοποίηση της παραπάνω μεθόδου θα αποφέρει πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Θα αποδείξει ξεκάθαρα το υποσυνείδητο στοιχείο που είναι παρόν σε κάθε είδους ψυχισμό και θα ανοίξει επίσης, αγωγούς επικοινωνίας με τα στοιχεία του υπερσυνείδητου, φέρνοντας τα στην εγκεφαλική συνείδηση. Η χρήση του ελεύθερου συνειρμού για αυτό το σκοπό, αποτελεί μια πολύ σημαντική όψη του εσωτερικού έργου, αλλά οι τεχνικές του είναι υπερβολικά περίπλοκες για να αναλυθούν σε αυτό το βιβλίο.

Όλοι όσοι αναλαμβάνουν να δημοσιεύσουν τα αποτελέσματα αποκρυφιστικών πειραμάτων επωμί­ζονται σοβαρή ευθύνη. Θα πρέπει να είναι σίγουροι πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι έχουν καταγράψει και έχουν ερμηνεύσει τα οράματα τους σωστά, τόσο σε γενικές γραμμές σαν ιδέες, όσο και στις λεπτο­μέρειες. Θα πρέπει να αποφεύγουν με κάθε τρόπο να απαιτούν από τους αναγνώστες τους μία πίστη που γελοιοποιεί και εκείνους που τη ζητούν, αλλά και εκείνους που την δίνουν. Η Ιερή Επιστήμη δεν πρέπει να δυσφημείται, γιατί προορίζεται για τη θεραπεία των εθνών.

Τι Εστί Αποκρυφισμός (Γ' Μέρος)

Τι είναι αποκρυφισμός; Να ένα ερώτημα που μπορεί να θέσουμε όταν αποφασί­ζουμε να αφιερώσουμε σε αυτόν χρόνο για σκέψη, εγκαταλείποντας την αδιάφορη ηρεμία μας. Μήπως πρέπει να αρκεστούμε στις διαδόσεις για στοιχειωμένα σπίτια, στις διάφορες μαρτυ­ρίες για τηλεπάθεια και στις έρευνες της εσωτερικής φιλολογίας του παρελ­θόντος; Όλα αυτά έχουν φυσικά την αξία τους. Όλα τα διαθέσιμα απόκρυφα φαινόμενα, θα πρέπει να ερευνώνται προσεκτικά, όχι μόνο για να αποκτήσουμε γνώσεις, αλλά και για να ξεσκε­πάσουμε τους τσαρλατάνους. Όσο για τα αποτελέσματα που είχαν οι έρευνες κατά το παρελθόν, έχουν κι αυτά αξία, γιατί μπορούμε να τα αντιπαραβάλ­λουμε με τα αποτελέσματα των σημερινών ερευνών.

Αρκεί αυτό όμως; Μήπως έτσι η στάση μας προς την απόκρυφη επιστήμη είναι παρόμοια με αυτήν προς τις αρχαίες γλώσσες, που τις θαυμάζουμε για τα αριστουργήματα τους, ενώ εμείς οι ίδιοι δεν δημιουργούμε ζωντανή λογοτεχνία σήμερα; Γνωρί­ζουμε ότι τα Μυστήρια άσκησαν βαθιά επίδραση στους αρχαίους πολιτισμούς και ότι ορισμένοι από τους πιο εξελιγμένους ηγέτες των διαφόρων φυλών, εμπνέονταν από αυτά και τα αντιμετώπιζαν με σεβασμό και δέος.

Μήπως τάχα, τα φαινόμενα που αποκαλούμε απόκρυφα, είναι απλά και μόνο αποτε­λέσματα κάποιων πνευματιστικών συγκεντρώσεων που γίνονταν σε πλατιά κλίμακα; Η μήπως εκτός από τους σχεδόν άγνωστους νόμους της Φύσης, στη λειτουργία των οποίων προσπαθούμε να διεισδύσουμε, υπάρχει και μία ενεργοποιός πνευματική επίδραση, όπως αυτή που ανύψωνε τη συνείδηση των μυημένων στην αρχαιότητα και τους έδινε μια βαθύτερη κατανόηση των θεών τους;

Ας μελετήσουμε τη φύση των φαινομένων που μπορούν να ονομαστούν απόκρυφα, όπως το εκτό­πλασμα, η διόραση σε όλες τις μορφές της, η τηλεπάθεια, οι διάφορες μορφές μαντείας, οι οποίες κάθε άλλο παρά απατηλές είναι, οι μυστικιστικές εμπειρίες, η έκσταση, ο υπνωτισμός, η υποβολή και η αυθυποβολή, η μεταθανάτια ζωή και τελικά, αλλά όχι λιγότερο σημαντικά, ορισμένα είδη νοητικών ασθενειών. Όλα αυτά τα πράγματα παραμένουν κρυφά στη φύση τους, δεν μπορούν να ερευνηθούν με τις κοινές επιστημονικές μεθόδους και εύλογα, αποτελούν το πεδίο έρευνας της απόκρυφης επιστή­μης.

Υπάρχει όμως και μια άλλη όψη της απόκρυφης Επιστήμης εκτός της καθαρά επιστημονικής, και αυτή είναι το βασίλειο της εσωτερικής εμπειρίας και της πρακτικής της εφαρμογής, που ξανοίγεται μπροστά μας σαν μία τέχνη για να τη μάθουμε. Η πύλη προς το Αόρατο μπορεί να βρεθεί με την πρακτική εφαρμογή των αρχών του αποκρυφισμού και όσοι ενδιαφέρονται να εκπληρώσουν τις προϋποθέσεις για να το ριψοκινδυνεύσουν, θα ζήσουν σε αυτό το μονοπάτι τις περιπέτειες τους. Οι δυνάμεις που επικαλούνταν οι αρχαίοι στις τελετουργίες τους, εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα και η αναζήτηση τους δεν είναι δύσκολη για όσους συνδυάζουν τη γνώση, την πίστη και το θάρρος.

Αν όμως επιθυμούμε να επιχειρήσουμε αυτή την περιπέτεια, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι οι αρχαίες τελετουργίες ήταν αναπόσπαστο μέρος ενός θρη­σκευτικού συστήματος και ότι κανένας μυημένος των αρχαίων Μυστηριακών Σχολών δεν διανοήθηκε ποτέ να πειραματιστεί με αυτές για να ικανοποιήσει απλά την περιέργεια του ή το θαυμασμό του για τα ανεξήγητα φαινόμενα. Τις προσέγγιζε με σεβασμό, έπειτα από αυστηρή πειθαρχία του χαρακτήρα του και σκληρή δοκιμασία της καταλληλότητας του. Η λατρεία του φαλλού και η μαύρη μαγεία άνθισαν μόνο όταν έπεσαν τα υψηλά ιδανικά.

Αν θέλουμε να εισδύσουμε στα βαθύτερα ζητήμα­τα του αποκρυφισμού, δεν αρκεί σαν κίνητρο η νοητική περιέργεια. Αυτή θα μας αποκαλύψει μόνο την εξωτερική μορφή. Η Ατραπός του Αποκρυφι­σμού δεν είναι τόσο θέμα μελέτης, όσο τρόπος ζωής. Αν δεν υπάρχει το στοιχείο της αφοσίωσης και της Ουσίας, το κλειδί που ανοίγει την πόρτα των Μυστηρίων δεν θα γυρίσει ποτέ μέσα στην κλειδαριά. Αν δεν προσεγγίσουμε την Ιερή Επιστήμη όπως οι μυημένοι παλιά, δεν θα βρούμε σε αυτήν ότι βρήκαν εκείνοι. Δεν αρκεί να εργαζόμαστε για να μάθουμε τα μυστικά της, όπως δουλεύουν οι άνθρωποι για να πάρουν την αμοιβή του μεροκάματου τους. Πρέπει να ζούμε για αυτήν, όπως οι άνθρωποι θα ζούσαν για ένα πνευματικό ιδανικό. Μονάχα ένα κίνητρο μπορεί να μας βγάλει με ασφάλεια από το λαβύρινθο της αστρικής εμπειρίας: η επιθυμία για το φως πάνω στην ατραπό της πνευματικής ανάπτυξης, η οποία ολοκληρώνεται στο τέλος με τη Θεία Ένωση. Αυτός ήταν ο σκοπός των Μυστηρίων, στην πιο ευγενική τους μορφή, και μονάχα αν αναζητήσουμε το ίδιο ιδανικό θα μπορέσουμε να γνωρίσουμε την ύψιστη μορφή τους.

Η απόκρυφη επιστήμη είναι πανίσχυρη. Αρκετοί περίεργοι που πειραματίζονται με αυτήν, προστα­τεύονται από την ίδια τους την ανοησία. Αν πετύ­χαιναν σε ορισμένες από τις εργασίες τους, θα διαλύονταν εσωτερικά εξαιτίας της απειθάρχητης και μη εξαγνισμένης φύσης τους. Δεν επέρχεται όμως καμία καταστροφή, επειδή ακριβώς δεν είναι ικανοί να εφελκύσουν καμία δύναμη. Αν θέλουμε να εξερευνήσουμε τα Μυστήρια με ασφάλεια, πρέπει αρχικά να προσεγγίσουμε την πιο ευγενική μορφή τους, σαν μέρος ενός συστήματος πνευματικής αναγέννησης, και μόνο όταν έχουμε δεχτεί την πειθαρχία τους, έχουμε αφομοιώσει τον κατώτερο εαυτό στον ανώτερο, και η αφιέρωση αυτή έχει γίνει δεκτή, τότε, και μόνο τότε μπορούμε να μελετήσουμε με ασφάλεια εκείνες τις μαγικές όψεις του αποκρυ­φισμού, που συνήθως ελκύουν τους μη φωτισμένους.

Οι διανοητικές μας αναζητήσεις μπορούν να βρουν ανταπόκριση μόνο με την πνευματική φώτι­ση. Η απόκρυφη επιστήμη, με τη σωστή της έννοια, είναι ο δεσμός μεταξύ θρησκείας και ψυχολογίας. Δίνει τα μέσο για μια πνευματική προσέγγιση της επιστήμης και μια επιστημονική προσέγγιση της πνευματικής ζωής. Οι εμπειρίες στις οποίες μας οδηγεί, αν τις κατανοήσουμε σωστά, σχηματίζουν μια γέφυρα που συνδέει τη λογική (την εγκεφαλική συνείδηση που εξαρτάται από τις 5 φυσικές αισθή­σεις) με τις άμεσες συλλήψεις της πνευματικής διαί­σθησης. Ο αποκρυφισμός ποτέ δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Ανοίγει έναν πλατύτερο ορίζοντα, που όσο τον πλησιάζουμε, πλαταίνει περισσότερο. Βρι­σκόμαστε ακόμα στο βασίλειο των φαινομένων και των φαντασμάτων. Ωστόσο, ο αποκρυφισμός μπορεί να αποτελέσει ένα ανεκτίμητο μέσο για την κατάκτηση πολλών σκοπών. Η γνώση της φιλοσοφίας του μπορεί να αποτελέσει το μίτο της Αριάδνης για τις φυλακισμένες στη λογική έρευνες του επιστήμο­να και αντίστοιχα, να ισορροπήσει την ανεξέλεγ­κτη έκσταση του μυστικιστή. Επίσης, είναι πολύ πιθανό, με τις δυνατότητες της τελετουργικής μαγείας, να ανακαλύψουμε έναν ανεκτίμητο θεραπευτικό παράγοντα για ορισμένες μορφές νοητικών παθήσεων. Η ψυχανάλυση, αν και έχει προσφέρει πολλά αποδεικνύοντας ότι οι αρρώστιες αυτές δεν οφείλονται σε οργανικά αίτια, σπάνια μπορεί να τις θεραπεύσει. Εδώ είναι που ο αποκρυφιστής, με τη γνώση που κατέχει για την εσωτερική όψη των πραγμάτων, μπορεί να διδάξει πολλά στον ψυχολό­γο.

Ο αποκρυφισμός είναι μία Ιερή Επιστήμη και θα πρέπει να προσεγγίζεται με σεβασμό. Μπροστά μας ορθώνεται η πύλη και το στενό μονοπάτι που οδηγεί στους ιερούς της τόπους, αλλά λίγοι είναι αυτοί που θα τους βρουν. Ο Άγγελος με το Φλεγόμενο Ξίφος φυλάει ακόμα την πύλη των Μυστηρίων και δεν είναι σοφό να εκθέσουμε τις ψυχές μας στη δύναμη Του, μέχρι να εξαγνιστούμε αρκετά και να βεβαιω­θούμε ότι θα μπορέσουμε να δώσουμε το σωστό «παρασύνθημα» όταν μας ζητηθεί.

Έρχεται καιρός που κάθε μαθητής αρχίζει να νιώθει την επίδραση των ιδεών που τον απασχολούν. Τότε, ο Αόρατος Κόσμος για τον οποίο έχει διαβάσει τόσα πολλά, αρχίζει να ανατέλλει στον ορίζοντα της συνείδησης του και το λεπτεπίλεπτο «άυλο» γίνεται απτό. Θα βρεθεί στην πολύ πραγμα­τική νοητική «Χώρα του Κανένα», και θα πρέπει τότε να κάνει ένα από τα δύο (και μάλιστα γρήγορα):
Είτε να οπισθοχωρήσει και να κλειστεί στο καβούκι του, όπως το κουνέλι στη φωλιά του, είτε να συνε­χίσει και να αναδυθεί στην ανώτερη συνείδηση.

Όμως, ένα πράγμα δεν πρέπει να κάνει, και αυτό είναι ότι δεν πρέπει να χρονοτριβήσει στη χώρα των φαντασμάτων που είναι στα σύνορα του υποσυνείδητου και του υπερσυνείδητου, γιατί εκεί καραδοκεί η τρέλα. Σαν φτάσει όμως στην πύλη της ανώτερης συνεί­δησης, θα συναντήσει τον Άγγελο στο Κατώφλι. Αυτός θα του θέσει το πανάρχαιο ερώτημα στο οποίο θα πρέπει να απαντήσει για να περάσει. Και η ερώτηση του δεν θα ζητάει κανένα περίπλοκο πα­ρασύνθημα που να επιτρέπει την είσοδο σε μυστη­ριώδεις τάχα συνελεύσεις. Το ερώτημα που του απευθύνει είναι το ίδιο με αυτό που θέτει κανείς σε κάθε ξένο όταν χτυπά την πόρτα του: «Τι θέλεις;».
Η απάντηση δεν εξαρτάται από τη γνώση, αλλά από το χαρακτήρα του αναζητητή. Αν απαντήσει σωστά, ο δρόμος της προόδου του θα γίνει ολοφά­νερος. Αν απαντήσει λαθεμένα, θα αφεθεί να βρει το δρόμο της επιστροφής πίσω στο γήινο κόσμο μόνος του, όπως μπορεί καλύτερα. Και αυτή η εμπειρία, της ατελέσφορης επιστροφής, δεν είναι ούτε πολύ ευχά­ριστη, ούτε πολύ ασφαλής.

Μελετώντας κανείς τον αποκρυφισμό, είναι σαν να συνδέεται με ένα μεγάλο ηλεκτροπαραγωγικό εργο­στάσιο που βρίσκεται στον Αόρατο Κόσμο. Μπορεί να μην υπάρξουν ποτέ απτά αποτελέσματα, είτε επειδή η φύση του μελετητή είναι ίσως φτιαγμένη από μη αγώγιμα υλικά, είτε επειδή η αμφιβολία του σχετικά με την πραγματικότητα των φαινομένων που ερευνά, εμποδίζει τους ακροδέκτες της ψυχικής επαφής να τοποθετηθούν κανονικά στις πρίζες. Η Γνώση και η Δύναμη συνθέτουν τα δύο άκρα του κυκλώματος. Όταν ενώνονται, το ρεύμα κυκλοφο­ρεί ελεύθερα. Η φύση που δεν περιέχει δύναμη μπορεί να μελετάει την Ιερή Επιστήμη χωρίς να επέρχονται αποτελέσματα, όπως και η φύση που δεν κατέχει γνώση, θα αδυνατεί να χρησιμοποιήσει τη δύναμη της. Όταν όμως υπάρχουν και τα δύο, ο ερχομός κάποιας διαφωτιστικής ιδέας που θα απο­καλύψει ξαφνικά τη σπουδαιότητα της εσωτερικής ζωής είναι ζήτημα χρόνου. Αυτή η φώτιση ολοκλη­ρώνει το κύκλωμα. Και αυτό το πρόσωπο που συμμε­τέχει στο κύκλωμα, καλό ή κακό, βρίσκεται πια σε επαφή με την αόρατη γεννήτρια. Γιατί η απόκρυφη επιστήμη αυτή καθαυτή, δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή. Όλα εξαρτώνται από το πώς χρησιμοποιεί­ται. Να γιατί είναι τόσο αναγκαίο να την προσεγγί­ζει κανείς με καθαρά χέρια, αγνή καρδιά και πειθαρ­χημένη, αφοσιωμένη Θέληση.

Ο αποκρυφισμός δεν είναι παιχνίδι για παιδιά και δεν αποτελεί κρησφύγετο από την καθημερινότητα. Η ερευνά του προϋποθέτει δύναμη και αγνότητα. Όλοι όσοι έχουν αγγίξει το βαθύτερο του όραμα, ισχυρίζονται ότι δεν πρόκειται για χίμαιρα, αλλά για ένα πολύ αληθινό μονοπάτι προς το Φως. Ένα μονοπάτι στενό σαν την κόψη του ξυραφιού!

Dion Fortune - "Υγιής Αποκρυφισμός"

Τί Εστί Αποκρυφισμός (Β' Μέρος)

 

 

Ανατρέχοντας στην ιστορία της Απόκρυφης Επιστήμης το συμπέρασμα που βγαίνει με μια πρώτη ματιά δεν είναι ενθαρρυντικό. Για ποιο λόγο ο αποκρυφισμός έχει «αναδείξει» ένα σωρό τσαρλατάνους και ελάχιστες διάνοιες πρώτης ποιότητας; Το μεγαλείο των θεωριών του αποκρυφισμού εξευγενίζει την ανθρώπινη ζωή και μας δίνει τη δυνατότητα να αντικρίσουμε τις πράξεις μας και το πεπρωμένο μας με μία συμπαντική προοπτική. Αυτό το ολόλαμπρο φόντο, όμως, είναι άραγε το αστρικό διάστημα ή ένα ζωγραφισμένο καναβάτσο;

Υπάρχει μονάχα ένα κριτήριο: να προχωρήσει κανείς με βήμα σταθερό μπροστά και να διαπιστώσει αν πραγματικά οι πέτρες της Ατραπού υπάρχουν κάτω από τα πόδια του και τον πονάνε ή αν απλά βρέθηκε στα βρώμικα παρασκήνια ενός θεάτρου.

Από πλευράς μου, αποπειράθηκα αυτό το πείραμα από την πρώτη μου επαφή με τον αποκρυφισμό. Είδα τα φανταχτερά χρώματα, τα βιβλία, τις διαλέξεις, τα απόκρυφα σύμβολα, τα αστρικά φαινόμενα, τις προσωπικές συζητήσεις κλπ. Είδα, με την πρώτη ματιά, ότι είχα να κάνω με ένα ζωγραφισμένο καμβά και προχώρησα μέσα, για να μπορώ να πω τη γνώμη μου πάνω σε αυτό. Τότε χρησιμοποίησα τη γνώση μου στην ψυχολογία, για να μπορέσω να βρεθώ πίσω από τη σκηνή και να εισχωρήσω στο νου και στα κίνητρα εκείνων που σκηνοθετούσαν το κουκλοθέατρο, που είχα προσκληθεί να παρακολουθήσω.

Είδα τα σχοινιά από όπου κρεμόνταν οι μαριονέτες και το μηχανισμό που έφερνε στη σκηνή τον από μηχανής θεό, την κατάλληλη στιγμή. Είδα τον μάνατζερ να κοιτάζει πλάγια το ταμείο του θεάτρου και τον συγγραφέα με το αναθεωρημένο σενάριο του, τον παραγωγό σε διαβουλεύσεις με τον σκηνογράφο και τον φωτιστή, τους ηθοποιούς να πασχίζουν να μπουν στο πετσί του ρόλου τους και να ταυτιστούν με τον χαρακτήρα που υποδύονταν.

Μετά, χώθηκα βαθύτερα, στα παρασκήνια. Είδα τις διάφορες εσωτερικές σχολές σαν τα καμαρίνια όπου οι ηθοποιοί μακιγιάρονται για τους ρόλους τους. Ανακάλυψα τη λιγδιασμένη και μαυρισμένη πέτρινη σκάλα από την οποία μπαίνουν οι ηθοποιοί και την κατέβηκα. Πέρασα από την πίσω πόρτα και βγήκα στα βρώμικα περίχωρα αυτής της θεατρούπολης, όπου γυναίκες και άντρες μάλωναν έξω από ναούς του αλκοόλ και όπου παιδιά μπουσούλαγαν μέσα στη λάσπη των πεζοδρομίων. Και τότε, ανασηκώνοντας τα μάτια μου για να τα ξεκουράσω από όλη αυτή την αθλιότητα, είδα ψηλά τα αληθινά αστέρια, με την απόμακρη και λαμπερή τους πραγματικότητα, που ήταν και αυτή απεικονισμένη στο ζωγραφισμένο σκηνικό του θεάτρου.

Τότε, και μόνο τότε, διαπίστωσα πόσο σημαντικό ήταν αυτό το δράμα και συνειδητοποίησα ότι όλα τούτα δεν ήταν καρπός μιας απόπειρας που είχε σκοπό την εξαπάτηση αλλά μιας προσπάθειας που στόχευε στην απεικόνιση. Με χαρά, ταπεινότητα και ευγνωμοσύνη, επέστρεψα τότε στην κύρια είσοδο και πλήρωσα το τίμημα για μια θέση από όπου θα μπορούσα να παρακολουθήσω την ερμηνεία της ζωής που παρουσίαζαν εκεί. Είχα πάρει το μάθημα μου και είχα μάθει τη λειτουργία και τους περιορισμούς μιας μυητικής σχολής.

 

Πρέπει να κάνουμε μια διάκριση ανάμεσα στη συμβολική έκφραση των αφηρημένων ιδεών και στην πραγματική περιγραφή συγκεκριμένων αντικειμένων. Λέγεται για τα Μυστήρια, ότι οι Μύστες οδηγούσαν τον υποψήφιο από βαθμό σε βαθμό και του αποκάλυπταν όλο και πιο απόκρυφα σύμβολα της Θεότητας. Στο τέλος, όταν έπεφτε και το τελευταίο πέπλο, μπροστά στο μαθητή αποκαλυπτόταν ένα κενό ιερό, ενώ μια φωνή ψιθύριζε στο αυτί του: «Δεν υπάρχει Θεός !»

Όποιος έχει εισδύσει πίσω από την αυλαία, που είναι επίσης και το Παραπέτασμα του Ναού, γνωρίζει ότι αυτό είναι αλήθεια. Δεν υπάρχει κανένας Θεός που να πολεμάει στις μάχες και να οσφραίνεται το θυμίαμα των θυσιών. Υπάρχει, όμως, ο Λόγος. Και η φύση του Λόγου μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο από εκείνους που μπορούν να διαλογιστούν μέσα στο κενό ιερό, που μπορούν δηλαδή να σκεφτούν χωρίς να χρησιμοποιούν σύμβολα. Η εκπαίδευση στους διάφορους βαθμούς είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε ο νους να μαθαίνει να ανυψώνεται στην αφηρημένη και υπερβατική σκέψη, γιατί η κατανόηση αρχίζει από εκεί που τελειώνει η σκέψη.

Όποιος δεν είναι ικανός να σύρει το πέπλο και να αποκαλύψει το άδειο ιερό, δεν μπορεί να διδάξει την απόκρυφη επιστήμη. Το ίδιο ισχύει και για όποιον αγνοεί ότι οι απόκρυφες διδασκαλίες δεν είναι παρά ένα αλγεβρικό σύστημα που δίνει στο νου τη δυνατότητα να λειτουργήσει πέρα από τα δεσμευτικά όρια της σκέψης. Αυτός που φαντάζεται ότι τα Πεδία, οι Ακτίνες και η Ιεραρχία υπάρχουν μέσα στο χωρόχρονο, δεν είναι μυημένος, και για αυτό δεν μπορεί να γίνει και μυητής άλλων.

Η διαφορά ανάμεσα στον «αποκρυφίζοντα» και στον αποκρυφιστή, είναι ότι ο πρώτος πιστεύει πως το άδυτο του ιερού περιέχει το Θεό, ενώ ο δεύτερος γνωρίζει ότι ο Θεός βρίσκεται μέσα μας. Ο πρώτος πιστεύει στην αποκάλυψη, ενώ ο δεύτερος στη συνειδητοποίηση. Ο πρώτος πιστεύει σε κάποιο ιδιαίτερο μήνυμα από το Δάσκαλο του, σε κάποιο ειδικό μαντάτο από τα Ουράνια, ο δεύτερος γνωρίζει ότι όλοι «εν Θεώ εσμέν». Ο πρώτος πιστεύει ότι το αστρικό πεδίο είναι αντικειμενική πραγματικότητα, ο δεύτερος γνωρίζει ότι πρόκειται για αντικειμενική φαντασία. Αυτό βεβαία, δε σημαίνει ότι το αστρικό πεδίο δεν υπάρχει. Σημαίνει απλά ότι η ψυχολογία της αντικειμενικής φαντασίας αποτελεί το θέμα της πραγματικής μελέτης του πρακτικού αποκρυφιστή. Αυτό μας φέρνει πίσω στο σημείο από όπου ξεκινήσαμε. Αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς με τον αποκρυφισμό; Αξίζει τόσο πολύ ή τόσο λίγο, όσο τα μαθηματικά στα οποία αντιστοιχεί το υλικό πεδίο. Ο μαθηματικός ούτε ψωμί ζυμώνει, ούτε χωράφια σκάβει. Η επιστήμη του, όμως, είναι το θεμέλιο της γνώσης, για αυτό και πρέπει να ανάγονται σε μαθηματικούς όρους όλα τα πράγματα, προκείμενου να βρουν μια τελική και ακριβή έκφραση.

Ότι είναι τα μαθηματικά για την ύλη και τη δύναμη, είναι και η απόκρυφη επιστήμη για τη ζωή και τη συνείδηση. Και κατά πάσα πιθανότητα, δεν υπάρχει οριστική έκφραση ή σύνθεση, χωρίς τη χρήση των ανάλογων μεθόδων. Για αυτό υποστηρίζω ότι ο αποκρυφισμός έχει αξία. Από την άλλη μεριά ωστόσο, ορισμένα αποκρυφιστικά συστήματα δεν έχουν καμία αξία. Αν και το μυητικό σύστημα μπορεί να παρομοιαστεί με ένα αρχαίο θεατρικό δράμα, η διδασκαλία που περιέχει συχνά δεν μπορεί να παρομοιαστεί με δράματα αξίας, σαν τον Άμλετ, αλλά με έργα σαν το Δρα Τζέκυλ. Το 90% των αποκρυφιστικών βιβλίων έχουν συλληφθεί και γραφτεί με πολύ φτηνό πνεύμα και προσβάλλουν τη νοημοσύνη κάθε μορφωμένου ανθρώπου. Όσο καιρό τα αποκρυφιστικά δόγματα παρουσιάζονται μέσα από τέτοια ...έργα, δεν θα μπορέσουν ποτέ να απαιτήσουν το σεβασμό εκείνων που αξίζει να τα σέβονται.

Δεν πρέπει να δεχόμαστε την ανοησία για απλότητα ή τη διανοητική σύγχυση για βαθιά σοφία. Πολλά «εσωτερικά» βιβλία που σε κάνουν να ντρέπεσαι να πεις ότι είσαι αποκρυφιστής, έχουν γραφτεί με συνταγή διάφορα ανεπιβεβαίωτα μυστηριώδη φαινόμενα και λίγη σάλτσα από συναισθηματικό ανθρωπισμό. Βιβλία όπως η Αρχαία Σοφία, της Άννας Μπέζαντ αξίζουν, έστω και σαν φιλολογικά έργα το σεβασμό ακόμα κι εκείνων που δεν αποδέχονται τα συμπεράσματα τους. Μερικές, όμως, από τις εκδόσεις που έχουν δοθεί στον κόσμο στο όνομα της Απόκρυφης Επιστήμης, έχουν απαίσια γεύση και δεν χωνεύονται με τίποτα.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι η Ιερή Επιστήμη, σε αυτό το επίπεδο, υπάρχει μόνο μέσα στη συνείδηση των σπουδαστών της. Ο Κοσμικός Νόμος και οι απόκρυφες διδασκαλίες, όπως τις γνωρίζουμε, δεν είναι παρά η ανθρώπινη σύλληψη αυτού που υπερβαίνει την ικανότητα της άμεσης αντίληψης των ενσαρκωμένων ψυχών και δεν μπορεί να είναι τίποτα περισσότερο από μια απλή προσέγγιση, από μια απόπειρα να συλλάβει ο νους, με τη βοήθεια κάποιου σύμβολου, αυτό που από τη φύση του είναι ασύλληπτο.

Δεν υπάρχει κανένας Βασιλικός Δρόμος προς τη Μύηση. Υπάρχει μόνο το μονοπάτι που έχει ανοιχτεί από το διάβα αμέτρητων αναζητητών. Πάνω σε αυτό πρέπει να παλέψουμε όσο καλύτερα μπορούμε, με μοναδικό οδηγό την ύψιστη συνειδητοποίηση μας. Και αν το φως που υπάρχει μέσα μας σβήσει, πόσο βαθύ γίνεται αυτό το σκοτάδι; Οι αδελφότητες ή τα τάγματα πάνω στο φυσικό πεδίο, είναι όπως ακριβώς τα φτιάχνουμε εμείς. Οι Δάσκαλοι, στα αστρικά πεδία, είναι όπως τους φανταζόμαστε εμείς. Το Πνεύμα μπορεί να εργαστεί στο υλικό πεδίο μόνο μέσω της ανθρώπινης συνείδησης. Το αστρικό πεδίο είναι απλά μια σκέψη που έρχεται και παρέρχεται και ελευθερωνόμαστε από την κυριαρχία του μόνον όταν συνειδητοποιούμε την υποκειμενική φύση του.

Η απόκρυφη επιστήμη, με τη σωστή της έννοια, μας διδάσκει να θεωρούμε όλα τα πράγματα σαν καταστάσεις της συνείδησης. Μετά, μας δείχνει τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να ελέγχουμε τη συνείδηση υποκειμενικά. Στη συνέχεια, όταν έχουμε κατακτήσει τη μέθοδο του υποκειμενικού ελέγχου, ο έλεγχος μας σύντομα ανακλάται και αντικειμενικά. Μέσω αυτού του συνειδητού ελέγχου μπορούμε να χειριστούμε το πεδίο του ανθρώπινου νου. Πρόκειται για μια δυνατότητα που δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή αυτή καθαυτή. Η ποιότητα της εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται. Ο μυημένος της Δεξιάς Ατραπού, αφιερωμένος στην υπηρεσία της Θεότητος, χρησιμοποιεί τη δύναμη του αυτή αποκλειστικά για να βοηθήσει την ανθρώπινη συνείδηση να λάβει γνώση της Θεότητος μέσα στο καθετί. Χρησιμοποιεί τη γνώση του σχετικά με το νου, για να τον κάνει όργανο του Πνεύματος, σε αντίθεση με τον μυημένο της Αριστερής Ατραπού, ο οποίος χρησιμοποιεί αυτή τη γνώση για να κάνει το νου υπηρέτη των παθών του.

Ο αποκρυφισμός δεν αποτελεί ποτέ αυτοσκοπό ή απλή ικανοποίηση της νοητικής περιέργειας. Είναι το πιο ισχυρό όπλο στα χέρια της διάνοιας. Αξίζει, άραγε, οι άνθρωποι της καλής θέλησης να μάθουν να χειρίζονται αυτό το τρομερό ξίφος, το δίκοπο μαχαίρι; Όχι μόνο αξίζει, αλλά είναι και απαραίτητο για την ασφάλεια της ανθρώπινης φυλής, μια και έχουν μάθει να το χειρίζονται πολλοί άνθρωποι κακής θέλησης. Όταν κανείς βλέπει τι μπορούν να καταφέρουν εκείνοι που χρησιμοποιούν άσχημα τη γνώση της απόκρυφης όψης των πραγμάτων, νιώθει ότι καμία θυσία δεν είναι πολύ μεγάλη και κανένας κίνδυνος δεν είναι πολύ σοβαρός, προκειμένου να καταστεί ικανός να κρατήσει μια θέση στα οχυρώματα που χωρίζουν τις Δυνάμεις του Σκότους από τα αθώα τους θύματα.

Να γιατί πάντα θα βρίσκονται ψυχές που θα πιστεύουν ότι αξίζει να κάνουν τη Μεγάλη Θυσία, δηλαδή τη Μύηση και να προσφέρουν την αφοσίωση τους στην υπηρεσία των Δυνάμεων του Φωτός. Για να μπορέσουν αυτές οι Δυνάμεις να εκδηλωθούν στον κόσμο της μορφής, μέσα από τον αγωγό που μπορεί να τους ανοίξει η ανθρώπινη συνείδηση.

 Dion Fortune, "Υγιής Αποκρυφισμός"