Υπήρχε κάποτε ένας σχολιαστής, που ρώτησε τον δάσκαλο Μα Τζου:
- "Ποιος είναι ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος για τη μεταβίβαση του Τσαν στους άλλους;"
- "Πώς μεταβιβάζεις το Τσαν;" ρώτησε ο δάσκαλος.
- "Λοιπόν, ντρέπομαι να το πω", παραδέχτηκε ο σχολιαστής, "μου χρειάζονται πάνω από είκοσι κείμενα του Τσαν".
-"Ω!", αναφώνησε ευχαριστημένος ο δάσκαλος.
"Δεν είναι ο βρυχηθμός του λιονταριού;"
- "΄Ενας κοινός σχολιαστής είμαι, δεν τολμώ!" διαμαρτυρήθηκε ο σχολιαστής.
- "Σςςςςςςς! Σςςςςςςς!" τον διέκοψε βιαστικά ο Μα Τζου.
- "Μόνο με αυτόν τον τρόπο;" αναρωτήθηκε ο σχολιαστής.
- "Με ποιον τρόπο;"
- "΄Οπως το λιοντάρι βγαίνει από τη φωλιά του".
Ο Μα Τζου έμεινε σιωπηλός για λίγο.
- "Υπάρχει άλλος τρόπος;"
- "Τι τρόπος;"
- "Το λιοντάρι μπαίνει στη φωλιά του" ήταν η απάντηση.
- "Ξέρεις τον τρόπο ώστε ούτε να μπαίνεις ούτε να βγαίνεις;" ρώτησε ο δάσκαλος.
Σε αυτό ο σχολιαστής δε μπόρεσε να απαντήσει.
Σχόλιο: Ο σχολιαστής είχε αμφιβολίες σχετικά με τη μέθοδο της μεταβίβασης του Τσαν με γραπτή γλώσσα αλλά δεν έβρισκε και κανέναν άλλον τρόπο. Κατά την άποψη του, προκειμένου να εισέλθει στην ατραπό του Τσαν, αρκούσε να ερευνήσει τις γραφές του Τσαν. Κατανοώντας το σημείο αυτό, ο Μα Τζου αρχικά τον επαίνεσε για τη μεγάλη του ερευνητική εργασία και ύστερα τον δοκίμασε κάνοντας του "Σςςςςςςςςς!" Ο ήχος αυτός έχει το ίδιο νόημα με τη φράση "ένα λιοντάρι βγαίνει από τη φωλιά του", όντας το σύμβολο της κίνησης. Η σιωπή και η φράση "ένα λιοντάρι μπαίνει στη φωλιά του" σημαίνουν επίσης κίνηση. Εκείνοι που αναζητούν την ακινησία ως την τέλεια γαλήνη του νου πρέπει να περάσουν μέσα από την κίνηση για να τη φτάσουν. Η ερώτηση "ξέρεις τον τρόπο ώστε ούτε να μπαίνεις ούτε να βγαίνεις;" σήμαινε ότι ήταν αναγκαίο να ξεπεράσει τις αντίθετες ιδέες της "κίνησης" και της "ακινησίας". Μέχρι τότε ο σχολιαστής είχε αντιληφθεί μόνο το μισό της δυαδικότητας κίνηση-ακινησία αλλά όχι την ουσία της ενότητας των δύο. Επομένως, ήταν αδύνατο για τον δάσκαλο να απαντήσει άμεσα στην ερώτηση του σχολιαστή. Η ενότητα της κίνησης και της ακινησίας είναι κάτι που δε μπορεί να πραγματωθεί μέσω σκέψης. Ούτε μπορεί να εκφραστεί ή να βιωθεί μέσω απλής ομιλίας. Πρέπει να ασκηθεί, προκειμένου να φτάσει κανείς στην ελευθερία του νου πέρα από την ιδέα των αντιθέτων κίνησης-ακινησίας.
Καλημέρα σας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜέ τήν άδειά σας παραθέτω δύο αποσπάσματα πού θεωρώ ότι έχουν σχέση μέ τήν συγκεκριμένη ανάρτηση.
Αδράνεια
Κωνσταντίνος Καβάφης
Όσο μπορείς
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
[1913]
* * *
Φίοντορ Ντοστογιέφσκι
Το υπόγειο
Γιατί ο μόνος και πιο ταιριαστός καρπός της συνείδησης είναι η αδράνεια, η συνειδητή αδράνεια. Το είπα και πιο πριν. Και το ξαναλέω: όλοι "οι πρακτικοί άνθρωποι της δράσης είναι τέτοιοι, γιατί είναι ανόητοι και στενοκέφαλοι. Πώς το εξηγώ αυτό; Έτσι: Επειδή είναι μετριότητες, παίρνουν τις πλησιέστερες αιτίες σαν αιτίες πρωτογενείς, και πείθονται ευκολότερα και γρηγορότερα βρίσκοντας κάποια βάση ακλόνητη για τη δράση τους. Και τότε πια ησυχάζουν. Αυτό είναι το σπουδαιότερο. Γιατί για να δράσει κανείς, πρέπει, προπαντός να είναι απόλυτα ήσυχος, να μην του μένει καμιά αμφιβολία.
[1864]
* * *